Size palyatif bakım doktoru olarak çalıştığım sıralarda başıma gelen
en utanç verici olaydan bahsetmek istiyorum.
Bu birkaç yıl önce oldu.
Bir uzman olarak, 70 yaşlarında bir kadın olan, pankreas kanseri hastası,
emekli bir İngilizce profesörünü görmem istendi.
Görmem istendi çünkü hastanın ağrı, kusma ve mide bulantısı gibi şikayetleri vardı.
Onu görmeye gittiğimde bu belirtiler üzerine konuştuk
ve bu danışma sürecinde,
tıbbi marihuananın ona iyi gelebileceğini düşünüp düşünmediğimi sordu.
Tıp fakültesinde
tıbbi marihuana ilgili öğrendiğim her şeyi düşündüm,
ki bu çok kısa sürdü çünkü kesinlikle hiçbir şey öğrenmemiştim.
Ve ona bildiğim kadarıyla,
tıbbi marihuananın hiçbir faydası olmadığını söyledim.
Gülümsedi, başını salladı ve yatağın yanındaki el çantasına uzandı
ve tıbbi marihuananın bulantı, ağrı ve kaygı gibi belirtiler için
fayda sağladığını gösteren yaklaşık bir düzine
rastgele kontrollü deneysel çalışmalar yığını çıkardı.
Bana bu makaleleri verdi ve şöyle dedi:
"Belki bir görüş sunmadan önce bunları okumalısın ...
doktor".
(Gülüşmeler)
Ben de öyle yaptım.
O gece bütün bu makaleleri okudum ve bir yığın daha buldum.
Ertesi sabah onu görmeye gittiğimde,
tıbbi marihuananın yarar sağlayacağına dair bir takım kanıtların var olduğunu
kabul etmek zorunda kaldım
ve ona eğer gerçekten istiyorsa
deneyebileceğini söyledim.
Ne dedi biliyor musunuz?
Bu 73 yaşındaki emekli İngilizce profesörü?
"Yaklaşık 6 ay önce denedim.
Muhteşemdi.
O günden beri her gün kullanıyorum.
Karşılaştığım en iyi ilaç.
Bunu keşfetmem neden 73 yılımı aldı bilmiyorum. Muhteşem." dedi.
(Gülüşmeler)
O an tıbbi marihuana ile ilgili bir şeyler
öğrenmem gerektiğini fark ettiğim andı
çünkü tıp fakültesinde bana söylenenin
gerçeklikle hiçbir ilgisi yoktu.
Böylelikle daha fazla makale okumaya, araştırmacılarla konuşmaya başladım,
doktorlarla görüşmeye
ve en önemlisi, hastalara kulak vermeye başladım.
Bu konuşmalara dayanarak bir kitap yazmaya başladım
ve aslında bu kitap üç sürprize ilgiliydi --
yani benim için sürprizdi.
Birisi belirttiğim gibi --
Tıbbi marihuananın gerçekten yararları var.
Bu yararlar, tıbbi marihuana savunucularının
inanmamızı istediği kadar büyük veya çarpıcı
olmayabilirler
ancak gerçekler.
İki numaralı sürpriz:
Tıbbi marihuana bazı riskler taşıyor.
Bu riskler tıbbi marihuanaya karşı olanların
inanmamızı istediği kadar ciddi ve korkutucu olmayabilir
ancak bunlar ne yazık ki gerçek riskler.
Fakat, en sürpriz dolu olansa üçüncü
sürprizdi.
Görüştüğüm ve iyileşmelerine yardımcı olması için
tıbbi marihuanaya başvuran birçok hasta, tıbbi marihuanın
faydaları yüzünden ya da risklerinin ve yararlarının
eşit seviyede olmasından ya da
harika bir ilaç olduğunu düşündüklerinden değil
kendilerine hastalıklarını kontrol etme imkanı verdiği için başvurdular.
Tıbbi marihuana onlara hastalıklarını
verimli, etkili ve aynı zamanda etkin
ve rahat bir şekilde yönetmelerine olanak sağlıyor.
Daha net açıklamak için başka bir hastadan bahsedeceğim.
Robini ilk tanıdığımda 40'lı yaşlarındaydı.
Gerçi 60'lı yaşlarının sonlarındaymış gibi görünüyordu.
Geçtiğimiz 20 yıl eklem iltihabı ile mücadele etmişti,
elleri iltihab nedeniyle şekilsizdi,
omurgası eğriydi,
gezinmek için tekerlekli sandalyeye muhtaçtı.
Zayıf ve çelimsiz görünüyordu
ve sanıyorum fiziksel olarak da öyleydi
ama duygusal, bilişsel ve psikolojik olarak
tanıdığım en güçlü insanlardandı.
