از دید من، بهترین قسمت پدر بودن
فیلم هایی هست که با بچه هایم می بینم.
من عاشق دیدن فیلم های مورد علاقه ام با بچه هایم هستم،
و وقتی دخترم چهار ساله بود،
ما فیلم "جادوگر شهر اُز" را باهم دیدیم.
این فیلم تا ماه ها بر قوه ی تخیلش غالب شده بود.
شخصیت محبوب او "گلیندا" بود.
به همین دلیل او معمولا یک لباس زرق و برق دار می پوشید،
و یک عصای جادویی نورانی دستش می گرفت.
اما وقتی شما این فیلم را چند بار ببینید،
کم کم می فهمید که چقدر عجیب است.
در دنیای امروزی، ما بچه های خودمان را در محیطی بزرگ می کنیم که فانتزی آن ها در یک پیچیدگی عمیق صنعتی است.
اما "جادوگر شهر اُز" مقاومت کرد.
این فیلم از این گرایش پیروی نکرد.
چهل سال بعد، این گرایش،
در فیلم دیگری واقعاً جا افتاد، که به طرز جالبی،
یک آدم آهنی، و یک موجود با پوست خزدار را نشان می داد،
که با پوشیدن لباس نگهبانان دشمن، یک دختر را نجات می دادند،
می دانید درباره ی چه فیلمی صحبت می کنم؟ (جنگ ستارگان) (خنده ی حاضرین)
بله.
اما، تفاوت بزرگی بین این دو فیلم وجود دارد،
در اصل، تفاوت های خیلی بزرگی بین "جادوگر شهر اُز" و تمام فیلم هایی که امروزه می بینیم وجود دارند.
یکی از آن ها این است که خشونت خیلی کمی در فیلم "جادوگر شهر اُز" وجود دارد.
اگرچه میمون ها نسبتا خشن هستند، درخت های سیب هم همین طور.
اما به نظر من اگر فیلم "جادوگر شهر اُز" امروز ساخته میشد،
جادوگر می گفت، "دوروتی، تو همان نجات دهنده ی شهر اُز هستی که پیش گوتو را پیش بینی کرده بود.
از دمپایی های جادوییت استفاده کن تا ارتش های ماشینی عفریتهی بدجنس را شکست دهیم."
اما اتفاقی که می افتد این نیست .
مورد دیگری که باعث می شود "جادوگر شهر اُز" به نظر من بی نظیر باشد،
این است که تمامی شخصیت های قهرمان، خردمند و حتی شیطانی، زن هستند.
من زمانی متوجه این تفاوت شدم که فیلم "جنگ ستارگان" را به دخترم نشان دادم،
که البته مربوط به سال ها بعد از نشان دادن فیلم جادوگر شهر اُز می شد، و موقعیت من کمی متفاوت بود.
در آن زمان من یک پسر هم داشتم.
او در آن زمان تنها ۳ سال داشت.
او اجازهی تماشای آن فیلم را نداشت. برای این کار هنوز خیلی بچه بود.
اما او فرزند دوم بود،
و در نتیجه سطح نظارت والدین کاهش پیدا می کرد. (خنده ی حاضرین)
بنابراین او هم پای فیلم نشست،
و این فیلم او را مثل یک اردک مادر که بچه های اردکش تحت تأثیر قرار می دهد،
تحت تأثیر قرار داد،
و من فکر نمی کردم که او بفهمد چه اتفاقاتی می افتد،
اما او مطمئن است که کاملا در فیلم غرق شده است.
ولی من نمی دانم او دقیقاً در چه چیزی غرق شده است.
آیا او مفاهیم شجاعت و پشتکار و وفاداری را برداشت می کند؟
آیا او این مفهوم را برداشت می کند که لوک به یک ارتش ملحق می شود تا حکومت را از بین ببرد؟
آیا او این مفهوم را برداشت می کند که،
در جهان فقط پسر ها وجود دارند،
البته به غیر از عمه "برو"، و البته این شاهزاده خانم،
که خیلی جذاب است، اما در بیشتر فیلم منتظر است تا بتواند به قهرمان فیلم یک مدال و یک چشمک هدیه دهد،
تا از او بابت نجات جهان، که این کار را با جادویی که همراه با آن متولد شده انجام داده است، تشکر کند؟
این فیلم را با سال ۱۹۳۹ و با فیلم "جادوگر شهر اُز" مقایسه کنید.
