Ένα τσιπ, ένας ποιητής και ένα αγόρι.
Έχουν περάσει 20 χρόνια από τον Ιούνιο του 1994
όταν η Ίντελ ανακοίνωσε
πως υπήρξε ένα ελάττωμα
στον πυρήνα του επεξεργαστή Πέντιουμ.
Βαθιά μέσα στον κώδικα του αλγόριθμου SRT
που υπολόγιζε ενδιάμεσα πηλίκα,
απαραίτητα για διαδοχικές τιμές κινητής υποδιαστολής των τμημάτων --
δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό, έτσι γράφει στη Βικιπαίδεια--
υπήρξε ένα ελάττωμα και ένα σφάλμα
που σήμαινε πως υπήρχε μια σαφής πιθανότητα
το αποτέλεσμα του υπολογισμού να ήταν λάθος,
και η πιθανότητα ήταν μία στους 360 δις υπολογισμούς.
Η Ίντελ λοιπόν είπε ότι το μέσο υπολογιστικό φύλλο
μπορεί να εμφάνιζε σφάλμα
μια φορά κάθε 27.000 χρόνια.
Δεν το θεώρησαν σημαντικό,
όμως υπήρξε κατακραυγή στην κοινότητα.
Η κοινότητα, οι τεχνικοί, είπαν ότι το ελάττωμα
πρέπει να αντιμετωπιστεί.
Δεν θα κάθονταν ήσυχοι
όσο η Ίντελ τους έδινε αυτά τα τσιπς.
Οπότε έγινε επανάσταση σε όλο τον κόσμο.
Οι άνθρωποι κατέβαιναν σε πορείες και απαιτούσαν --
εντάξει, όχι ακριβώς έτσι --
όμως ξεσηκώθηκαν και απαίτησαν από την Ίντελ
να διορθώσει το ελάττωμα.
Η Ίντελ έβαλε στην άκρη 475 εκατομμύρια δολάρια
για να χρηματοδοτήσει την αντικατάσταση εκατομμυρίων τσιπς
ώστε να διορθωθεί το ελάττωμα.
Οπότε ξοδεύτηκαν δισεκατομμύρια δολάρια
για την αντιμετώπιση ενός προβλήματος
που θα παρουσιαζόταν μια φορά στους 360 δις υπολογισμούς.
Νούμερο δύο: Ένας ποιητής.
Αυτός είναι ο Μάρτιν Νίμελερ.
Γνωρίζετε την ποίησή του.
Στην απόγειο της ναζιστικής εποχής
άρχισε να επαναλαμβάνει τους στίχους,
«Πρώτα ήρθαν για τους κομμουνιστές,
και δεν έκανα τίποτα,
δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής.
Μετά ήρθαν για τους σοσιαλιστές.
Μετά ήρθαν για τους συνδικαλιστές.
Μετά ήρθαν για τους Εβραίους.
Και μετά ήρθαν για μένα.
Αλλά δεν είχε μείνει κανείς να φωνάξει για μένα.»
O Nίμελερ μας προσφέρει ένα είδος ενόρασης.
Μια εμβάθυνση στον πυρήνα της νοημοσύνης.
Μπορούμε να την πούμε πλήρη επίγνωση.
Είναι ένα συγκεκριμένο τεστ:
Μπορείς να αναγνωρίσεις
την υποβόσκουσα απειλή και να την αντιμετωπίσεις;
Μπορείς να σώσεις τον εαυτό σου
ή να σώσεις τους δικούς σου;
Φαίνεται πως τα μυρμήγκια πάνε πολύ καλά.
Οι αγελάδες όχι τόσο.
Μπορείτε να δείτε το μοτίβο;
Μπορείτε να δείτε ένα πρότυπο, να το αναγνωρίσετε
και μετά να κάνετε κάτι γι' αυτό;
Νούμερο τρία: Ένα αγόρι.
Αυτός είναι ο φίλος μου ο Ααρών Σβάρτς.
