ကျွန်တော်ဟာ အသက် ၁၄ နှစ်အရွယ်တုန်းက
ဘိုးလင်း လမ်းကြားထဲရှိ
ဂိမ်းတွေ ကစားတဲ့ နေရာမှာ ဖောက်ထွင်းပြီး ခိုးပြီး
အဲဒီ အဆောက်အဦထဲမှ ထွက်လာတော့
လုံခြုံရေး ငနဲက ကျွန်တော့ လက်မောင်းကို ဖမ်းကိုင်လိုက်တော့ ပြေးရတာပေါ့။
ပြေးသွားပြီး ခြံစည်းရိုး တစ်ခုကို ခုန်တက်လိုက်တယ်။
အဲဒါနဲ့ ထိပ်ကို ရောက်တော့၊
ကျောပိုးအိတ်ထဲက မတ်စေ့ ၃၀၀၀ ရဲ့ အလေးချိန်က
ကျွန်တော့ကို မြေကြီးဆီကို ဆွဲချပစ်လိုက်တယ်။
အဲဒီလိုကျလိုက်တာနဲ့ လုံခြုံရေး အစောင့်က ကျွန်တော့ကို ရပ်စောင့်နေကာ
ပြောလိုက်တာက၊ "နောက်တစ်ခါ ခိုးချင်ရင် ကိုယ်သယ်နိုင်တာကိုသာ ခိုးစမ်း"တဲ့။
(ရယ်သံများ)
ကျွန်တော့ကို လူငယ်ရေးရာဌာနကို ခေါ်သွားပြီး
မိခင်ရဲ့ တာဝန်ယူမှုနဲ့ လွှတ်ပေးလိုက်ရာ၊
ဦးလေးရဲ့ ပထမဦးဆုံး စကားလုံးတွေက၊ "မင်း ဘယ်လို အဖမ်းခံရတာလဲ။"
"ကျောပိုးအိတ်က အရမ်းလေးခဲ့လို့ပါ"လို့ ရှင်းပြခဲ့တယ်။
"မင်းက အဲဒီအကြွေစေ့တွေ အားလုံးယူဖို့ မလိုခဲ့ဘူးလေ။" ပြောတယ်။
ကျွန်တော်က "အကြွေစေ့တွေ သေးလွန်းတယ်၊ ဘာလုပ်လို့ ရခဲ့မှာလဲ။"
အဲဒီနောက် ၁၀ မိနစ်အကြာတွင် သူဟာ ခိုးယူရန် ဂိမ်းကစားနဲ့ နောက် တစ်နေရာကို ခေါ်သွားတယ်။
အိမ်ပြန်ဖို့ ဓာတ်ဆီဖိုးငွေ လိုနေခဲ့လို့လေ။
ကျွန်တော့ဘဝက အဲဒါမျိုးပါ။
Oakland၊ California မှာ ကြီးပြင်းလာခဲ့တယ်။
မိခင်နဲ့ ဆွေမျိုးရင်းခြားတွေနဲ့အတူ
ဆေးစွဲနေခဲ့ကြတယ်။
ကိုယ့်ဝန်းကျင်မှာ မိသားစု၊ မိတ်ဆွေတွေနဲ့ အိုးအိမ်မဲ့တဲ့
နေထိုင်ခဲ့ကြပါတယ်။
မကြာခဏဆိုသလို ပေါင်မု့န်အတွက် တန်းစီစဉ် စွပ်ပြုပ်ရည် ဆိုင်မှာ ညစာ စားခဲ့ရတယ်။
ငနဲကြီး တစ်ယောက် ပြောခဲ့ဘူးတာက-
ငွေက ကမ္ဘာကြီးကို အုပ်စိုးတယ်
အဲဒါကိုသာ မှတ်ထားတဲ့။
ဒီက လမ်းတွေပေါ်မှာ ငွေဟာ ဘုရင်ပါပဲ။
ကိုယ်က ငွေရဲ့ နောက်ကနေ လိုက်ကြည့်ရင်
ကိုယ်ဟာ မကောင်းတဲ့ သူဆီ ဒါမှမဟုတ် ကောင်းသူဆီကို ရောက်သွားမယ်။
ကျွန်တော့ ပထမဦးဆုံး ရာဇဝတ်မှုကို ကျူးလွန်ပြီး မကြာမီမှာ၊
ကျွန်တော်ဟာ အလားအလာရှိသူ ဖြစ်တယ်လို့ ပထမ အကြိမ် ပြောခံခဲ့ရတော့
ငါ့ကို ယုံကြည်တဲ့သူ ရှိပါကလားလို့ ခံစားမိတယ်။
