ตอนที่ฉันเดินทางไปถึงกรุงเคียฟ
เมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ที่ผ่านมา
จัตุรัสแห่งเอกราชตกอยู่ภายใต้การล้อม
ของตำรวจที่จงรักภักดีต่อรัฐบาล
กลุ่มผู้ประท้วงที่ปักหลักอยู่ที่จัตุรัส
ที่รู้จักกันในนามว่าจัตุรัสไมดาน
พวกเขาเตรียมตัวที่จะเข้าต่อสู้
ระดมอาวุธที่ผลิตขึ้นเอง
และผลิตชุดเกราะแบบดัดแปลง ออกมาเป็นจำนวนมาก
การประท้วงของขบวนการยูโรไมดาน เริ่มต้นขึ้นอย่างสงบเมื่อปลายปี 2013
หลังจากที่วิคเตอร์ ยานูคอวิช ประธานาธิบดียูเครน
ปฏิเสธที่จะลงนามในข้อตกลงที่สำคัญ กับกลุ่มสหภาพยุโรป
เพื่อแลกกับความสัมพันธ์ ที่แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นกับรัสเซีย
ด้วยเหตุนี้ ประชาชนที่ไม่พอใจนับหมื่นคน
ได้รวมตัวกันประท้วงที่ใจกลางกรุงเคียฟ เพื่อคัดค้านการกระทำดังกล่าว
เวลาหลายเดือนผ่านไป
การเผชิญหน้าระหว่างตำรวจและประชาชน ได้ทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น
ฉันตั้งสตูดิโอถ่ายภาพชั่วคราว ข้างที่กั้นบนถนนฮรูเชฟสกี้
ฉันถ่ายภาพเหล่านักสู้ โดยมีผ้าม่านสีดำเป็นพื้นหลัง
ผ้าม่านซึ่งปิดบังฉากหลัง อันวิจิตรและน่าเย้ายวน
ที่ประกอบไปด้วยไฟ น้ำแข็งและหมอกควัน
ในการที่ฉันจะเล่าเรื่อง ของมนุษย์แต่ละคน ณ ที่แห่งนี้
ฉันรู้สึกว่าฉันควรที่จะลบภาพ
ซึ่งเป็นที่คุ้นเคยกันดีและมีการเผยแพร่ หลายครั้งโดยสื่อกระแสหลัก
สิ่งที่ฉันเห็นไม่ได้เป็นแค่ข่าว แต่คือประวัติศาสตร์อีกด้วย
เมื่อฉันได้ตระหนักถึงสิ่งนี้
ฉันจึงเป็นอิสระจากแนวทางการถ่ายภาพข่าว
ของหนังสือพิมพ์และนิตยสาร
โอเล็ก วาสิลี และแม็กซิม ล้วนแต่เป็นผู้ชายธรรมดาทั่วไป
ที่มีชีวิตธรรมดาจากเมืองธรรมดาๆ
แต่เครื่องทรงตระการตาที่พวกเขาสวมใส่นั้น
ไม่ได้ธรรมดาเลยทีเดียว
ฉันใช้คำว่า “เครื่องทรง”
เพราะสิ่งที่พวกเขาใส่ ไม่ใช่เสื้อผ้าที่ผลิตออกมา
หรือกำหนดขึ้นโดยใครบางคน
แต่เป็นเครื่องแบบที่คิดค้นขึ้นมาเอง
ประกอบไปด้วยอุปกรณ์ทางทหารที่เลิกใช้แล้ว
ชุดเครื่องแบบทหารหลายชุดปะปนกัน และของอย่างอื่นที่ยึดมาจากตำรวจ
ฉันเริ่มสนใจวิธีที่พวกเขาเลือก ในการแสดงออกของตัวตน
ภาพลักษณ์ภายนอกที่แสดงถึงความเป็นชาย
และอุดมคติของความเป็นนักรบ
ฉันทำงานช้าๆ โดยใช้ กล้องฟิล์มแบบอนาล็อก
ปรับโฟกัสแบบควมคุมด้วยมือ และเครื่องวัดแสงแบบมือถือ
ใช้กระบวนการที่ล้าสมัย
ซึ่งนั่นทำให้ฉันมีเวลาพูดคุยกับแต่ละคน
และมองดูพวกเขาอย่างเงียบๆ ในขณะที่พวกเขามองดูฉัน
ความตึงเครียดทวีคูณขึ้น กลายเป็นความรุนแรงสูงสุด
ในวันที่ 20 กุมภาพันธ์
ซึ่งในภายหลังได้รับการขนานนามว่า วันพฤหัสนองเลือด
พลแม่นปืนที่จงรักภักดีต่อรัฐบาล
เริ่มระดมยิงประชาชน และผู้ประท้วงบนถนนอินสติตุทสกายา
หลายคนถูกสังหารในเพียงช่วงเวลาสั้นๆ
โถงด้านหน้าของโรงแรมโฮเท็ลยูเครน กลายเป็นสถานที่เก็บศพชั่วคราว