Είναι φίλος του Τιμ.
Είναι φίλος με πολλούς από σας στο κοινό
και πριν από επτά χρόνια,
ο Ααρών ήρθε σε μένα με μια ερώτηση.
Αυτό έγινε λίγο πριν την πρώτη μου ομιλία στο TED.
Ήμουν πολύ περήφανος. Του έλεγα για την ομιλία μου,
«Οι νόμοι που καταπνίγουν τη δημιουργικότητα»,
και ο Ααρών με κοίταξε,
ήταν λίγο ανυπόμονος, και είπε,
«Πώς θα λύσεις τα προβλήματα στα οποία αναφέρεσαι;»
Την πολιτική για τα πνευματικά δικαιώματα, για το διαδίκτυο;
Πώς θα αντιμετωπίσεις αυτά τα προβλήματα
όσο υπάρχει αυτή η θεμελιώδης διαφθορά
στον τρόπο που λειτουργεί η κυβέρνησή μας;»
Με αποθάρρυνε λίγο αυτό.
Δε συμμεριζόταν τον ενθουσιασμό μου.
Του είπα, «Ξέρεις, Ααρών,
αυτό δεν είναι η ειδικότητά μου. Δεν είναι.»
Μου είπε, «Εννοείς δεν είναι ο τομέας σου ως ακαδημαϊκός;»
Είπα, «Ναι, ως ακαδημαϊκός, δεν είναι ειδικότητά μου.»
Εκείνος είπε, «Αλλά είναι ως πολίτης;
Ως πολίτης.»
Έτσι ήταν ο Ααρών.
Δεν σου έλεγε τι να κάνεις.
Σου έθετε ερωτήματα.
Όμως οι ερωτήσεις του ήταν εξίσου ξεκάθαρες
όσο το αγκάλιασμα του τετράχρονου παιδιού μου.
Μου έλεγε,
«Πρέπει να ξέρεις.
Πρέπει να ξέρεις, επειδή υπάρχει ένα ελάττωμα
στον πυρήνα του λειτουργικού συστήματος
αυτής της δημοκρατίας
και δεν είναι ένα ελάττωμα της τάξης του 1 στις 360 δις
στις φορές που η δημοκρατία μας προσπαθεί να αποφανθεί.
Συμβαίνει κάθε φορά,
σε κάθε σημαντικό ζήτημα.
Πρέπει να σταματήσουμε τη νωθρότητα αυτής της πολιτικής κοινωνίας.
Φαίνεται ότι πρέπει να προσαρμοστούμε.
Σύμφωνα με το διαδίκτυο ο όρος είναι:
Τροποποιούμενη συμπεριφορά των μυρμηγκιών.
Είναι η αποτιμητική συμπεριφορά των μυρμηγκιών
που μας κάνει να αναγνωρίσουμε κάποιο ελάττωμα
και να σώσουμε το είδος μας και να σώσουμε τις δημοκρατίες μας.
Αν γνωρίζετε τον Ααρών Σγουάρτς,
ξέρετε πως τον χάσαμε
πριν από περίπου ένα χρόνο.
Ήταν έξι εβδομάδες περίπου
πριν την ομιλία μου στο TED,
και ήμουν τόσο ευγνώμων στον Κρις
που μου ζήτησε να μιλήσω στο TED,
όχι επειδή είχα την ευκαιρία να σας μιλήσω,
παρ' όλο που αυτό ήταν πολύ ωραίο,
αλλά επειδή αυτό με έβγαλε από μια ασυνήθιστη κατάθλιψη.
Δεν μπορούσα καν να περιγράψω τη θλίψη
επειδή έπρεπε να συγκεντρωθώ.
Έπρεπε να συγκεντρωθώ στο τι θα σας έλεγα.
Αυτό με έσωσε.
