ازتون میخوام صورتهاتون رو لمس کنین.
لمس کنین.
چی حس میکنین؟
نرمه؟ شله؟
خودتونین، درسته؟ خودتون رو حس میکنین؟
خب، این کاملا حقیقت نداره.
شما در حقیقت هزاران موجود میکروسکوپی رو حس میکنین
که روی صورت و انگشتان شما زندگی میکنن.
شما تعدادی از قارچهایی رو که امروز
از دریچهی هواکش بیرون ریختن رو لمس میکنین.
این موجودات باعث آلرژیهای ما میشن
و بوی کپک میدن.
شما تعدادی از صدها میلیارد سلول باکتریایی
که روی پوستتون زندگی میکنن رو لمس میکنین.
اونها در حال جویدن روی روغن پوست شما و تکثیر
و تولید بوهای بدن بودهن.
حتی ممکنه باکتری مدفوع که بعد از آخرین باری
که سیفون توالت رو زدین روتون پاشیده شده رو لمس کرده باشین.
یا اون دسته از باکتریهایی که داخل لولههای آب زندگی میکنن
و با آخرین باری که حمام کردین روی بدن شما پاشیده شدهن.
ببخشید.
(خنده حضار)
حتی ممکنه دارین به اون دو نوع مایت که
روی صورتهای ما زندگی میکنن، روی صورتهای همهمون،
به صورت میکروسکوپی میگین بزن قدش!
اونها شب رو در حال وول خوردن روی صورت شما گذروندن
و روی نوک بینی شما با هم آمیزش داشتهن.
(خنده حضار)
خیلی از اونها الان در حال تخلیهی محتویات دل و روهشون روی منافذ پوست شما هستن.
(خنده حضار)
حالا به انگشتتون نگاه کنین.
چه حسی داره؟ حال به هم زن؟
نیاز شدید به صابون یا رنگبر داره؟
این احساسیه که الان دارین،
ولی این احساسی نخواهد بود که در آینده خواهید داشت.
طی ۱۰۰ سال گذشته،
ما با نزدیکترین دنیای میکروسکوپی اطرافمون
روابط خصمانهای داشتهایم.
اگر من به شما میگفتم حشرهای در خونهتون هست،
یا یه باکتری توی سینک ظرفشوییتون،
یک راه حل طراحی شدهای بشری برای این موضوع وجود داشت،
محصولی برای پاکسازی، از بین بردن،
ضدعفونی کردن.
ما تلاش میکنیم قسمت اعظم زندگی میکروسکوپی در دنیای امروز رو از بین ببریم.
ولی با این کار، داریم بهترین منبع فناوری جدید روی این سیاره رو
نادیده میگیریم.
در ۱۰۰ سال گذشته شاهد راه حلهای بشری برای مشکلات میکروبی بودیم،
ولی ظرف ۱۰۰ سال آینده شاهد راه حلهای میکروبی برای مشکلات بشری خواهیم بود.
من یک دانشمندم، و با محققین در
دانشگاه ایالت کارولینای شمالی و دانشگاه کلرادو همکاری میکنم تا
حیات میکروسکوپی که در نزدیکترین فاصله از ما هست رو آشکار کنیم،
و این اغلب در خصوصیترین و کسلکنندهترین محیطهای اطراف ما،
از زیر مبل و کاناپههامون گرفته، تا حیاط پشتی،
یا سوراخ نافمون پیدا میشن.
من اینکارو انجام میدم چون معلوم شده که ما اطلاعات خیلی کمی
در مورد حیات میکروسکوپی که نزدیکترین به ما هستن داریم.
تا همین چند سال پیش، هیچ دانشمندی نمیتونست به شما بگه
چه حشرات یا موجودات ذرهبینی در خونهی شما زندگی میکنن --
داخل خونهتون، جایی که بهتر از هرجای دیگه میشناسین.
بنابراین من و گروهی دیگر از افراد
مسلح به گوش پاککن و انبرهای کوچک شدیم
و با کمک تکنیکهای پیشرفتهی DNA
این نوع حیات ذرهبینی اطرافمون رو آشکار کنیم.
حین این کار، بیش از ۶۰۰ گونه حشره پیدا کردیم
که در خانههای ایالات متحده زندگی میکنن،
همهچیز از عنکبوتها تا سوسکها گرفته
تا مایتهای کوچکی که به پرها میچسبن.