ร่างผู้เสียชีวิตเรียงเป็นแถว อยู่เกลื่อนกลาดเต็มถนน
และเลือดนองอาบเต็มทางเท้า
วันต่อมาประธานาธิบดียานูคอวิช หลบหนีออกจากยูเครน
บทสรุปของการประท้วง ตลอดระยะเวลาสามเดือน
มีจำนวนผู้เสียชีวิตที่ยืนยันแล้ว มากกว่า 120 คน
และอีกหลายคนสูญหาย
ประวัติศาสตร์ได้รับการจารึกอย่างรวดเร็ว
แต่การเฉลิมฉลองเป็นเรื่องที่หาได้ยาก ที่บริเวณจัตุรัสไมดาน
หลายวันผ่านไป ที่จัตุรัสกลางกรุงเคียฟ
ประชาชนธรรมดานับหมื่นคน
ได้เข้าร่วมกับกลุ่มนักสู้ติดอาวุธ
ที่บริเวณถนนเพื่อรวมตัวกันแสดงความไว้อาลัย
หลายคนเป็นผู้หญิงซึ่งส่วนใหญ่นำดอกไม้
มาวางเพื่อแสดงความเคารพต่อผู้เสียชีวิต
พวกเขาทยอยมากันวันแล้ววันเล่า
และปกคลุมจัตุรัสด้วยดอกไม้นับล้านดอก
จัตุรัสไมดานเต็มไปด้วยความเศร้าโศก
เต็มไปด้วยความเงียบ จนได้ยินเสียงนกร้อง
ซึ่งฉันไม่เคยได้ยินก่อนหน้านี้
ฉันหยุดเหล่าผู้หญิงที่กำลังจะเดินผ่านที่กั้น
เพื่อไปร่วมแสดงความเคารพ
และขอถ่ายภาพพวกเขา
ผู้หญิงเกือบทุกคนร้องไห้ในขณะที่ฉันถ่ายรูป
ในวันแรก ฉันและเอมิเน่ ผู้ช่วยของฉันร้องไห้ด้วยกัน
กับผู้หญิงเกือบทุกคนที่มาสตูดิโอของเรา
ก่อนหน้านี้แทบไม่เห็นผู้หญิงสักคนเลย
จนกระทั่งในตอนนั้น
เสื้อโค้ตสีพาสเทลของพวกเธอ
กระเป๋าถือมันวาว
และช่อดอกคาร์เนชันสีแดง
ดอกทิวลิปสีขาวและดอกกุหลาบสีเหลือง ที่พวกเธอถือมา
ช่างขัดแย้งกันกับจัตุรัสที่กลายเป็นสีดำ
และพวกผู้ชายเนื้อตัวดำมอมแมม ที่ปักหลักอยู่ที่นั่น
เห็นได้ชัดว่าภาพทั้งสองชุดนี้
จะไม่สมเหตุสมผลหากขาดชุดใดชุดหนึ่งไป
มันเป็นภาพของผู้ชายและผู้หญิง และสิ่งที่พวกเราเป็น
ไม่ใช่รูปลักษณ์ภายนอกของเรา แต่มันคือสิ่งที่พวกเราเป็น
แสดงถึงความแตกต่างทางหน้าที่ ของแต่ละเพศสภาวะในยามขัดแย้ง
ไม่ใช่เฉพาะที่จัตุรัสไมดาน และไม่เฉพาะในยูเครน
ผู้ชายเข้าร่วมรบในสงคราม และผู้หญิงไว้อาลัยให้แก่พวกเขา
ถ้าผู้ชายคือตัวแทน แห่งอุดมคติของความเป็นนักรบ
ผู้หญิงก็คือตัวแทนของ ผลลัพธ์จากความรุนแรงนั้น
ในตอนที่ฉันถ่ายภาพเหล่านี้
ฉันเชื่อว่าฉันกำลังบันทึกจุดจบ ของเหตุการณ์ความรุนแรงในยูเครน
แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่านั่นคือ การบันทึกจุดเริ่มต้นต่างหาก
จนถึงวันนี้มีจำนวนผู้เสียชีวิต ประมาณ 3,000 คน
ในขณะที่อีกนับแสนไร้ที่อยู่อาศัย
ฉันกลับไปที่ยูเครนอีกครั้ง เมื่อหกสัปดาห์ก่อน
ที่กั้นที่จัตุรัสไมดานถูกถอดออกไปแล้ว
และอิฐบนถนนซึ่งถูกใช้เป็นอาวุธ ช่วงการประท้วงได้รับการซ่อมแซมแล้ว
การจราจรบนถนนใจกลางจัตุรัส กลับมาเคลื่อนตัวได้อย่างอิสระ
เหล่านักสู้ ผู้หญิง และดอกไม้หายไปแล้ว
มีป้ายภาพฝูงห่านบินอยู่เหนือ ทุ่งข้าวสาลีขนาดใหญ่
ปิดทับรอยดำไหม้เกรียม บนกำแพงตึกสหภาพแรงงาน
และมีข้อความเขียนไว้ว่า
“ขอความรุ่งโรจน์มาสู่ยูเครน และขอความรุ่งโรจน์มาสู่วีรบุรุษ”
ขอบคุณค่ะ
(เสียงปรบมือ)