Όμως μετά την αναταραχή, τον ενθουσιασμό,
τη δύναμη που πηγάζει από αυτή την κοινότητα,
άρχισα να λαχταρώ έναν λιγότερο στείρο,
λιγότερο ακαδημαϊκό τρόπο
για να θίξω τα ζητήματα που σας έλεγα.
Αρχίσαμε να επικεντρωνόμαστε στο Νέο Χαμπσάιρ
ως στόχο για αυτό το πολιτικό κίνημα
επειδή οι προκριματικές εκλογές στο Νέο Χαμπσάιρ
είναι εξαιρετικά σημαντικές.
Μια ομάδα που ονομαζόταν Επανάσταση του Νέου Χαμπσάιρ
άρχισε να συζητά για το πώς θα αναδεικνύαμε τη διαφθορά
ως κεντρικό ζήτημα στις εκλογές του 2016.
Όμως μια άλλη ψυχή μου τράβηξε την προσοχή,
μια γυναίκα που ονομαζόταν Ντόρις Χάντοκ, ή αλλιώς Γιαγιά Ντι.
Την 1η Ιανουαρίου του 1999, πριν από 15 χρόνια,
στην ηλικία των 88, η Γιαγιά Ντι άρχισε μια πορεία.
Ξεκίνησε από το Λος Άντζελες
και άρχισε να περπατάει προς την Ουάσινγκτον,
με μια πινακίδα στο στήθος της που έλεγε,
«Μεταρρύθμιση της χρηματοδότησης της εκλογικής εκστρατείας»
Μετά από 18 μήνες,
στην ηλικία των 90,
έφτασε στην Ουάσινγκτον με εκατοντάδες να την ακολουθούν,
συμπεριλαμβανομένων πολλών γερουσιαστών
που είχαν πάει με αυτοκίνητο λίγο έξω από την πόλη
για να κάνουν είσοδο μαζί της.
(Γέλια)
Δεν έχω 13 μήνες
για να διασχίσω τη χώρα περπατώντας.
Έχω τρία παιδιά που μισούν το περπάτημα
και μια σύζυγο που φαίνεται
ότι ακόμη δεν της αρέσει όταν λείπω
για ανεξήγητους λόγους,
οπότε δεν είχα επιλογή,
όμως έθεσα το ερώτημα,
μήπως να κάναμε μια διασκευή της Γιαγιάς Ντι;
Αντί να περπατήσουμε 5.000 χιλιόμετρα,
μπορούμε να περπατήσουμε 300,
διασχίζοντας το Νέο Χαμπσάιρ τον Ιανουάριο;
Οπότε στις 11 Ιανουαρίου,
στην επέτειο του θανάτου του Ααρών,
ξεκινήσαμε μια πορεία που τελείωσε στις 24 Ιανουαρίου,
τη μέρα των γενεθλίων της Γιαγιάς Ντι.
Συνολικό 200 άνθρωποι συμμετείχαν σε αυτή την πορεία,
και διασχίσαμε το Νέο Χαμπσάιρ από πάνω προς τα κάτω,
συζητώντας για αυτό το ζήτημα.
Αυτό που με εξέπληξε,
κάτι που δεν περίμενα να βρω,
ήταν το πάθος και ο θυμός
που είχαν όλοι όσοι συζητήσαμε για αυτό το θέμα.
Σε μια δημοσκόπηση ανακαλύψαμε
πως το 96% των Αμερικανών πίστευε πως ήταν σημαντικό
να μειωθεί η επιρροή του χρήματος στην πολιτική.
Οι πολιτικοί και οι ειδήμονες σας λένε
πως τίποτα δεν μπορεί να γίνει,
πως οι Αμερικανοί δεν νοιάζονται,
όμως ο λόγος είναι
πως το 91% των Αμερικανών
νομίζει πως τίποτα δεν μπορεί να γίνει γι' αυτό το θέμα.
Είναι αυτό το χάσμα ανάμεσα στο 96 και το 91
που εξηγεί την πολιτική της παραίτησης.