و بیش از صدهزار گونه باکتری و قارچ پیدا کردیم،
که داخل وسایل گردگیریمون زندگی میکردن،
و هزاران نوع دیگه که روی لباسها یا داخل حمامها زندگی میکردن.
ما از این هم جلوتر رفتیم،
و به موجودات ذرهبینی توجه کردیم،
که داخل بدن هرکدوم از اون حشراتی که در خانههای ما هستن زندگی میکنن.
درون هر حشره، برای مثال، یک زنبور،
ما یک جنگل میکروسکوپی دیدیم که روی ظرفهای مخصوص کشت آشکار میشدن،
جهانی از صدها گونهی جنبنده.
جهان بیولوژیک را بنگرید!
بنابراین بسیاری از گونههایی که الان میبینین،
هنوز نامگذاری هم نشدهن.
قسمت اعظم جهان اطراف ما ناشناخته باقی مونده.
اولین باری که یک گونهی جانوری رو کشف کردم و میتونستم نامگذاریش کنم رو به یاد دارم.
اون یک نوع قارچ بود که در لانهی زنبور کاغذی زندگی میکنه.
اون سفیدرنگه و پشمالوئه،
و من اسمش رو گذاشتم "موکور نایدیکولا"،
که به زبان لاتین یعنی آنچه در لانهی دیگری زندگی میکند.
این تصویری از اون موجوده که روی یک دایناسور رشد کرده،
چون همه فکر میکنن دایناسورها باحالن.
در اون زمان، من دانشجو بودم،
و خیلی هیجانزده بودم از اینکه گونهی جدیدی از حیات رو کشف کردهم.
به بابام زنگ زدم و گفتم،
"بابا. من یک گونهی جانوری ذرهبینی کشف کردم."
بابام خندید و گفت،
"عالیه. امیدوارم درمانش رو هم پیدا کرده باشی."
(خنده حضار)
"درمانش کن."
خب، بابام بزرگترین طرفدار منه،
ولی در اون لحظهی تکوندهنده که او میخواست نوع جدید حیات من رو بکشه،
متوجه شدم که در اصل قصور از من بوده،
هم به عنوان یک فرزند و هم به عنوان یک دانشمند.
بعد از اینهمه سال کار سخت در آزمایشگاه و در حیاط پشتی خونههای مردم،
که به تحقیق و دستهبندی گونههای حیات میکروسکوپی اطراف ما گذشته بود،
من هیچوقت ماموریت واقعی خودم رو برای او شفاف توضیح نداده بودم؛
هدف من یافتن فناوری برای
کشتن حیات میکروسکوپی جدید اطراف ما نبود.
هدف من یافتن فناوری جدید از دل این حیاته، که بعدها به نجات ما کمک خواهد کرد.
گوناگونی حیات در خونههای ما فهرستی شامل بیش از ۱۰۰،۰۰۰ گونه حیات جدیده.
این یعنی ۱۰۰،۰۰۰ منبع جدید راه حل برای مشکلات بشری.
میدونم باور کردنش سخته که چیزی به این کوچکی
که فقط یک سلول داره
بتونه کار قدرتمندانهای انجام بده
اما اونها میتونن.
این موجودات شیمیدانهای میکروسکوپی هستن
که توانایی تغییر محیط اطرافشون رو با
تجهیزاتی جنگی از ابزار شیمیایی دارن.
این یعنی اونها میتونن روی هرجایی از کره زمین زندگی کنن،
و میتونن هر غذایی که اطرافشون باشه رو بخورن.
این یعنی اونها میتونن هرچیزی از زبالهی سمی گرفته تا پلاستیک رو بخورن
و به جاش مواد دفعی مثل روغن و انرژی باتری تولید کنن
و یا حتی قطعات ریز طلای واقعی.
اونها میتونن مواد غیرخوراکی رو به خوراکی تبدیل کنن.
میتونن شکر رو به الکل تبدیل کنن.
میتونن طعم شکلات رو بهش بدن،
و به خاک قدرت رشد و پرورش بدن.
من اینجام که بهتون بگم
که ظرف ۱۰۰ سال آینده تعداد بیشتری از مشکلات ما
توسط این موجودات میکروسکوپی حل خواهند شد.
و ما مشکلات زیادی داریم که از بینشون انتخاب کنیم.
مشکلاتی که پیش پا افتاده هستن: لباسهای بدبو یا غذاهای بیمزه.
و مشکلاتی که عظیم هستن:
بیماری، آلودگی، جنگ.
