Είμαι μια Ιρανο-αμερικανή μουσουλμάνα γυναίκα,
όπως όλοι σας.
Επίσης, είμαι κωμικός κοινωνικής δικαιοσύνης,
κάτι που επιμένω ότι είναι πραγματική δουλειά.
Για να σας εξηγήσω τι είναι αυτό, θα σας πω πώς έφτασα εδώ.
Έχω παίξει σε όλη τη χώρα.
Η Αμερική είναι υπέροχη, σωστά;
Έχει απίστευτα πανέμορφη φύση, μέρη για να φάτε βάφλες,
και διαβήτη όσο δεν πάει άλλο.
Είναι μοναδική.
Ο αμερικανικός πληθυσμός μπορεί να χωριστεί σε τρεις κατηγορίες:
Σε καταπληκτικούς ανθρώπους, σε «μισητές»
και τη Φλόριντα.
(Γέλια)
Εκτός από τη Φλόριντα, οι πιο προβληματικοί είναι οι «μισητές».
Είναι μειοψηφία,
αλλά το αντισταθμίζουν κάνοντας πολύ φασαρία.
Έχουν ένα δημογραφικό ναπολεόντειο σύμπλεγμα
και, ναι, μερικοί άντρες φορούν τακούνια.
Σαν κωμικός κοινωνικής δικαιοσύνης,
είναι δουλειά μου να μεταπείθω τους «μισητές»,
επειδή μισούν πολλά πράγματα κι αυτό οδηγεί σε αρνητικά αποτελέσματα,
όπως το ρατσισμό, τη βία και τον Τεντ Νιούτζεντ.
Αυτή δεν είναι η πλήρης λίστα,
πιθανώς μου ξεφεύγουν 3-7 πράγματα,
αλλά το θέμα είναι ότι πρέπει να υπολογίζουμε τους «μισητές».
Όμως έχουν ποικιλομορφία
και δεν θα είναι αποτελεσματικό αν κινηθούμε εναντίον όλων.
Αυτό που έκανα ήταν ότι δημιούργησα μια άκρως επιστημονική ταξινόμηση.
Πήρα όλους τους «μισητές»,
τους έβαλα κάτω από το μικροσκόπιο, όπως κάνουν οι επιστήμονες,
και βρήκα αυτά:
(Γέλια)
Πρώτον, έχουμε τα τρολ.
Αυτοί είναι μια μεγάλη ποικιλία «μισητών» του διαδικτύου.
Είναι εκείνοι που παραιτούνται από τη δουλειά τους
για να μπορούν να σχολιάζουν όλη τη μέρα στο YouTube.
Επίσης, υπάρχουν και οι «μισητές» του δρόμου.
Σε περιμένουν στο φανάρι,
κι όταν αυτό γίνει πράσινο, σου φωνάζουν,
«Γύρνα πίσω στη χώρα σου!»
Παλαιότερα, θα έβγαιναν απ' το αμάξι τους και θα φώναζαν στα μούτρα σου,
αλλά τώρα δεν τους φτιάχνουν όπως παλιά.
Ένα ακόμη σημάδι ότι η Αμερική έχει πάρει την κάτω βόλτα.
(Γέλια)
Η επόμενη κατηγορία είναι οι φανατικοί σε αποστολή
που κρύβονται πίσω από κάποια ομάδα.
Αυτοί οι τύποι μισούν μέσω φαινομενικά καλών οργανισμών,
όπως είναι μια εκκλησία ή μια ΜΚΟ,
και συχνά αρέσκονται να μιλούν με παλαιομοδίτικη φωνή.
Αλλά η ομάδα που μ' ενδιαφέρει περισσότερο είναι όσοι αμφιταλαντεύονται.
Συγγενεύουν με τους αναποφάσιστους των εκλογών.
Απλώς δεν μπορούν ν' αποφασίσουν!
Είναι σαν ιδεολογικές πόρνες που πότε μισούν και πότε δεν μισούν.
Και το κάνουν αυτό επειδή δεν έχουν επαρκή πληροφόρηση.
Αυτοί είναι ο στόχος μου μέσω της κωμωδίας κοινωνικής δικαιοσύνης.
Γιατί κωμωδία;
Γιατί από την κωμωδία ή το ενημερωτικό φυλλάδιο,
ο μέσος Αμερικανός προτιμάει την κωμωδία, όπως βλέπετε στο διάγραμμα.
(Γέλια)
Η κωμωδία είναι πολύ δημοφιλής.
Παρεμπιπτόντως, αυτό είναι ένα μαθηματικά ακριβές διάγραμμα,
αποτέλεσμα ψευδών στοιχείων.