ကျွန်တော်ဟာ ရှေ့နေဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒေါက်တာ၊ အင်ဂျင်နီယာ ဖြစ်နိုင်တယ်
ပြောခဲ့သူ မရှိခဲ့ပါ။
တကယ်တော့ အဲဒါကို ကျွန်တော် ဘယ်လို လုပ်ရနိုင်မလဲ။ အသုံးလုံး မကျေခဲ့တဲ့သူ။
ကျွန်တော် စာမတတ်ခဲ့ပါ။
အဲဒါကြောင့် ရာဇဝတ်မှုကသာ ကိုယ်သွားရမယ့် လမ်းလို အစဉ်ယူဆခဲ့တယ်။
အဲဒါနဲ့ တစ်နေ့ကျတော့
လူတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေတုန်း
ထိုသူက သူနဲ့ပေါင်းပြီး ခိုးယူကြမယ့် အကြံအကြောင်းကို ပြောနေခဲ့တယ်။
တကယ်လည်း ကျွန်ုပ်တို့ လုပ်ခဲ့ကြတယ်။
အံ့အားသင့်စရာအချက်က ကျွန်တော်ဟာ
ကမ္ဘာပေါ်က အားအကောင်းဆုံး ဘဏ္ဍာရေးရှိတဲ့ နိုင်ငံ
အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုမှာ ကြီးပြင်းနေခဲ့ခြင်းပါပဲ။
ကျွန်တော့ မိခင်ဟာ သွေးလှူဖို့ တန်းစီး စောင့်နေတာ မြင်ခဲ့ရတယ်၊
ကလေးတွေကို ကျွေးနိုင်ဖို့ သွေးကို ဒေါ်လာ ၄၀ နဲ့ ရောင်းနေခဲ့ရတယ်။
ဒီနေ့အထိကို သူ့လက်မောင်းတွေမှာ အပ်ထိုးရာတွေကို မြင်လို့ ရနိုင်သေးတယ်။
ဒါကြောင့် ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့်ရပ်ကွက်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။
သူတို့ကလည်း ကျွန်တော့ကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြပါ။
လူတိုင်းက ကိုယ်လိုချင်တာကို ရဖို့သာ လုပ်ကိုင်နေခဲ့ကြတာ၊
မူးယစ်ဆေးရောင်းသူတွေ၊ ဓားပြတွေ၊ သွေးစုဘဏ် အတူတူပါပဲ။
လူတိုင်း ငွေကိုချည်းပဲ လိုနေခဲ့ကြတယ်။
ရတဲ့ နည်းနဲ့ ယူခဲ့ရတာပေါ့။
ကိုယ့်အတွက် ရယူခဲ့တယ်။
ဘဏ္ဍာရေး စည်းကမ်းတွေက ကမ္ဘာကြီး အုပ်စိုးနေရာ၊
ကျွန်တော်က လူဆိုးတွေ နောက်က လိုက်ရင်းနဲ့
၎င်းရဲ့ ကျေးကျွန် ဖြစ်ခဲ့တယ်။
၁၇ နှစ်အရွယ်မှာ ကျွန်တော်ဟာ လုယက်မှုနဲ့ လူသတ်မှုဖြင့် အဖမ်းခံခဲ့ရရာ
ထောင်ထဲမှာ ဘဏ္ဍာငွေဟာ လမ်းတွေပေါ်မှာနဲ့ စာရင် ပိုလို့ကို ဩဇာရှိတာကို နားလည်လာတယ်၊
ကျွန်တော်လည်း အဲဒီထဲ ပါချင်ခဲ့တယ်။
တစ်နေ့တွင် ကျွန်တော်ဟာ သတင်းစာထဲက အားကစားစာမျက်နှာတွေကို လုယူခဲ့တယ်၊
