Fotografia ka qene pasioni im
qe ne moshen kur isha i afte te mbaja nje aparat fotografik,
por sot dua te ndaj me ju
15 thesaret e mia fotografike,
te cilat faktikisht nuk i kam bere une.
Nuk ka as drejtues artisik, as stilist,
asnjë shanc per riberje fotosh, madje as ndonje interesim per ndriçimin.
Ne fakt, shumica e tyra jane bere nga turiste te çastit.
Pikerisht ketu fillon historia ime
kur isha ne New York per nje leksion,
dhe gruaja ime me beri kete foto duke mbajtur ne duar vajzen
per ditelindjen e saj te pare. Ishim ne cepin e rruges 57 dhe shetitores 5-se.
Rastisi qe mbas nje viti te ishim ne New York, po ne ate vend,
dhe vendosem te benim te njejten poze.
Tani besoj e kuptuat ku dua te dal.
Meqenese vajzes po i afrohej ditlindja,
gruaja me thote, "Hej, pse nuk e çon Sabinen në New York
duke vazhduar ritualin e udhetimeve baba-vajze?
Ketu eshte kur filluam te pyesim turistat qe kalonin per te na marre ne foto.
Eshte mahnitese se sa universale eshte
ideja e dhenies se kameras nje te huaj .
Asnjeri nuk ka refuzuar , dhe asnjeri nuk ja mbathi me aparatin.
Deri me ate pike, ne nuk e kishim idene se sa ky udhetim do te na ndyshonte jeten.
Eshte kthyer ne dicka te shenjte per ne.
Kjo foto eshte bere disa jave pas 9/11,
dhe e gejta veten duke u munduar te shpjegoja se çfare kishte ndodhur ate dite.
në nje menyre te thjeshte qe edhe nje 5 vjecar do ta kuptonte.
Pra, ketëo foto jane shume se Proxies
per nje çast, ose per nje udhetim me specifik.
Ka gjithashtu menyra per ne te ndalojme kohen
per nje jave ne Tetor
dhe te reflaktojme per kohet tona
dhe sesi ne ndryshojme nga viti ne vit,
dhe jo vetem fizikisht, por ne çdo menyre.
Sepse, ndersa ne bejme te njeten foto,
perspektiva jone ndryshon,
dhe vajza arrin nje etape te re,
dhe une mund te shoh jeten nepermjet syve te saj,
dhe menyres si ajo ndervepron dhe shikon gjithcka.
Kjo kohe kaq e fokusuar qe ne kalojme se bashku
eshte dicka presim me padurim pergjate gjithe vitit.
Se fundmi, ne nje nga udhetimet tona. duke ecur,
ajo ndalon pernjehere
dhe trgon me gisht nga nje strehe e kuqe dyqani kukullash
qe ajo e kish shume perzemer ne vegjeli
ne udhetimet tona te para.
Dhe me pershkruan ndjesine qe pati
ne moshen pese vjecare, pikerisht ku qendronte sot.
Ajo tha qe i kujtohej fare mire zemra tek i rrihte me force
momentin qe e pa per here te pare ate vend
nente vite te shkuara.
Dhe tanime, ato c'ka ajo sheh ne New York
jane kolegjet,
sepse e ka vendosur te shkoj ne kolegj ne New York.
Kjo me ngacmoi: Nje nga gjerat me te rendesishme
qe krijojme, jane memorjet.
Sot me ju, dua te ndaj idene e te paturit nje rol me aktiv
ne krijimin e memorjeve ne menyre koshiente.
Nuk e di ju, por perpos ketyre 15 fotografive,
une nuk jam ne shume foto te tjera familjare.
Jam gjithnje personi pas aparatit fotografik.
Ndaj, dua t'ju inkurajoj sot
qe te dilni ne fotografi,
dhe mos hezitoni ti kerkoni dikujt,
"A na beni dot nje foto?"
Faleminderit. (Duartrokitje)