Αυτό που εννοώ είναι
πως το 96% από εμάς θα ήθελε να πετάει σαν τον Σούπερμαν,
όμως επειδή το 91% δεν πιστεύει πως μπορούμε,
αυτός είναι ο λόγος που δεν πηδάμε από ψηλά κτίρια
κάθε φορά που μας έρχεται.
Και αυτό επειδή αποδεχόμαστε τα όριά μας,
και το ίδιο συμβαίνει με αυτή τη μεταρρύθμιση.
Αλλά όταν δίνεις στους ανθρώπους την αίσθηση της ελπίδας,
αρχίζεις να ξεπαγώνεις την αίσθηση πως κάτι είναι απολύτως αδύνατο.
Όπως είπε ο Χάρβεϊ Μίλκ, «Αν τους δώσεις ελπίδα,
τους δίνεις μια ευκαιρία, έναν τρόπο να σκεφτούν
για το πώς αυτή η αλλαγή είναι δυνατή.»
Ελπίδα.
Η ελπίδα είναι αυτό στο οποίο εμείς, οι φίλοι του Ααρών,
τον απογοητεύσαμε,
επειδή του επιτρέψαμε να χάσει την αίσθηση της ελπίδας.
Αγαπούσα αυτό το αγόρι σαν να ήταν γιος μου.
Όμως τον απογοητεύσαμε.
Αγαπάω τη χώρα μου
και δεν θα την απογοητεύσω.
Δεν θα την απογοητεύσω.
Αυτή την αίσθηση της ελπίδας, θα την κρατήσουμε,
και θα παλέψουμε γι' αυτή,
όσο απέλπιδα και αν θεωρούμε αυτή τη μάχη.
Τι ακολουθεί;
Ξεκινήσαμε λοιπόν αυτή την πορεία με 200 ανθρώπους
και την επόμενη χρονιά θα είναι 1.000
σε διαφορετικές διαδρομές,
που θα κάνουν πορεία τον Ιανουάριο
και θα συναντηθούμε στο Κόνκορντ για να γιορτάσουμε αυτό το σκοπό,
και το 2016, πριν τις προκριματικές εκλογές,
θα βαδίσουν 10.000 που θα διασχίσουν την πολιτεία
και θα συναντηθούμε στο Κόνκορντ για να γιορτάσουμε αυτό το σκοπό.
Καθώς κάναμε την πορεία, άνθρωποι σε όλη τη χώρα
άρχισαν να λένε,
«Να κάνουμε το ίδιο και στην Πολιτεία μας;
Φτιάξαμε μια πλατφόρμα που ονομάζεται Περιπατητές Γ. Ν.,
δηλαδή Περιπατητές Γιαγιά Ντι,
και οι Περιπατητές σε όλη τη χώρα θα κατέβουν σε πορεία
για αυτή τη μεταρρύθμιση. Αυτό πρώτο.
Δεύτερον: Σε αυτή την πορεία,
ένας από τους ιδρυτές του Θάντερκλαπ, ο Ντέιβιντ Κασίνο,
ήταν μαζί μας και είπε,
«Λοιπόν, τι μπορούμε να κάνουμε;»
Οπότε δημιουργήσαμε μια πλατφόρμα,
την οποία ανακοινώνουμε σήμερα,
που μας επιτρέπει να ενώσουμε ψηφοφόρους
που είναι αφοσιωμένοι στην ιδέα της μεταρρύθμισης.
Ανεξάρτητα από που είστε,
από το Νέο Χαμπσάιρ ή έξω από αυτό,
μπορείτε να δηλώσετε συμμετοχή και να ενημερώνεστε άμεσα
για τη θέση των υποψηφίων πάνω σε αυτό το θέμα
ώστε να αποφασίσετε ποιον να ψηφίσετε,
για το ποιός θα μπορέσει
να κάνει αυτή την πιθανότητα πραγματικότητα.