တစ်ခန်းထဲ နေသူကို ဖတ်ပေးခိုင်းဖို့ အတွက်ပါ၊
ကျွန်တော်ဟာ မှားပြီး စီးပွားရေးကဏ္ဍကို ယူလာမိတယ်။
ဒါနဲ့ ထိုလူကြီးက၊"ဟေ့ကောင်၊ မင်းက ရှယ်ယာတွေကို ကစားတာလား?" မေးတယ်။
အဲဒါနဲ့ ကျွန်တော်က၊ "အဲဒါ ဘာတွေလဲ။" မေးကြည့်တယ်။
"အဲဒါက မျက်နှာဖြူတွေ ငွေထားကြတဲ့ နေရာပဲ"ရှင်းပြတယ်။
(ရယ်သံများ)
အဲဒီတုန်းကမှ ကျွန်တော့ရှေ့တွင် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ချည်လေး ပေါ်လာခဲ့တယ်၊
အနာဂတ်ကို မြင်မိသလိုပဲ။
အဲဒီလူက ရှယ်ယာတွေ အကြောင်း အနည်းငယ်မျှသာ ပြောပြခဲ့တာ
ရောင်ချည် ပေါ်လာသလိုပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ ကျွန်တော် စဉ်းစားမိတယ်။
ကျွန်တော်ဟာ အဖတ်၊အရေး၊ အသံထွက် မတတ်ခဲ့ပါ။
ကိုယ် စာမတတ်တာကို ဖုန်းကွယ်ရန် ကျွန်တော် လုပ်နေကျ အရာတွေက
အခု ဝန်းကျင်ထဲမှာ အလုပ်မလုပ်တော့ပါ။
ကျွန်တော်ဟာ လှောင်အိမ်ထဲတွင်၊ သားရဲတွေ အကြားက သားကောင်နဲ့တူခဲ့ကာ
တစ်ခါမှ မရရှိဖူးတဲ့ လွတ်လပ်ခွင့် အတွက် တိုက်ပွဲဝင်နေခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်ဟာ လမ်းစပျောက်လျက် ပင်ပမ်းနေလျက်
ရွေးချယ်စရာ ဘာမှ မရှိခဲ့ပါ။
အဲဒါနဲ့ အသက် ၂၀ အရွယ်မှာ
ကျွန်တော်ဟာ မိမိဘဝအတွက် အခက်ဆုံး အရာကို ပြုလုပ်ခဲ့တယ်။
စာအုပ် တစ်အုပ် ကောက်ယူလိုက်တယ်၊
ဘဝထဲက အခံရခက်ဆုံး အချိန်ကာလ ဖြစ်ခဲ့တယ်၊
ဖတ်တတ်ဖို့ သင်ယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်၊
ကိုယ့် မိသားစုကို၊ ခင်မင်ခဲ့တဲ့ ငနဲတွေကို
ပစ်ပယ်ရေးဟာ
အတော့ကို မလွယ် ကြမ်းတမ်းခဲ့တယ်။
တိုက်ပွဲကြီးနဲ့ တူခဲ့တယ်။
အဲဒီတုန်းက နားမလည်ခဲ့ပေမဲ့
ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ်စိတ်ကူးနိုင်ခဲ့တာထဲက အကြီးမြတ်ဆုံး ဆုလာဘ်ကို ရရှိနေခဲ့တယ်-
ကိုယ့်ကိုကိုယ် တန်ဖိုးထားမှု၊
အသိပညာနဲ့ စည်းကမ်းတွေပါ။
ကျွန်တော်ဟာ ဖတ်ဖို့ စိတ်တက်ကြွနေခဲ့လို့ လက်ထဲ ရသမျှကို ဖတ်တော့တယ်၊
သကြားလုံးထုပ်၊ အဝတ်အစား တံဆိပ်တွေ၊ လမ်းပေါ်က ဆိုင်းဘုတ်တွေ အားလုံးပါပဲ။
ကျွန်တော်ဟာ တချိန်လုံး ဖတ်နေခဲ့တယ်!