دوروتی چگونه در فیلم خودش برنده می شود؟
با دوست شدن با همه،
و فرمانروا شدن.
این دنیایی است که من ترجیح می دهم بچه هایم را در آن بزرگ کنم --
اُز، درسته ؟ -- و نه دنیایی که شخصیت ها در آن با هم می جنگند،
که جایی است که ما مجبوریم در آن باشیم.
چرا این قدر ارتش های مختلف را در فیلم های مختلف برای بچه هایمان به نمایش می گذاریم،
ولی جاده های سنگفرش شده ی زرد رنگ این قدر کم شده اند؟
مقالات فوق العاده ی زیادی درباره ی تأثیری که فیلم های خشونت آمیز پسرانه بر روی دختران دارند نوشته شده است،
و شما باید حتما مطالعه ای در این زمینه انجام دهید. واقعا فوق العاده است.
البته من مطالعهی چندانی در مورد این که پسر ها چگونه از محیط های این فیلم ها برداشت می کنند نداشته ام.
من از روی تجربه ی شخصی خودم می دانم،
که شاهزاده لیا زمینه ی مناسبی فراهم نکرده است،
تا بتوانم از آن در دنیای بزرگسالان استفاده کنم،
که شامل هر دو جنسیت است. (خنده ی حاضرین)
همیشه وقتی لحظه ی "اولین بوسه" فرا می رسید،
انتظار داشتم اسامی عوامل فیلم نمایش داده شوند،
چون آن لحظه پایان فیلم بود، درسته؟
من ماجراجوییم را تمام کردم، و به شخصیت دختر فیلم رسیدم.
دیگر منتظر چه چیزی هستید؟
من نمی دانم باید چه کار کنم.
فیلم های امروزی خیلی خیلی بر روی شکست دادن نیروی شرور،
و همین طور دادن جایزه ی شما متمرکز شده اند، و فضای زیادی برای روابط و مفاهیم دیگر باقی نمی ماند.
تقریبا مثل این است که بگوییم اگر شما پسر باشید،
یک حیوان احمق و خشن هستید،
و اگر دختر باشید، باید لباس رزم خود را بپوشید.
سطح توقعات مردم خیلی بالا رفته است،
ولی من از شاهزاده های دختر انیمیشن های شرکت والت دیزنی در برابر همه ی شما دفاع خواهم کرد.
آن ها یک پیغام به پسرها می دهند،
که آن ها، واقعا مخاطب هدف این فیلم ها نیستند.
آن ها با یاد دادن نحوه ی دفاع در برابر نظام مردسالارانه به دختران یک کار بی نظیر انجام می دهند،
اما آن ها الزاما به پسر ها نشان نمی دهند که
چگونه باید در برابر نظام مردسالارانه دفاع کنند.
هیچ الگویی برای آن ها وجود ندارد.
ما همین طور زن های فوق العاده ای داریم
که داستان های جدیدی برای بچه های ما می نویسند،
و اگرچه به اندازه ی هرمیون (هری پاتر) و کتنیس (بازی های حرص) سه بعدی و جذاب هستند،
اما باز هم داستان جنگی هستند.
و، البته، موفق ترین استودیوی تاریخ،
همچنان فیلم های کلاسیک پشت کلاسیک می سازد،
همه ی آن ها درباره ی داستان یک پسر، یا یک مرد، یا دو مرد که دوست هستند،
یا یک مرد و پسرش،
یا دو مرد که یک دختر را بزرگ می کنند است.
تا این که، همان طور که بعضی از شما احتمالاً حدس می زنید، امسال،
بالأخره انیمیشن "شجاع دل" ساخته شد.
من این انیمیشن را به همه ی شما پیشنهاد میکنم. به شدت پرطرفدار شده است.
یادتان می آید وقتی انیمیشن "شجاع دل" ساخته شد منتقدها چه گفتند؟
"آه، باورم نمی شود پیکسار یک انیمیشن پرنسسی ساخته است."