Ve Kuzey Kaliforniya'daki
tıbbi marihuana sağlık merkezinde
neden tıbbi marihuanayı seçtiğini, onu nasıl etkilediğini
ve ona nasıl yardım ettiğini sormak için yanına oturduğumda
bana daha önce de birçok hastamdan
duyduğum şeyleri anlatmaya başladı.
Tıbbi marihuana, kaygısına
ve ağrılarına iyi geldi.
Ağrıları dindiğinde çok daha iyi uyudu.
Bunları daha önce duymuştum.
Ama sonra bana daha önce hiç duymadığım bir şey söyledi:
Tıbbi marihuana ona kendi hayatını ve sağlığını kontrol edebilme imkanını
sunuyordu.
Tıbbi marihuanayı istediği zaman,
istediği şekilde,
kendisine uygun dozda ve sıklıkta kullanabilirdi.
Ve bunlar işe yaramazsa değişiklikler yapabilirdi.
Her şey ona bağlıydı.
Söylediği en önemli şey ise:
Ne bir klinik randevusuna, ne bir doktorun reçetesine,
ne de bir eczacının raporuna; kimsenin iznine
ihtiyaç duymadığıydı.
Hepsi kendi kararıydı.
Her şey onun kontrolündeydi.
Ve bu, kronik bir hasta için küçük bir şey gibi görünüyorsa da,
değil - hem de hiç değil.
İster eklem iltihabı, ister deri tüberkülozu,
ister kanser, ister şeker hastalığı veya siroz olsun, kronik ciddi bir hastalıkla
karşı karşıya kaldığımız zaman
kontrolü kaybederiz.
Dikkat edin: "kalırsak" değil "kaldığımız zaman."
Hepimiz, hayatımızın bir noktasında, kontrolümüzü kaybetmemize neden olan
kronik, ciddi bir hastalıkla karşılaşacağız.
Kuvvetten düştüğümüzü göreceğiz, kimimiz idrak yetersizliğiyle karşılaşacak
yapmak istediklerimizi yapamayacak,
kendimize bakamayacak hale geleceğiz.
Vücutlarımız bize ihanet edecek
ve bu süreçte kontrolü kaybedeceğiz.
Bu korkunç bir şey.
Sadece korkunç da değil-- ürkütücü.
Dehşet verici.
Çoğu ölümcül hastalıklara sahip olan
palyatif bakım hastalarımla görüştüğümde onlar açısından
korkulacak çok fazla şey olduğunu gördüm--
ağrı, bulantı, kusma, kabızlık ve yorgunluk
yani yaklaşan ölümleri.
Ancak onları her şeyden daha fazla korkutan ise
bir noktada, yarın ya da
bundan bir ay sonra, sağlıklarının
hayatlarının ve bakımlarının
kontrolünü kaybedecek
olmaları ihtimaliydi.
Ve başkalarına bağımlı hale gelecek olma ihtimali,
işte korkunç olan buydu.
Bu yüzden, size biraz önce bahsettiğim,
Robin gibi klinikte tanıştığım
hastaların
kontrolü sağlamak için
tıbbi marihuanaya başvurması şaşılacak bir şey değil.
Bunu nasıl başarıyorlar?
Nasıl oluyor da bu tıbbi marihuana merkezleri
- Robin'le tanıştığım merkezde olduğu gibi -
Robin gibi hastalara, ihtiyaç duydukları kontrolü geri veriyorlar?
Bunu normal hastane
ve kliniklerin yapamadığı bir şekilde
- en azından Robin için - nasıl yapıyorlar?
Sırları ne?
Böylece öğrenmeye karar verdim.
Kaliforniya Venice Beach'te köhne bir kliniğe gittim
ve beni tıbbi marihuana
hastası olarak kabul edebilmeleri için gerekli olan onay belgesini aldım.
Tıbbi marihuana satın almamı sağlayacak tavsiye mektubunu da aldım.
Kaliforniya'da yaşamadığımdan,
bu tavsiyeyi yasa dışı olarak aldığımı da
belirtmek isterim.
Ayrıca kayıtlara geçsin lütfen:
Bu tavsiyeyi, hiçbir zaman satın alma işlemi için kullanmadım
çalışmalarını takdir ettiğim tüm narkotik polislerine
(Gülüşmeler)
saygıyla beyan etmek isterim.
Sağ olun!
(Gülüşmeler)
Bir şeyler satın almak için kullanmasam da
aldığım mektup çok değerliydi çünkü hastaları anlamama olanak sağladı.
Robin gibi hastaların tıbbi marihuana dispanserine gittiklerinde
yaşadıklarını görmeme izin verdi.
Ve benim gördüklerim,
Robin gibi yüz binlerce insanın
her gün başından geçen olaylar
inanılmaz bir tecrübeydi.