(Γέλια)
Τώρα, το ερώτημα είναι:
Γιατί είναι η κωμωδία κοινωνικής δικαιοσύνης αποτελεσματική;
Πρώτον, επειδή σε κάνει να γελάς,
και όταν γελάς γίνεσαι πιο ανοιχτός.
Και τη στιγμή που είσαι ανοιχτός,
ένας καλός κωμικός κοινωνικής δικαιοσύνης μπορεί να σου περάσει πολλές πληροφορίες,
κι αν είναι πολύ ικανός, μπορεί να σου κάνει και κολονοσκόπηση.
(Γέλια)
Μερικοί βασικοί κανόνες της κωμωδίας κοινωνικής δικαιοσύνης:
Πρώτον, δεν είναι μεροληπτική.
Δεν είναι πολιτική κωμωδία, έχει να κάνει με τη δικαιοσύνη
και κανείς δεν είναι ενάντια στη δικαιοσύνη.
Δεύτερον, είναι φιλόξενη και θερμή.
Σε κάνει να νιώθεις σαν να κάθεσαι μέσα σε ένα μπουρίτο.
Τρίτον, είναι αστεία, αλλά ύπουλη,
σαν μια ενδιαφέρουσα πραγματεία πάνω στην εισοδηματική ανισότητα
μεταμφιεσμένη σε εκλεπτυσμένο χαζό αστείο.
(Γέλια)
Να πώς βλέπω την κωμωδία κοινωνικής δικαιοσύνης:
Πριν από μερικά χρόνια, μάζεψα μερικούς Αμερικανούς μουσουλμάνους κωμικούς
-χωρίς ν' ασκήσω βία-
(Γέλια)
και ταξιδέψαμε σ' όλη τη χώρα,
σε μέρη όπως η Αλαμπάμα, η Αριζόνα, το Τενεσί, η Τζόρτζια,
μέρη που αγαπούν τους μουσουλμανάκους,
και δώσαμε παραστάσεις.
Ονομάσαμε την περιοδεία, «Οι Μουσουλμάνοι Έρχονται!»
(Γέλια)
Το γυρίσαμε σε ταινία,
και όταν κυκλοφόρησε η ταινία,
μια γνωστή ρατσιστική ομάδα ξόδεψε 300.000 δολάρια
σε μια αντιμουσουλμανική εκστρατεία με αφίσες στο ΜΤΑ,
δηλαδή στο μετρό της Νέας Υόρκης.
Οι αφίσες ήταν πολύ προσβλητικές, για να μην πω και κακοσχεδιασμένες.
Εννοώ, αν θες να είσαι φανατισμένος,
χρησιμοποίησε τουλάχιστον καλύτερη γραμματοσειρά.
(Γέλια)
Όμως σκεφτήκαμε, γιατί να μη βγάλουμε δικές μας αφίσες
που να λένε καλά πράγματα για τους μουσουλμάνους
και ταυτόχρονα να προωθούν την ταινία.
Έτσι, μαζί με τον συνάδελφό μου Ντιν Ομπιντάλα,
αποφασίσαμε να κάνουμε την εκστρατεία της ωραίας αφίσας κατά του φανατισμού.
Μαζέψαμε τα χρήματα, συνεργαστήκαμε με το MTA για πάνω από 5 μήνες,
πήραμε την έγκριση για τις αφίσες,
και δύο μέρες πριν από την ημέρα ανάρτησής τους
το ΜΤΑ αποφάσισε να απαγορεύσει τις αφίσες
με τη δικαιολογία ότι είχαν πολιτικό περιεχόμενο.
Ας ρίξουμε μια ματιά σε μερικές απ' αυτές. Να μία.
«Σχετικά με τους μουσουλμάνους:
Οι μουσουλμάνοι εφηύραν τα νοσοκομεία».
Εντάξει.
«Οι ενήλικες μουσουλμάνοι κάνουν περισσότερες κάμψεις
απ' ό,τι τα μωρά μουσουλμάνοι».
(Γέλια)
«Οι μουσουλμάνοι ανακάλυψαν τον Τζάστιν Τίμπερλέικ».
(Γέλια)
Ας δούμε άλλη μία.
«Η τρομερή αλήθεια για τους μουσουλμάνους:
Φτιάχνουν φοβερές ομελέτες».
Προφανώς, σύμφωνα με το ΜΤΑ, οι ομελέτες θεωρούνται πολιτική.
Είτε αυτό, είτε οποιαδήποτε θετική αναφορά στους μουσουλμάνους
θεωρείται πολιτική.
Αλλά δεν είναι. Έχει να κάνει με τη δικαιοσύνη.