(လက်ခုပ်သံများ)
တွေ့သမျှကို ဖတ်နေခဲ့တယ်။
ဘယ်လိုဖတ်ရမယ်၊ ဘယ်လို စာလုံးပေါင်းရမယ် ဆိုတာ သိပ်ကို စိတ်ဝင်စားနေခဲ့တယ်။
ငနဲတစ်ကောင်က လာပြီး၊ "မင်း စားနေတာ ဘာလဲ။" မေးတော့
ငါ ကျွန်တော်က "C-A-N-D-Y, candy" ဖြေတယ်။
(ရယ်သံများ)
သူက "ငါလည်း စားချင်တယ်" ဆိုတော့ ကျွန်တော်က "N-O. No." ဖြေတယ်။
(ရယ်သံများ)
အရမ်းကိုမိုက်ခဲ့တယ်။
ကိုယ့်တစ်သက်မှာ ပထမဦးဆုံးအကြိမ် စာဖတ်လာတတ်ခဲ့တယ်။
အဲဒီထဲကနေပြီး ကျွန်တော ရရှိခဲ့တဲ့ ခံစားမှုဟာ အံ့အားသင့်စရာပဲ။
အဲဒီနောက် ၂၂ နှစ် အရွယ်မှာ၊ ကိုယ့်စိတ်ထဲ ခံစားမိတာက
ယုံကြည်မှုကို ခံစားမိတာက၊
တချိန်တုန်းက ငနဲကြီး ပြောခဲ့တာကိုပါ။
အဲဒါနဲ့ ကျွန်တော်ဟာ သတင်းစာထဲက စီးပွားရေး ကဏ္ဍကို ယူကြည့်တယ်။
ချမ်းသာကြတဲ့ မျက်နှာဖြူတွေလို ဖြစ်ချင်ခဲ့တယ်လေ။
(ရယ်သံများ)
အဲဒါနဲ့ ကျွန်တော်ဟာ အဲဒီလို ရှုဒေါင့်နဲ့ ကြည့်လာခဲ့တယ်။
ကျွန်တော်ဟာ ရှေ့ဆက်ပြီး လုပ်ကိုင်လာတာက
ကိုယ့်ငွေကို ဘယ်လို စီမံခန့်ခွဲလျက် ရင်းနှီးရမှာကို သူများကို သင်လာခဲ့တယ်၊
ကိုယ့် လုပ်ဆောင်ချက် အတွက် ကိုယ်က တာဝန်ယူဖို့ လိုတာကို နားလည်လာတယ်။
ကျွန်တော်ဟာ တော်တော့ကို ရှုပ်ထွေးတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ထဲ ကြီးပြင်းလာခဲ့လို့
ရာဇဝတ်မှုတွေကို ကျူးလွန်သူ ဖြစ်လာတယ်၊
အဲဒါ့က ကျွန်တော် ဘဝ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
ကိုလုပ်ခဲ့တာကို ကိုယ်က တာဝန် ယူခဲ့ရတယ်။
ထောင်တွင်း အလုပ်အကိုင်မှ ရတဲ့ ငွေတွေကို စီမံခန့်ခွဲနိုင်ရန် အကျဉ်းသားတွေကို
သင်ပေးရန် သင်ရိုးညွှန်တမ်းကို ကျွန်တော် ပြုစုနေခဲ့တယ်။
ကိုယ့်ဘဝကို စနစ်တကျ စီမံခန့်ခွဲနိုင်ရင် နောက်ပိုင်း သုံးလို့ ရမယ့် ကိရိယာတွေအဖြစ်
လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲ ပြန်ဝင်တဲ့ အခါမှာ ငွေကို စီမံခန့်ခွဲနိုင်ဖို့ အတွက်ပါ၊
ပြစ်မှု မကျူးလွန်ခဲ့သူ အများစု လုပ်ကိုင်ကြသလို ပေါ့လေ။
အဲဒီနောက်မှာ တွေ့လိုက်တာက
MarketWatch ရဲ့ အဆိုအဆိုင်း ဆိုရင်၊
အမေရိကန် လူဦးရေရဲ့ ၆၀ ရာခိုင်နှုန်း ကျော်ဆီမှာ
စုဆောင်းငွေဟာ ၁၀၀၀ ထက် နည်းပါတယ်။
Sports Illustrated ကျတော့ NBA နဲ့ NFL အားကစားသမားတွေ အထဲက