Ziyaret ettiğim birçok
kliniğin ve sağlık merkezinin
özellikle oraya adım attığım andan itibaren benim için
orada olduğunu hissettim.
Başlangıçta kim olduğum,
ne tür bir iş yaptığım,
tıbbi marihuana reçetesi veya mahsül aramamdaki
asıl amacımın ne olduğu,
hedeflerim, tercihlerim,
beklentilerim, düşüncelerim
nasıl bir beklenti içerisinde olduğum ve çekincelerim
hakkında sorular soruluyordu.
Bunlar Robin ve
benzer hastalara sıkça sorulan türden sorulardı.
Bu tarz sorular bana her zaman konuştuğum insanların
benim iyiliğimi istedikleri ve beni gerçekten tanımak istedikleri
hissini uyandırıyor.
Bu kliniklerde öğrendiğim ikinci şey ise
bilginin ulaşılabilirliği oldu.
Hem çalışanlardan
hem de bekleme odasındaki insanlardan aldığım bilgi.
Robin gibi tanıştığım diğer insanlar, yanlarına oturduğumda
kim oldukları,
neden tıbbi marihuana kullandıkları,
onlara neyin, nasıl yardımcı olduğu hakkında
konuşmaktan büyük keyif duyuyorlardı.
Bu bekleme odaları gerçekten tam bir etkileşim, tavsiye ve destek yuvası.
Ve üçüncü olarak ise çalışanlar.
Bu insanların hiç bir kazanç sağlamadan
benimle gerçekten istedikleri için saatlerce ve ayrıntılı olarak
hangi türün neye iyi geleceği,
duman şeklinde mi buhar olarak mı,
yenilebilir şeylerle mi yoksa
sıvı olarak mı alınacağı gibi konularda konuşmaları beni hayrete düşürmüştü.
Bir hastane veya kliniğe en son ne zaman gitmiş olduğunuzu
ve bu tarz şeyleri en son ne zaman birinin size açıkladığını düşünün.
Robin gibi hastaların bu tarz klinik ve sağlık merkezlerine giderek
bu tarz kişisel bakım,
eğitim ve hizmet talep etmeleri
tüm sağlık hizmetleri
ve kuruluşları için bir uyarı olmalıdır.
Robin gibi insanların genel tedaviden uzaklaşarak
tıbbi marihuana merkezlerine yönelmelerinin sebebi
bu merkezlerin onların ihtiyaçlarını karşılamasıdır.
Bunlar, sağlık merkezlerine bir uyarı olduğu gibi
duymayan ya da duymak istemeyen meslektaşlarım için de
bir çağrıdır.
Meslektaşlarımla, özellikle de doktorlarla tıbbi marihuana
ile ilgili görüştüğümde,
"Daha çok kanıta ihtiyacımız var. Yararları daha fazla
araştırmalı ve risklere dair daha çok çok bulgu olması gerekli." dediler.
Ve biliyor musunuz? Haklılar.
Kesinlikle haklılar.
Tıbbi marihuananın faydaları hakkında çok daha fazla kanıta ihtiyacımız var.
Devletin, marihuananın uyuşturucu olarak sınıflandırılmasını gözden geçirmesini
veya araştırmaları mümkün kılmak için tamamen kaldırmasını talep etmeliyiz.
Tıbbi marihuananın riskleri konusunda daha fazla araştırmaya ihtiyacımız var.
Tıbbi marihuananın riskleri
keyif verici kullanımının riskleriyle ilgili
çok şey bilsek de tıbbi kullanıma dair bildiğimiz bir şey yok.
Dolayısıyla mutlaka araştırma yapmamız gerekiyor,
ama araştırmaya ihtiyacımız var demek
ve şimdi hiçbir değişiklik yapmamak
konuyu tamamen yanlış anlamaktır.
Robin gibi insanların tıbbi marihuanayı seçme nedeni
mucize bir ilaç olduğunu düşünmeleri
ya da tamamen risksiz olduğunu düşünmeleri değildir.
Bunun nedeni tıbbi marihuananın alınması, uygulanması ve kullanılmasının
bütün bu sürecin, onlara
hayatlarının kontrolünün kendilerinde olduğu duygusunu sağlamasıdır.
Bu bizim gerçekten dikkate almamız gereken bir çağrıdır.
Yine de iyi haber bugün tıbbi marihuana merkezlerinden
alacağımız dersler var.
Bunlar gerçekten almamız gereken dersler.
Bunlar genelde tıbbi eğitim almamış kişiler tarafından
çalıştırılan küçük, aile işletmeleri tarzı yerler.
