1995 yılının kışında, bilim adamları
gökyüzünde Büyükayı'nın yanında bir yere, Hubble Teleskobu'nu çevirdiler;
orası karanlıktı ve etraftaki yıldızların ışık kirliliğinden uzaktaydı.
Konum boş gibi görünüyordu ve tüm çaba, risk altındaydı.
Eğer bir şey varsa, o neydi?
Birbirini izleyen on gün boyunca,
teleskop aynı alanın ışığını 150 saat boyunca izledi.
Ortaya çıkan şey ise, mükemmellikten başka hiçbir şey değildi:
Evrenin küçük bir parçasında parıldayan yaklaşık 1500 adet
belirgin galaksinin görüntüsü.
Şimdi, bu görüntünün ölçeğini anlamak için, bir adım geri gidelim.
Elinize bir tükenmez kalem alırsanız
ve gökyüzüne doğru kol hizanızda tutarak
en ucuna odaklanırsanız,
Hubble Teleskobu'nun ilk Derin Alan görüntüsünde yakaladığı şeyi görürsünüz.
Diğer bir deyişle,
bu 3000 galaksi, evrenin ufak bir parçasında görünür,
yani gece gökyüzünün ortalama iki milyonda biri kadarında.
Bunları perspektife yerleştirmek istersek,
ortalama bir insan yaklaşık 1,7 metre boyundadır.
Dünyanın 12.700 kilometrelik çapı ile,
baştan aşağıya sıralanmış ortalama 7,5 milyon insan eder.
Apollo 8 astronotları aya 380.000 kilometrelik bir yol kat ettiler.
Nispeten küçük Güneşimizin de ortalama 1,4 milyon kilometre çapı vardır
ya da Dünya'nın çapının 110 katı kadar.
Bir adım ötesinde
Samanyolu'nda, Güneş de dâhil olmak üzere 100 ila 400 milyar
yıldız vardır.
Derin alan görüntüsündeki bir galaksinin her parıldayan noktasında da
en az milyarlarca yıldız vardır.
Derin alan görüntüsünün çekiminden neredeyse on yıl sonra
bilim adamları Hubble Teleskobu'ndaki optiklerini ayarladı
ve dört aylık bir süreçte diğer bir uzun pozlama çektiler.
Bu kez, 10.000 galaksi gözlemlediler.
Bu galaksilerin yarısı, aşırı Derin Alan görüntüsü veya XDF olarak
bilinen şeyde, daha net bir şekilde
incelendi.
On yıllık fotoğrafların birleşimi ile XDF, galaksileri
öyle uzakta gösterdi ki
insan gözü onların parlaklığının yalnızca on milyarda birini
algılayabiliyor.
Peki Derin Alan görüntülerinden evren hakkında ne öğrenebiliriz?
Bir evren incelemesinde, uzay ve zaman, ayrılmaz biçimde birbirine bağlıdır.
Bunun nedeni ışığın sınırlı hızıdır.
Yani Derin Alan görüntüleri, antik evrene giden zaman makineleri gibidir.
Uzay ve zamanda öyle uzağa ulaşırlar ki
13 milyar yıl önce var olmuş galaksileri inceleyebiliriz.
Bu, evrenin Büyük Patlama'dan sonra bir milyar yıldan
daha az süre önceki hâline bakıyoruz demektir ve bu da,
bilim adamlarının galaksileri bebeklik dönemlerinde araştırmalarını sağlar.
Derin Alan görüntüleri ayrıca evrenin homojen olduğunu göstermiştir.
Yani, farklı noktalarda çekilmiş gökyüzü görüntüleri birbirine benziyor.
Evrenin ne kadar büyük olduğunu düşündüğümüzde bu inanılmaz.
Böyle büyük mesafeler arasında neden aynı olmalarını bekleriz ki?
Evreni bir kenara bırakın, bir galaksinin ölçeğine göre
rahatlıkla kavrayabildiğimizden çok daha küçüğüz,
fakat merak etme, sorgulama,
keşfetme,
inceleme
ve hayal etme
kapasitesine sahibiz.
Bir daha gece gökyüzüne baktığınızda,
yıldızlar arasındaki karanlık alanlarda, görüşünüzün ötesindeki şeylerin
büyüklüğünü düşünmek için zaman ayırın.