၆၀% ကျော် ဘာမှ ရစရာ မရှိကြပါ။
အိမ်ထောင်ရေး ပြဿနာ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းဟာ ဘဏ္ဍာရေး ပြဿနာနဲ့ ဆိုင်ကြတယ်။
သောက်ကျိုးနဲ့ဗျာ။
(ရယ်သံများ)
ဒီတော့ လူတွေဟာ တစ်သက်လုံး အလုပ်ကို ဖိလုပ်လာခဲ့ကြတယ်၊
ကားတွေဝယ်၊ အဝတ်အစားဝယ်၊ အိမ်ယာ ပစ္စည်းတွေ လိုက်ဝယ်ကြ
အဲဒါနဲ့ ရသမျှလစာ အကုန် ကုန်သွားရောလား။
ကိုယ့်ငွေကြေးကိစ္စကို စီမံနိုင်စွမ်း မရှိကြတဲ့ လူတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး
အကျဉ်းသားတွေ လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲ
ပြန်သွားနိုင်ဖို့ကို ကူညီပေးနိုင်ကြမှာလဲ။
မဖြစ်နိုင်တဲ့ဟာကြီး။
(ရယ်သံများ)
ကျွန်တော်ဟာ ပိုကောင်းတဲ့ အစီအစဉ်ကို ရှာချင်ခဲ့တယ်။
ဒါကလည်း သိပ် အကောင်းစားကြီး မဟုတ်သေးပါဘူး။
ဒီတော့...
စဉ်းစားမိတယ်။
အခုတော့ ကျွန်တော်ဟာ လမ်းပေါ်မှာ တွေ့ရသူတွေအတွက် တာဝန် ရှိလာတယ်
ကူညီပေးရမယ်၊
ကျွန်တော်ဟာ ကိုယ့် အအသိုင်းအဝိုင်းအတွက် ယူနေရခြင်းဟာ အံ့ဩစရာကြီးပဲ။
စိတ်ကူးကြည့်ကြစမ်းပါ။ ကျွန်တော်က ကိုယ့်အသိုင်းအဝိုင်း ကိစ္စ စဉ်းစားလာတာကို။
ဘဏ္ဍာရေး အသုံးလုံး မကျေမှုဟာ ရောဂါ တစ်ခုပါ၊
အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲက လူနည်းစုတွေနဲ့ နိမ့်တဲ့ လူတန်းစားကို
နှိပ်စက်လာခဲ့တာ မျိုးဆက်ပြီး မျိုးဆက်ပါပဲ၊
အဲဒါ့ကို ကျွန်တော်ဟာ ဒေါသထွက်ရန် လိုပါတယ်။
ကိုယ့်ကို ဒါကို မေးကြည့်ပါ-
ငွေကြေး ပေါကြွယ်လှတဲ့ အမေရိကမှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လူဦးရေရဲ့
၅၀ ရာခိုင်နှုန်းတို့ဟာ ဘဏ္ဍာရေးကိစ္စ များထဲမှာ အသုံးလုံး မကျေကြတာလဲ။
ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တရားမျှတမှုကို ရယူမှု၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လူမှုရေးအခြေအနေ။
နေထိုင်မှု အခြေအနေ၊ ပို့ဆောင်ရေးနဲ့ အစားအစာ
အားလုံး လူတွေအများစု စီမံခန့်ခွဲနိုင်စွမ်း မရှိကြတဲ့ ငွေရေးကြေးရေးနဲ့ ဆက်စပ်နေတယ်။
ဘယ်လို ဟာကြီးလဲ။
အဲဒါ ကပ်ဘေးကြီးနဲ့ တူပြီး
ကျွန်တော်တို့ လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွက ဒီထက်ကို ပိုကြီးတဲ့ အန္တရာယ် မရှိနိုင်ပါ။
ကယ်လီဖိုးနီးယား ထောင် ဦးစီးဌာနရဲ့ အဆိုအရ၊
