Teño que confesar algo.
Pero primeiro, quero que vostedes
me fagan unha pequena confesión.
Durante o ano pasado, quero que levanten a man
se experimentaron relativamente pouco estrés.
Hai alguén?
E un estrés moderado?
Quen experimentou moito estrés?
Si. Eu tamén.
Pero esa non é a miña confesión.
A miña confesión é esta: son psicóloga de saúde,
e a miña misión é axudarlle á xente a ser máis feliz e saudable.
Pero creo que algo do que andei a ensinar
durante os últimos 10 anos está facendo máis mal ca ben,
e ten que ver co estrés.
Durante anos díxenlle á xente, que o estrés nos fai enfermar.
Aumenta o risco de todo, desde un simple arrefriado
a enfermidades cardiovasculares.
Basicamente, fixen do estrés un inimigo.
Pero mudei a miña opinión sobre o estrés,
e hoxe, quero cambiar a súa.
Vou comezar co estudo que me fixo reconsiderar
a miña forma de abordar o estrés.
Este estudo analizou 30.000 adultos nos Estados Unidos durante 8 anos,
e empezou preguntándolle á xente:
"Canto estrés experimentou no último ano?"
Tamén preguntaron:
"Cre que o estrés é prexudicial para a saúde?"
E despois usaron os rexistros públicos de defuncións
para descubrir quen morrera.
(Risas)
De acordo. As malas noticias primeiro.
A xente que experimentara moito estrés o ano anterior
tiña un 43% máis de risco de morrer.
Pero isto só foi certo para a xente
que tamén cría que o estrés prexudica a saúde.
(Risas)
As persoas que sufriron moito estrés
pero non o vían como algo danoso
non eran máis propensas a morrer.
De feito, tiñan o menor risco de morte
de todos os participantes,
incluíndo os que tiñan relativamente pouco estrés.
Agora os investigadores estiman que nos 8 anos
que estiveron rastrexando as mortes,
morreron prematuramente 182.000 estadounidenses,
non de estrés,
senón por crer que o estrés é malo para a saúde. (Risas)
Iso son máis de 20.000 mortes por ano.
Entón, se os cálculos son correctos,
crer que o estrés é malo para a saúde
sería a décimo quinta causa de morte
nos Estados Unidos o ano pasado,
e causaría máis mortes ca o cancro de pel,
o VIH/SIDA e os homicidios.
(Risas)
Xa ven por que este estudo me asustou tanto.
Gastei moita enerxía dicíndolle á xente
que o estrés é malo para a saúde.
Así que isto fíxome preguntarme:
cambiar a mentalidade sobre o estrés
pode facernos máis sans? E aquí a ciencia di que si.
Ao cambiar de opinión sobre o estrés,
pódese cambiar a resposta do corpo ao estrés.
Para explicar como funciona isto,
quero que todos finxan que participan
nun estudo deseñado para estresalos.
Chámase proba de estrés social.
Entran no laboratorio,
e dinlles que teñen que improvisar un discurso de 5 minutos
sobre as súas debilidades persoais
ante un grupo de avaliadores expertos sentado en fronte,
e para asegurarse de que sintan a presión,
hai luces brillantes e unha cámara apuntándoos,
coma esta.
E os avaliadores foron adestrados
para darlles unha resposta non verbal desmotivadora,
coma esta.
(Bufa)
(Risas)
Agora que están desmoralizados dabondo,
é o momento da segunda parte: unha proba de matemáticas.
E vostedes non o saben,
pero o avaliador está adestrado para acosalos durante o exame.
Agora imos facelo todos xuntos.
Vai ser divertido.
Para min.
De acordo. Quero que todos conten cara a atrás desde 996
de 7 en 7.
Van facer isto en voz alta,
tan rápido como poidan, empezando con 996.
Vamos!
Audiencia: (Conta)
Máis rápido. Máis rápido, por favor.
Van demasiado lento.
Audiencia: (Conta)
Paren. Paren, paren, paren.
Ese rapaz equivocouse.
Imos ter que empezar de novo. (Risas)
Non son moi bos nisto, verdade?
Ben, xa entenden a idea.
Se estivesen realmente no experimento,
seguro que se sentirían algo estresados.