Τέλος, το τρίτο, το πιο δύσκολο:
Είναι η εποχή της Σούπερ Επιτροπής Πολιτικής Δράσης
Χτες, η Μέριαμ ανακοίνωσε πως το λεξικό Μέριαμ-Γουέμπστερ
θα συμπεριλαμβάνει τον όρο «Σούπερ ΕΠΔ».
Τώρα είναι επίσημη λέξη στο λεξικό.
Οπότε την πρώτη Μαΐου, (Mayday! = Προσοχή κίνδυνος!)
θα προσπαθήσουμε να κάνουμε ένα πείραμα.
Θα προσπαθήσουμε να προωθήσουμε
αυτό που θεωρούμε ως μια Σούπερ ΕΠΔ
που θα αντικαταστήσει όλες τις Σούπερ ΕΠΔ.
Αυτό γίνεται κυρίως ως εξής:
Τον τελευταίο χρόνο, εργαζόμαστε με αναλυτές
και ειδικούς στον τομέα της πολιτικής
ώστε να υπολογίσουμε πόσο θα κόστιζε
να κερδίσουμε αρκετές ψήφους στη Γερουσία
για να γίνει δυνατή η μεταρρύθμιση.
Πόσο; Μισό δισεκατομμύριο; Ένα δισεκατομμύριο;
Πόσο;
Έπειτα, όποιο κι αν είναι αυτό το ποσό,
θα ψάξουμε χρηματοδότηση,
γιατί το Κικστάρτερ δεν χρηματοδοτεί πολιτικές εργασίες,
αλλά τέλος πάντων, θα βάλουμε μπρος
μία εκστρατεία που θα ξεκινήσει χαμηλά,
όπου οι πολίτες θα προσφέρουν πολύ μικρές εισφορές
που ενδεχομένως να φτάσουν και πολύ φιλόδοξους στόχους,
και όταν θα έχουν επιτευχθεί οι στόχοι,
θα στραφούμε στους χορηγούς με τα πολλά χρήματα,
ώστε με τις εισφορές τους να καταστεί δυνατό για εμάς
να λειτουργήσουμε το είδος της Σούπερ ΕΠΔ
που χρειάζεται για να κερδίσουμε αυτό το ζήτημα,
να αλλάξουμε τον τρόπο που τα χρήματα επηρεάζουν την πολιτική,
έτσι ώστε στις 8 Νοεμβρίου,
που όπως ανακάλυψα χτες,
είναι η μέρα που ο Ααρών θα γινόταν 30 χρονών,
στις 8 Νοεμβρίου,
θα γιορτάσουμε
218 εκλεγμένους αντιπροσώπους στη Βουλή
και 60 Γερουσιαστές στη Γερουσία
που έχουν αφοσιωθεί στην ιδέα
της θεμελιώδους μεταρρύθμισης.
Χτες το βράδυ, ακούσαμε για ευχές.
Ορίστε και η δικιά μου:
Πρώτη Μαΐου.
Μακάρι τα ιδανικά ενός αγοριού
να ενώσουν ένα ολόκληρο έθνος κάτω από μία κρίσιμη ιδέα,
ότι είμαστε ένας λαός,
ότι είμαστε ο λαός που του υποσχέθηκαν μία κυβέρνηση
που είχαν υποσχεθεί να εξαρτάται
αποκλειστικά από τους πολίτες, και μόνο από τους πολίτες,
που, όπως μας είπε ο Μάντισον,
οι πλούσιοι δεν θα είναι πιο σημαντικοί από τους φτωχούς.
Την πρώτη Μαΐου.
Και μετά, είθε εσείς να συμμετέχετε σ' αυτό το κίνημα,
όχι γιατί είστε πολιτικοί,
ή είστε ειδήμονες,
ούτε γιατί αυτό άπτεται της ειδικότητάς σας,
αλλά γιατί πάνω απ' όλα
επειδή είστε πολίτες.
Αυτό μου ζήτησε ο Ααρών
και τώρα σας το ζητάω και εγώ.
Σας ευχαριστώ πολύ.
(Χειροκρότημα)