Κι έτσι, η «πολεμήστε τον φανατισμό με ωραίες αφίσες» εκστρατεία μας,
έγινε η εκστρατεία «πολεμήστε τον φανατισμό με μια ωραία μήνυση».
(Γέλια)
Βασικά, αυτό που θέλω να πω, είναι ότι μερικοί κωμικοί,
κινήθηκαν εναντίον μιας μεγάλης υπηρεσίας της Νέας Υόρκης,
και οι κωμικοί κέρδισαν.
(Χειροκρότημα και επευφημίες)
Σας ευχαριστώ.
Η νίκη ήταν ένα πολύ περίεργο συναίσθημα.
Αναρωτιόμουν, «Έτσι αισθάνονται οι ξανθιές όλη την ώρα;
Γιατί είναι υπέροχο!»
(Γέλια)
Άλλο ένα παράδειγμα.
Όπου κι αν πάω με ρωτούν,
γιατί οι μουσουλμάνοι δεν αποκηρύσσουν την τρομοκρατία;
Το κάνουμε. Αλλά, εντάξει, θα τσιμπήσω.
Έτσι, αποφάσισα να φτιάξω το thedailydenouncer.com.
Είναι μια ιστοσελίδα που αποκηρύσσει την τρομοκρατία
καθημερινά πλην σαββατοκύριακου.
Ας δούμε ένα παράδειγμα.
Συνήθως είναι σκίτσα του ενός καρέ.
«Αποκηρύσσω την τρομοκρατία!
Αποκηρύσσω και όσους δεν αλλάζουν χαρτί στον εκτυπωτή!»
Το νόημα της ιστοσελίδας είναι ότι αποκηρύττει την τρομοκρατία
ενώ δείχνει τη γελοιότητα
του να πρέπει να αποκηρύσσουμε διαρκώς την τρομοκρατία.
Αλλά αν δεν σε αφορά ο φανατισμός,
η κωμωδία κοινωνικής δικαιοσύνης είναι χρήσιμη και για άλλα ζητήματα.
Για παράδειγμα, μαζί με τον κωμικό συνάδελφό μου Λι Καμπ,
πήγαμε στα Νησιά Κέιμαν για να ερευνήσουμε τις υπεράκτιες εταιρείες.
Οι ΗΠΑ χάνουν γύρω στα 300 δις δολάρια ετησίως
εξαιτίας των φορολογικών παραδείσων των υπεράκτιων.
Όχι για να το παινευτώ, αλλά στο τέλος κάθε μήνα
μου περισσεύουν γύρω στα 5 με 15 δολάρια.
Έτσι, πήγαμε σ' αυτές τις τράπεζες στα Νησιά Κέιμαν
και ρωτήσαμε αν μπορούμε ν' ανοίξουμε έναν λογαριασμό
με 8 δολάρια και 27 σεντς.
(Γέλια)
Οι υπεύθυνοι μας ανέχονταν για περίπου 30 με 45 δευτερόλεπτα
προτού καλέσουν την ασφάλεια.
Η ασφάλεια εμφανίζονταν κραδαίνοντας τα όπλα τους
και τότε τσιρίζαμε φοβισμένοι και το βάζαμε στα πόδια.
Και αυτός είναι ο τελευταίος κανόνας της κωμωδίας κοινωνικής δικαιοσύνης:
Μερικές φορές θες να τα κάνεις πάνω σου.
Το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς μου είναι υποτίθεται ευχάριστο.
Έχει ως στόχο να δημιουργεί σύνδεση και γέλιο.
Αλλά ναι, μερικές φορές με διώχνει η ασφάλεια.
Μερικές φορές λαμβάνω άσχημα τουίτς και επιστολές μίσους.
Μερικές φορές λαμβάνω μηνύματα που λένε ότι αν συνεχίσω να λέω τα αστεία μου,
θα με σκοτώσουν και θα σκοτώσουν και την οικογένειά μου.
Και αυτές οι απειλές σίγουρα δεν είναι αστείες.
Αλλά, παρά τον περιστασιακό κίνδυνο,
εξακολουθώ να θεωρώ πως η κωμωδία κοινωνικής δικαιοσύνης
είναι ένα από τα καλύτερα όπλα που έχουμε.
Έχουμε δοκιμάσει πολλές προσεγγίσεις της κοινωνικής δικαιοσύνης,
όπως τον πόλεμο, τους διαγωνισμούς καλλιτεχνικού πατινάζ,
αλλά πολλά πράγματα εξακολουθούν να είναι κάπως απαίσια.
Έτσι, πιστεύω πως ήρθε η ώρα
να δοκιμάσουμε να πούμε και ένα καλό χαζό αστείο.
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)