Bu klinik ve dispanserlerin çoğunun,
milyar dolarlık sağlık sistemlerinin yapmadığı şekilde hizmet ve destek
sağlıyor ve hastaların ihtiyaçlarını karşılıyor
olduğunu düşünmek utanç verici olsa da
- bu durumdan utanç duymalıyız -
ancak ayrıca ders de çıkarabiliriz.
Ve muhtemelen bu küçük dispanserlerden
öğrenebileceğimiz en az üç ders var.
Bir: hastalarımıza daha çok kontrol vermenin yollarını bulmalıyız,
bunlar küçük ama önemli şeyler.
Sağlık çalışanlarıyla ne şekilde,
ne zaman etkileşim kuracakları,
ilaçları kendilerine iyi gelecek şekilde nasıl kullanacakları gibi.
Kendi uygulamamda,
hastalarımın kendi semptomlarını yönetmek için ilaçlarını
ihtiyatlı bir şekilde kullanmalarını desteklemek konusunda
çok daha yaratıcı ve esnek
bir tavır takındım.
Yazdığım ilaçların çoğu opioidler ya da benzodiazepinler gibi
fazla kullanıldığında tehlikeli olabilecek ilaçlar.
Ama önemli olan şu:
Fazla kullanımda tehlikeli olabilen bu ilaçlar
hastanın istek ve ihtiyaçlarına uygun bir şekilde kullanılmazlarsa da
etkisiz olabiliyorlar.
Yani esneklik güvenli bir şekilde sağlanırsa,
hastalar ve aileleri için fevkalade değerli olabilir.
Bu ilkiydi.
İkincisi: eğitim.
Büyük olanaklar var,
tıbbi marihuana dispanserlerinin yöntemlerinden öğrenilecek çok şey var
daha çok eğitim sağlayan
doktorun çok fazla zaman harcaması,
hiç zaman harcaması gerekmeden
hangi ilaçları neden kullandığımızla ilgili bir şeyler
öğrenme olanağı
hastalığın seyri ve izleyeceği yolu
ve en önemlisi,
hastaların birbirlerinden bir şeyler öğrenme olanağı.
Bu klinik ve tıbbi bekleme salonlarında
olan bitenleri nasıl uygulayabiliriz?
Hastaların birbirinden öğrenim ve paylaşım şekillerini.
Sonuncusu ama en önemlisi,
hastaları bu tıbbi marihuana dispanserleri gibi birinci sıraya koymak,
onların nasıl isterlerse, nasıl hissetmeye ihtiyaçları varsa o şekilde
hissetmelerini sağlamak
sağlık çalışanları olarak bizlerin,
burada olma nedenimiz.
Onlara umutlarını, korkularını, amaçlarını ve tercihlerini sormak.
Palyatif bakım doktoru olarak
bütün hastalarıma umutlarını ve korkularını sorarım.
Ancak şöyle bir şey var.
Hastalar bunun için kronik ciddi bir şekilde hasta olmayı,
sona yakın olmayı beklememeli,
benim gibi bir doktorla görüşmeyi beklemek zorunda olmamalı.
Onlara sorulacak:
''Neler umut ediyorsun?''
" Nelerden korkuyorsun?"
gibi sorular sağlık hizmetine dahil olmalı.
Yapabiliriz--
Gerçekten başarabiliriz.
Ülkenin dört bir yanındaki tıbbi marihuana merkezleri ve klinikler
bunu bir şekilde çözüyorlar.
Bunu yaygın sağlık sistemlerinin
yıllarca geri olduğu yöntemlerle çözüyorlar.
Ancak onlardan öğrenebiliriz
ve öğrenmek zorundayız da.
Tek Yapmamız gereken gururu kenara bırakmak --
şu düşünceyi bir dakikalığına kenara bırakmalıyız:
adımızın önünde bir sürü sözcük olduğu için,
ya da uzman veya
büyük bir sağlık sisteminin baş tabibi olduğumuz için,
hastalarımızın ihtiyaçlarını karşılamak için bilinmesi gereken her şeyi biliriz.
Gururu bırakmalıyız.
Gidip bir kaç tıbbi marihuana merkezini ziyaret etmeliyiz.
Ne yaptıklarını anlamaya çalışmalıyız.
Robin gibi pek çok hastanın
neden tıbbi klinikleri terk edip, onun yerine
bu tip tıbbi marihuana dispanserlerine gittiklerini anlamalıyız.
Onların yöntemlerini ve araçlarını
anlamamız gerekiyor
ve onlardan bir şeyler öğrenmeliyiz.
Eğer bunu başarırsak,
ki bence yapabiliriz ve aslında kesinlikle yapmalıyız da,
tüm hastalarımızın çok daha iyi bir yaşantısı olmasını sağlayabiliriz.
Teşekkürler.
(Alkışlar)