O corazón latexaríalles rápido,
respirarían máis rápido, se cadra comezarían a suar.
E normalmente, interpretamos estes cambios físicos como ansiedade
ou sinais de que non manexamos moi ben a presión.
Pero que pasaría se, en cambio, os visen
como sinais de que o corpo se activa,
se prepara para afrontar este desafío?
Iso é exactamente o que se lles dixo aos participantes
dun estudo realizado na Universidade de Harvard.
Antes de que tivesen a proba de estrés social,
ensináronlles a considerar a súa resposta ao estrés como útil.
Que ao latexar rápido, o corazón prepárase para a acción.
Que respirar máis rápido non é un problema,
senón que chega máis oxíxeno ao cerebro.
E os participantes que aprenderon a ver isto
como unha axuda para o seu rendemento,
estiveron menos estresados, menos ansiosos, máis seguros,
pero o máis fascinante para min
foi como cambiou a súa resposta física ao estrés.
Nunha resposta típica,
aumenta o ritmo cardíaco,
e os vasos sanguíneos contráense así.
E esta é unha das razóns polas que o estrés crónico
ás veces se asocia a enfermidades cardiovasculares.
Non é moi saudable estar neste estado todo o tempo.
Pero no estudo, cando os participantes viron
a súa resposta ao estrés como algo útil,
os seus vasos sanguíneos permaneceron relaxados, coma este.
O corazón aínda lles latexaba con forza,
pero este é un perfil cardiovascular moito máis saudable.
Parécese moito ao que sucede
en momentos de alegría e valentía.
No transcurso dunha vida de experiencias estresantes,
este único cambio biolóxico
podería ser a diferenza
entre ter un ataque ao corazón provocado por estrés aos 50 anos
e vivir ben ata os 90 anos.
E isto é o que revela a nova ciencia do estrés,
que a nosa visión sobre el é importante.
Así que o meu obxectivo como psicóloga cambiou.
Xa non quero desfacerme do estrés.
Quero preparalos mellor para el.
E acabamos de facer unha pequena intervención.
Se levantaron a man e dixeron
que padeceron moito estrés no último ano,
igual lles salvamos a vida,
porque espero que a próxima vez que o corazón lles latexe de estrés
recorden esta charla
e se digan a si mesmos,
"Este é o meu corpo axudándome a enfrontar este reto".
E cando vexan o estrés desa maneira,
o corpo vainos crer,
e a resposta ao estrés vaise volver máis saudable.
Díxenlles que me teño que redimir por demonizar o estrés
durante máis dunha década,
así que imos facer unha intervención máis.
Quero falarlles dun dos aspectos
máis infravalorados da resposta ao estrés,
e a idea é esta:
o estrés fainos sociables.
Para entender este aspecto do estrés,
cómpre falar dunha hormona, a oxitocina,
e sei que a oxitocina xa recibiu toda a atención
que pode obter unha hormona.
Mesmo ten alcume propio: a hormona dos abrazos,
porque se libera cando abrazamos alguén.
Pero isto é unha pequenísima parte do que implica a oxitocina.
A oxitocina é unha neurohormona.
Afina os instintos sociais do noso cerebro.
Prepáranos para facer cousas
que fortalecen as relacións próximas.
A oxitocina fai arelar o contacto físico
cos amigos e familiares.
Mellora a empatía.
Ata mellora a nosa disposición a axudar e apoiar
á xente que nos importa.
Algunhas persoas mesmo suxeriron
que deberiamos inhalar oxitocina...
para ser máis compasivos e agarimosos.
Pero velaí o que moita xente non entende da oxitocina.
É unha hormona do estrés.
A glándula pituitaria libéraa
como parte da resposta ao estrés.
Forma parte da resposta ao estrés
tanto coma a adrenalina que fai palpitar o corazón.
E a liberación de oxitocina na resposta ao estrés,
motívanos para buscar axuda.
A resposta biolóxica ao estrés
impúlsanos a dicirlle a alguén como nos sentimos,
en lugar de gardalo.
A resposta ao estrés asegúrase de que notemos
cando alguén da nosa vida está en apuros
de xeito que nos apoiemos mutuamente.
Cando a vida é difícil, a resposta ao estrés quere
que nos rodeemos de xente que se preocupa por nós.