این انیمیشن واقعا فوق العاده بود. اجازه ندهید این نقد شما را از دیدن آن منع کند.
در حال حاضر، هیچکدام از این فیلم ها در آزمون "بچندل" موفق نشده است.
نمی دانم درباره ی آن شنیده اید یا نه.
این آزمون هنوز آن قدر ها معروف نشده است،
اما شاید امروز حرکتی را در این باره شروع کنیم.
آلیسون بچندل یک طراح کتاب های کمیک است،
و در اواسط دهه ی ۸۰، بحثی را که درباره ی قضاوت کردن در مورد
فیلم هایی که دیده بود با دوستش انجام داده بود، ارائه کرد.
و خیلی ساده بود. تنها سه سؤال وجود داشت که باید می پرسیدید:
آیا بیش از یک شخصیت در فیلم وجود دارد،
که زن است و دیالوگ دارد؟
سعی کنید چنین چیزی را پیدا کنید.
و آیا این زن ها با هم در تمام سکانس های فیلم صحبت می کنند؟
و آیا بحث آن ها درباره ی چیزی به غیر از مردی است که هر دوی آن ها او را دوست دارند؟ (خنده ی حاضرین)
درسته؟ متشکرم. (تشویق حاضرین)
خیلی ممنونم.
دو زن که در فیلم هستند و درباره ی چیزی با هم صحبت می کنند.
این اتفاق می افتد. من این را دیده ام،
ولی در حال حاضر چنین صحنه ای را خیلی به ندرت
در فیلم هایی که می شناسم و دوست دارم می بینیم.
حقیقتاً، این هفته رفته بودم تا فیلم فوق العاده ی "آرگو" را ببینم.
درسته؟ پر سر و صدا در جشنواره ی اسکار، فروش فوق العاده در باکس آفیس،
یک فیلم استاندارد از لحاظ کیفیت برای یک فیلم هالیوودی در بین همه.
این فیلم شدیدا در آزمون بچندل شکست خورد.
و من فکر نمی کنم که باید موفق می شد، چون بخش های زیادی از این فیلم،
هرچند ممکن است که آن را ندیده باشید،
اما بخش زیادی از این فیلم در یک سفارت که مردان و زنان
در حین گروگان گیری در آن مخفی شده اند اتفاق می افتد.
ما صحنه های کمی در این فیلم داریم که در آن ها
مردان مکالمه هایی عمیق و عصبی در حین این مخفی شدن دارند،
و لحظه ی بزرگ برای یکی بازیگران زن این است که،
سرش را از لای در بیرون می آورد و می گوید، "میای بخوابیم، عزیزم؟"
این تعریف فیلم هالیوودی برای ما است.
اجازه بدهید نگاهی به آمار بیندازیم.
فکر می کنید در سال ۲۰۱۱، از بین مشهور ترین ۱۰۰ فیلم جهان،
چه تعداد از آن ها نقش اول زن داشته اند؟
یازده تا. آن قدرها هم بد نیست.
این عدد به اندازه ی درصد تعداد زنانی که ما به مجلس فرستاده ایم نیست،
بنابراین خوب است.
اما عددی وجود دارد که از این عدد خیلی بزرگ تر است،
و واقعا شوکه کننده است.
پارسال، روزنامه ی نیویورک تایمز نتیجه ی یک تحقیق که دولت انجام داده بود را چاپ کرد.
مقاله می گفت،
از هر پنج زن در آمریکا، یکی از آن ها می گوید تا به حال از لحاظ جنسی مورد آزار و اذیت قرار گرفته است.
من نمی گویم که این اتفاق اشتباه نهاد های تفریحات و سرگرمی مردمی است.
من نمی گویم فیلم های کودکان باعث این اتفاق می شود.
من حتی نمی گویم موزیک ویدئوها یا هرزه نگاری ها مستقیما باعث این اتفاقات می شوند،
اما یک چیزی این وسط اشتباه است،
و وقتی من آمار را بررسی می کنم،
یکی از چیز هایی که به آن فکر می کنم این است که،
متجاوزان جنسی خیلی زیادی داریم.