بنابراین ماموریت من اینه:
نه فقط دستهبندی کردن حیات میکروسکوپی اطراف ما،
بلکه یافتن ویژگیهای منحصر به فرد هر کدوم از اونها که به ما کمک میکنه.
بگذارید یه مثال بزنم.
صحبتمون رو با یک آفت شروع کردیم،
یک زنبور که در خونههای بسیاری از ما زندگی میکنه.
از داخل بدن این زنبور، ما گونهی نسبتا شناخته شدهی میکروارگانیزمی بیرون کشیدیم،
که یک توانایی منحصر به فرد داره:
اون میتونه آبجو تولید کنه.
فقط چند گونه حیات روی کره زمین هستن که این ویژگی رو دارن.
در واقع، تمام آبجوهای تجاری تولید شده که تا الان خوردین،
احتمالا از یکی از سه گونهی میکروارگانیزمی تولید شدن.
ولی گونهی ما میتونست آبجویی تولید کنه که طعم عسل بده.
و همینطور میتونست یک آبجوی خوشمزهی ترش درست کنه.
در واقع، این گونهی میکروارگانیزمی که در شکم اون زنبور زندگی میکنه
میتونه یک نوع آبجوی ترش قیمتی درست کنه که
بهتر از هر نوع دیگهای از گونههای دیگه روی زمین باشه.
حالا چهار گونهی حیات وجود دارن که میتونن آبجوی تجاری درست کنن.
حالا دیگه به جای دیدن اون آفت
میتونین به چشیدن آبجوی موردعلاقهی آیندهتون فکر کنین.
به عنوان دومین مثال،
من با گروهی از محققین روی خاک و کثیفیهای حیاط خلوت خونهها کار کردیم.
اونجا میکروارگانیزمی رو پیدا کردیم که میتونست آنتیبیوتیکهای جدید تولید کنه
آنتیبیوتیکهایی که میتونه بدترین ابرمیکروبهای جهان رو بکشه.
پیدا کردن چنین چیزی محشر بود.
ولی راز ماجرا اینجاست:
طی ۶۰ سال گذشته،
بیشتر آنتیبیوتیکهای موجود در بازار،
از باکتری خاکی مشابه گرفته شدهن.
هرروزه، همین باکتریهای خاکی مشابه، من و شما و همهی افراد
حاضر در این اتاق و همه آدمهای کره زمین،
رو با تولید بیشتر آنتیبیوتیکهای ما نجات میدن.
حالا به جای خاک و چرک،
میشه به دارو و درمان فکر کرد.
شاید مثال موردعلاقهی من مثال همکارانم باشه
که روی میکروارگانیزم لایه کثافت روی یک برکه تحقیق میکردن
که متاسفانه اسم همون تپاله گاوی که داخل اون پیداش کرده بودن رو روش گذاشتن
شاید به نظر بیاهمیت بیاد و ارزش بحث کردن نداشته باشه،
اما محققین فهمیدن اگر اون رو به موشها بدن که بخورن
اونها رو در مقابل اختلال استرسی پس از سانحه (PTSD) واکسینه میکنه.
اونها رو در برابر ترس واکسینه میکنه.
حالا به جای فکر کردن به کثافت برکه، میشه به امید فکر کرد.
مثالهای میکروبی خیلی زیادی وجود دارن
که من امروز فرصت ندارم در موردشون صحبت کنم.
من مثالهایی از راهحلهایی که فقط از سه گونهی حیاتی اومدن رو برای شما گفتم،
اما تصور کنین از اون ۱۰۰،۰۰۰ گونهی دیگهای که روی وسایل گردگیری شما هستن
چه کارهایی برمیاد.
در آینده ممکنه اونها بتونن کاری کنن که شما جذابتر،
یا باهوشتر به نظر برسین
و یا حتی زندگی طولانیتری داشته باشین.
پس میخوام که یک بار دیگه به انگشتتون نگاه کنین.
به تمام اون موجودات میکروسکوپی
که ناشناخته هستن فکر کنین.
به کارهایی که ممکنه بتونن در آینده انجام بدن فکر کنین
یا چیزهایی که درست کنن
یا زندگیهایی که بتونن نجات بدن.
حالا انگشتتون چه حسی داره؟
یه کم قدرتمنده؟
به خاطر اینه که شما دارین آینده رو لمس میکنین.
متشکرم.
(تشویق حضار)