အကျဉ်းသား ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်တို့ဟာ
ငွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ပြစ်မှုတွေ အတွက် ထောင်ချ ခံခဲ့ကြရတာပါ။
လုယက်မှု၊ ဖောင်းထွင်းမှု၊ လိမ်လည်မှု၊ ခိုးယူမှု၊ လုပ်ကြံမှု -
စာရင်းဟာ အရှည်ကြီးပါ။
ဒါကို စစ်ဆေးကြည့်ကြပါ-
ပုံမှန် အကျဉ်းသား တစ်ဦးဟာ
ကယ်လီဖိုးနီးယား ထောင်ကို ဝင်လာချိန်မှာ
ငွေကြေးဆိုင်ရာ ဘာပညာရေမှ မရှိဘူး၊
တစ်နာရီကို ၃၀ ဆင့် ဝင်ငွေ ရှိမယ်၊
တစ်နှစ်လုံးတွင် ဒေါ်လာ ၈၀၀ ကျော်ပါ၊
လက်တွေ့ ဖြုန်းစရာ ဘာမှ မရှိခဲ့ပေမဲ့ ဘာမှ မစုမိပါဘူး။
သူ့ကို လွတ်ပေးချိန်မှာ၊ ဒေါ်လာ ၂၀၀ ကို လက်ထဲ ထည့်ပေးပြီး ပြောကြမှာက၊
"ဟေ့၊ မင်း ကံကောင်းပါစေ၊ ပြဿနာတွေကို ရှောင်နေ၊ ထောင်ကို ပြန်မလာနဲ့။"
မယ်မယ်ရရ ဘယ်လိုမှ မပြင်ဆင်ခဲ့သူ ရေရှည် စီမံကိန်း မရှိသူဟာ
သူဘာများ လုပ်နိုင်ပါလဲ...
အသက်က ၆၀ ဆိုရင်ကော။
အလုပ်ကောင်းကို ရှာမလား၊
ဒါမှမဟုတ် သူ့ကို ထောင်ထဲကို ပို့ခဲ့တဲ့ ရာဇဝတ်မှု ဝန်းကျင်ကိုပဲ ပြန်သွားမလား။
ခင်ဗျားတို့က အခွန်ပေးကြတော့ ခင်ဗျားတို့ပဲ ရွေးကြရမှာပါ။
သူ့ ပညာရေးကိစ္စကတော့ သူ့ဘာသာသူ ရွေးပြီးပြီနဲ့ တူပါတယ်။
ဒီတော့ ဒီရောဂါကြီးကို ဘယ်လို ကုစားကြမလဲ။
ကျွန်တော်ဟာ အစီအစဉ် တစ်ခု
Financial Empowerment Emotional Literacy ဆိုတာကို ထူထောင်ထားတယ်။
ကျနော်တို့က FEEL လို့ ခေါ်ကြတယ်၊
ကိုယ်ရဲ့ စိတ်ခံစားမှုနဲ့ ဆိုင်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေကို
ဘဏ္ဍာရေး ဆုံးဖြတ်ချက်တွေနဲ့ ခွဲခြားတတ်ဖို့ သင်ပေးကြတယ်၊
ပြီးတော့ ကိုယ့်ဘဏ္ဍာရေး အတွက် ထာဝရ ကျင့်သုံးရမယ့် စည်းကမ်း လေးခုကို ပေးကြတယ်-
ငွေကို စနစ် တကျ စုဆောင်းပါ၊
ကိုယ့် နေထိုင်မှု စရိတ်ကို ထိန်းချုပ်ပါ၊
ငွေကို ထိထိရောက် ချေးယူပါ၊
ပြီးတော့ ကိုယ့် ဘဏ္ဍာငွေကို ခွဲသုံးပါ၊ အဲဒီလိုနည်းဖြင့် ငွေရဖို့ လုပ်မယ့်အစား
သင့်အတွက် ငွေကို အလုပ်ခိုင်းပါ။
အကျဉ်းချခံနေရသူ လူ့အဖွဲ့အစည်းထဲကို ပြန်မဝင်ခင် ဒီလိုကျွမ်းကျင်မှုတွေ လိုတယ်။
ဒီလိုကျွမ်းကျင်မှု မရှိဘဲနဲ့ ကိုယ့်ဘဝကို အပြည့်အဝ ပြန်လည်ထူထောင် မရနိုင်ပါ။
ကျွမ်းကျင် ပညာရှင်တွေသာ ငွေကို ရင်းနှီး နိုင်ကြပြီး စီမံခန့်ခွဲနိုင်ကြတယ် ဆိုတာ