این افراد چه کسانی هستند؟ آن ها چه چیزی یاد می گیرند که چنین افرادی می شوند؟
و چه چیزی را یاد نمی گیرند که این طور می شود؟
آیا آن ها این قضیه که یک قهرمان مرد کسی است که که شخصیت های بد را با خشونت شکست می دهد،
و بعد جایزه اش را که زنی است که هیچ دوستی ندارد و حرف نمی زند می گیرد، باور کرده اند؟
آیا ما این داستان را باور کرده ایم؟
می دانید،
به عنوان یک پدر که دخترش را بزرگ می کند،
مثل بعضی از شما،
این دنیا و این آمار را خیلی خطرناک می بینم،
و می خواهم فرزندانم را برای زندگی در این دنیا آماده کنم.
ما ابزارهایی مانند "قدرت دخترانه" را در اختیار داریم،
و امیدواریم که کمکمان کنند،
اما من شک دارم که اگر هم زمان، خواسته یا ناخواسته،
به پسرانمان یاد بدهیم تا قدرت پسرانه شان را حفظ کنند،
قدرت دخترانه از دختران حمایت کند.
منظورم این است که، به نظر من کنترل رسانه ای تنها راهی است،
که می توانیم حرکت بزرگی در این رابطه انجام دهیم،
و مخاطبم بیشتر پدر ها هستند.
من فکر می کنم که باید به پسرانمان تعریف جدیدی از مردانگی را نشان دهیم.
معنای مردانگی در حال حاضر وارونه شده است.
حتماً شما درباره ی این که چگونه اقتصاد جدید
نقش پرستار و نان آوررا عوض می کند خوانده اید.
این نقش ها کاملا دگرگون شده اند.
بنابراین پسرانمان باید راهی برای تطبیق دادن خود با این مشکل پیدا کنند،
یک جور رابطهی جدید با یکدیگر،
و من فکر میکنم ما واقعا باید این معنا را به آن ها نشان بدهیم، و به آن ها یک الگو بدهیم،
که یک مرد واقعی کسی است که به خواهرانش اعتماد می کند،
و به آن ها احترام می گذارد، و می خواهد با آن ها در یک تیم باشد،
و در برابر آدم های بد واقعی بایستد،
که مردانی هستند که می خواهند از زن ها سوء استفاده کنند.
و من فکر میکنم وظیفه ی ما این است
که در رسانه ها به دنبال فیلم هایی باشیم که درآزمون بچندل قبول شوند،
تا آن ها را پیدا کنیم، و از قهرمان های زن آن ها،
که شجاعت واقعی را نشان می دهند، و مردم را با هم متحد می کنند پیروی کنیم،
و پسرانمان را ترغیب کنیم تا با قهرمان های زن هم ذات پنداری کنند،
و بگویند، "من می خواهم طرف آن ها باشم،"
چون می خواهند طرف آن ها باشند.
وقتی من از دخترم پرسیدم که شخصیت مورد علاقه اش در فیلم "جنگ ستارگان" چه کسی بود،
می دانید چه جوابی به من داد؟
اوبی-وان.
اوبی وان کنوبی و گلیندا.
این دو شخصیت چه چیز مشترکی دارند؟
شاید این شباهت تنها لباس های پر زرق و برق نباشد.
من فکر می کنم چون این دو نفر نخبه هستند.
من فکر می کنم این دو نفر در فیلم های خود از باقی شخصیت ها بیشتر می دانند،
و آن ها عاشق این هستند که دانسته های خود را با بقیه در میان بگذارند،
تا به آن ها کمک کنند تا به سطح آن ها برسند.
آن ها، رئیس گروه هستند.
من دوست دارم که این ماجراجویی برای دخترم اتفاق بیفتد،
و همین طور برای پسرم.
من می خواهم ماجراجویی های بیشتری مثل این برای آن ها اتفاق بیفتد.
من می خواهم ماجراجوییهای کمتری مثل جایی که به پسرم گفته شد،
"برو بیرون و تنهایی از پسش بر بیا"، برای او اتفاق بیفتد،
و ماجراجوییهای بیشتری مثل ملحق شدن به یک گروه داشته باشد،
حتی شاید گروهی که رئیسش یک زن است،
برای این که به بقیه ی مردم کمک کند تا بهتر و بهتر شوند،
مثل جادوگر شهر اُز.
متشکرم.