De acordo, e como influirá coñecer este aspecto do estrés
en facernos máis saudables?
Pois, a oxitocina non actúa só no cerebro.
Tamén actúa no corpo,
e un dos seus papeis principais no corpo
é protexer o sistema cardiovascular dos efectos do estrés.
É un antiinflamatorio natural.
Tamén axuda os vasos sanguíneos a estar relaxados durante o estrés.
Pero o meu efecto favorito sobre o corpo en realidade está no corazón.
O corazón ten receptores para esta hormona,
e a oxitocina axúdalles ás células cardíacas a rexenerarse
e recuperarse de calquera dano provocado polo estrés.
Esta hormona do estrés fortalece o corazón.
O bo é que todos estes beneficios físicos
da oxitocina se intensifican co contacto social e o apoio social.
Así que cando --estresados-- nos achegamos a outras persoas,
sexa para buscar apoio ou para axudar a alguén máis,
libérase máis cantidade desta hormona,
a resposta ao estrés vólvese máis saudable,
e en realidade recuperámonos máis rápido do estrés.
Isto paréceme incrible,
que a resposta ao estrés teña un mecanismo incorporado
para resistir o estrés,
e que ese mecanismo sexa o contacto humano.
Quero rematar comentando un estudo máis.
Escoiten, porque este estudo tamén pode salvar unha vida.
Este estudo fixo un seguimento duns 1.000 adultos nos EEUU,
entre os 34 e os 93 anos de idade,
e o estudo comezaba preguntando:
"Canto estrés experimentou no último ano?"
Tamén preguntaron:
"Canto tempo pasou axudando a amigos, veciños,
persoas da súa comunidade?"
E logo usaron os rexistros públicos dos seguintes 5 anos
para descubrir quen morrera.
De acordo, as malas noticias primeiro:
Por cada experiencia sumamente estresante,
como dificultades financeiras ou unha crise familiar,
o risco de morrer aumenta un 30%.
Pero --e espero que xa contasen cun "pero" agora--
pero iso non é certo para todos.
A xente que pasou tempo coidando dos demais
non mostrou ningún aumento do risco de morte por estrés.
Cero.
Coidar dos demais crea resiliencia.
E así vemos unha vez máis
que os efectos nocivos do estrés na saúde
non son inevitables.
A nosa maneira de pensar e actuar
pode transformar a nosa experiencia ante o estrés.
Cando se elixe ver a resposta ao estrés como algo útil,
créase a bioloxía da valentía.
E cando –estando con estrés-- eliximos relacionarnos con outras persoas,
podemos crear resiliencia.
Agora ben, eu non pediría necesariamente
máis experiencias estresantes na miña vida,
pero esta ciencia deume un novo enfoque sobre o estrés.
O estrés dános acceso aos nosos corazóns.
O corazón compasivo que encontra alegría e significado
no contacto cos demais,
e si, o noso corazón latexante,
que traballa tanto para darnos forza e enerxía.
E cando decidimos ver o estrés desta maneira,
non só estamos mellorando ante o estrés,
en realidade estamos facendo unha declaración moi fonda.
Estamos dicindo que confiamos en nós mesmos
para manexar os desafíos da vida.
E estamos recordando que non temos que enfrontalos sós.
Grazas.
(Aplausos)
Chris Anderson: É asombroso isto que nos dis.
Paréceme incrible que a actitude cara ao estrés
poida marcar tanta diferenza na esperanza de vida dunha persoa.
Como podemos aplicar iso a un consello,
se alguén está a elixir un estilo de vida
entre, digamos, un traballo estresante e un traballo sen estrés?
Importa o camiño que se escolle?
É igual de sensato escoller o traballo estresante
mentres ti creas que podes manexalo dalgún xeito?
Kelly McGonigal: Si, o que sabemos con certeza
é que é mellor para a saúde buscar un significado
que intentar evitar as molestias.
E eu diría que realmente a mellor maneira de tomar decisións,
é ir tras do que dá sentido á túa vida
e despois confiar en ti mesmo para manexar o estrés que comporta.
CA: Moitas grazas, Kelly. Moi interesante. KM: Grazas.
(Aplausos)