ရယ်စရာကြီးပါ၊
အဲဒီလို ပြောသူတွေဟာ လိမ်ညာနေကြတာပါ။
(လက်ခုပ်သံများ)
ကျွမ်းကျင်သူ ဆိုတာဟာ
ကိုယ့် အလုပ်ကို အများစုထက် ကောင်းမွန်စွာ နားလည်သူပါ၊
ခင်ဗျားတို့ ငွေဘယ်လောက် လိုအပ်သလဲ၊ ရှိသလဲ လိုချင်သလဲ ခင်ဗျားတို့ ကိုယ်တိုင်သာ သိတယ်၊
ဒီတော့ ခင်ဗျားတို့လည်း ကျွမ်းကျင်သူပါပဲ။
ဘဏ္ဍာရေးကိစ္စ အသုံးလုံး ကျေမှု ဆိုတာ ကျွမ်းကျင်မှု ပညာ မဟုတ်ပါဘူး။
အဲဒါဟာ ဘဝ ပုံစံပါ။
ဘဏ္ဍာရေး တည်ငြိမ်မှု ဆိုတာ စနစ်ကျတဲ့ ဘဝမှ ထွက်လာတဲ့ ဘေးထွက် ရလဒ်ပါ။
ဘဏ္ဍာရေးကို ကျွမ်းကျင်တဲ့ အကျဉ်းသားဟာ အခွန်ထမ်း နိုင်ငံသား ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။
ဘဏ္ဍာရေးကို ကျွမ်းကျင်တဲ့ အခွန်ထမ်းသမားဟာ အဲဒီလို ဆက်ပြီး မြဲနေနိုင်မှာပါ။
အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ ယုံကြည်ကြတဲ့ လူတွေ၊ မိသားစု၊ မိတ်ဆွေတွေနဲ့ ရာဇဝတ်မှုနဲ့ ငွေဟာ
ဆက်စပ်နေကြတယ်လို့ ဆက်ယုံနေကြတဲ့ လူငယ်တွေ အကြားမှာ
အကြားမှာ ပေါင်းကူး တံတားကို တည်ဆောက်လို့ ရနိုင်ပါတယ်။
ဒီတော့ ငွေရေးကြေးရေးဆိုင်ရာ စိုးရိမ်စိတ်တွေ ကြောက်စိတ်တွေ
ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့ ကြားလာခဲ့ကြရတဲ့
အဓိပ္ပါယ် မရှိကြတဲ့ စကားလုံးတွေကို မေ့ပစ်ဖို့ အချိန်တန်ပါပြီ။
ကျွန်တော်တို့ လူ့အဖွဲ့အစည်းကို နှိပ်စက်နေတာရဲ့ ဇာတ်မြစ်ကို နားလည်ပြီး
ကိုယ့်ဘဝအတွက် မန်နေဂျာ ကောင်းဖြစ်ရေး တာဝန်ကို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ယူကြပါစို့။
ဒီနေရာကနေပြီး လူတိုင်း နားလည်လို့ လွယ်တဲ့ သင်ရိုးညွှန်တမ်းလာ
သာဓက တစ်ခုကို ပေးပါရစေ
ဘဏ္ဍာရေး ကိစ္စတွေနဲ့ ခံစားချက် ကိစ္စများထဲ အသုံးလုံးကျေမှုရဲ့စွမ်းပကားကို ပြဖို့ပါ။
ခင်ဗျားတို့ ဒီမှာ ထိုင်နေရင်း ပြောချင် ပြောနိုင်ကြတာက-
"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ကျွန်တော်အတွက် မဟုတ်ဘူးဗျာ"၊
အဲ့လို့ဆိုရင် ကျွန်တော့ အတန်းကို လာပါ၊
(ရယ်သံများ)
ခင်ဗျားတို့ စိတ်လှုပ်ရှားတိုင်း ငွေနဲ့ အချိန် ဘယ်လောက် တန်တယ်ဆိုတာ ပြပေးမှာပါ။
(လက်ခုပ်သံများ)
ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
(လက်ခုပ်သံများ)