ทุกท่านโปรดเตรียมตัวให้พร้อม
เรากำลังจะไปดาวอังคาร
ไม่ใช่เพียงแค่นักบินอวกาศจำนวนหนึ่ง
แต่ผู้คนนับพันคน กำลังจะไปตั้งรกรากบนดาวอังคาร
และผมบอกได้เลยว่า สิ่งนี้กำลังจะเกิดขึ้นในเร็ว ๆ นี้
พวกคุณบางคนกำลังจะได้ทำงาน ในโครงการบนดาวอังคาร
และผมกล้ายืนยันเลยว่า ลูก ๆ ของคุณบางคนจะได้ไปอาศัยอยู่ที่นั่น
นี่อาจจะฟังดูเกินจริง
ผมจะเล่าให้ฟังว่าสิ่งเหล่านี้ จะเกิดขึ้นอย่างไรและเมื่อไหร่
ก่อนอื่น ผมขอพูดถึงคำถามสำคัญข้อหนึ่งก่อน
เราจะไปดาวอังคารกันทำไม
เมื่อ 12 ปีที่แล้ว
ผมได้บรรยายที่ TED ในหัวข้อ 10 วิธีที่โลกจะถึงกาลอวสานแบบไม่ทันตั้งตัว
พวกเรานั้นเปราะบางมาก จากความเป็นไปของกาแลคซี่ของเราเอง
อุกกาบาตขนาดใหญ่เพียงลูกเดียว ก็สามารถทำลายล้างมนุษยชาติไปสิ้นซาก
เพื่อที่จะอยู่รอด เราต้องก้าวพ้น ออกไปจากดาวเคราะห์บ้านเกิด
ลองคิดดูสิครับว่าจะน่าเศร้าเพียงใด
ถ้าอารยธรรมทั้งหมดที่มนุษย์ได้สั่งสมมา หายวับไปในพริบตา
และมีอีกเหตุผลหนึ่งที่เราควรต้องไปก็คือ
การออกสำรวจมันอยู่ในดีเอ็นเอของเรา
เมื่อสองล้านปีก่อน มนุษย์มีวิวัฒนาการอยู่ในทวีปแอฟริกา
จากนั้นจึงขยายเผ่าพันธุ์ไปทั่วโลก อย่างช้า ๆ แต่มั่นคง
ด้วยการก้าวข้ามไปยังดินแดน ที่ไม่เคยมีใครไปมาก่อน
สิ่งเหล่านี้อยู่ภายในตัวมนุษย์เรา
และเขาเหล่านั้นได้ทำสำเร็จมาแล้ว
ความก้าวหน้าทางอารยธรรม และเทคโนโลยีบางส่วนที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
จากการที่เราออกสำรวจ
จริงอยู่ที่ว่า เราทำอะไรดี ๆ อย่างอื่นได้มากมาย
จากเงินที่จะใช้ ในการตั้งถิ่นฐานบนดาวอังคาร
และจริงอยู่ ที่ว่าเราควรจะพยายาม ให้มากขึ้นในการดูแลรักษาโลกของเรา
อันที่จริง ผมกังวลว่าเราจะทำร้ายดาวอังคาร เหมือนอย่างที่เราได้ทำกับโลกมาแล้ว
แต่ลองหยุดคิดดูสักนิด
เรามีอะไรบ้าง เมื่อตอนที่ จอห์น เอฟ เคเนดี บอกเราว่า เราจะพามนุษย์ไปดวงจันทร์
เขากระตุ้นผู้คนทั้งหลายในยุคนั้น ให้กล้าที่จะใฝ่ฝัน
ลองคิดดูว่า การลงจอดบนดาวอังคาร จะสร้างแรงบันดาลใจมากเพียงใด
บางที หลังจากนั้นเราจะมองกลับมายังโลก
แล้วเห็นว่า นั่นเป็นเพียงคนหนึ่งคน ไม่ใช่ผู้คนมากมาย
และบางที เราจะมองกลับมายังโลก
ในขณะที่เรากำลังดิ้นรน เพื่ออยู่รอดบนดาวอังคาร
และตระหนักว่า โลกของเรานั้นมีค่ามากเพียงใด
ดังนั้น ผมจึงขอเล่าเกี่ยวกับ การผจญภัยอันยิ่งใหญ่ที่กำลังจะเกิดขึ้นนี้
แต่ก่อนอื่น
มาดูข้อเท็จจริง เกี่ยวกับที่ที่เรากำลังจะไปก่อน
รูปนี้แสดงขนาดของดาวอังคาร เปรียบเทียบกับโลก
ไม่เชิงว่าดาวอังคารนั้น เป็นดาวพี่น้องของเรา
มันมีขนาดเล็กกว่าครึ่งหนึ่งของโลกมาก
อีกทั้ง นอกจากความจริงที่ว่า มันมีขนาดเล็กกว่า
พื้นผิวที่คุณสามารถยืนอยู่ได้บนดาวอังคาร
มีขนาดเทียบเท่ากับพื้นผิว ที่คุณสามารถยืนอยู่ได้บนโลก
เพราะว่าพื้นผิวโลกส่วนใหญ่ เป็นมหาสมุทร
ชั้นบรรยากาศของดาวอังคารนั้นบางมาก
บางกว่าโลกถึง 100 เท่า
และไม่สามารถใช้หายใจได้ มันประกอบด้วย คาร์บอนไดออกไซด์ถึง 96 เปอร์เซ็นต์
รวมทั้งมีอากาศหนาวมาก
อุณหภูมิเฉลี่ยอยู่ที่ ติดลบ 81 องศาฟาเรนไฮต์
แม้ว่าช่วงอุณหภูมิจะค่อนข้างกว้าง
หนึ่งวันบนดาวอังคาร ยาวนานพอ ๆ กันกับหนึ่งวันบนโลก
บวกไปอีกประมาณ 39 นาที
ฤดูกาลและปีบนดาวอังคาร ยาวนานเป็นสองเท่าเทียบกับโลก
และสำหรับใครที่ฝันว่าจะหาปีกมาติดหลัง เพื่อที่จะบินได้ในสักวันหนึ่ง
ดาวอังคารมีแรงโน้มถ่วงน้อยกว่าโลกมาก
ที่นั่นจะทำแบบนั้นได้
ที่นั่นคุณสามารถกระโดดข้ามรถของคุณ แทนที่จะต้องเดินอ้อม
คุณคงจะเห็นแล้วว่า ดาวอังคารไม่ได้คล้ายกับโลกมากนัก
แต่มันก็เป็นสถานที่ที่มีความเป็นไปได้ ในการดำรงชีวิตมากที่สุดในระบบสุริยะ
แต่ปัญหาก็คือ
ดาวอังคารอยู่ไกลมาก
ไกลกว่าระยะทาง จากโลกถึงดวงจันทร์ถึงพันเท่า
ดวงจันทร์อยู่ห่างออกไป 250,000 ไมล์
นักบินอวกาศอพอลโล ใช้เวลาสามวันในการเดินทาง
ดาวอังคารอยู่ห่างจากโลก 250 ล้านไมล์
และเราต้องใช้เวลาแปดเดือน ในการเดินทาง
ซึ่งคือ 240 วัน
และจะเป็นเช่นนั้นได้ก็ต่อเมื่อ เราปล่อยยานในวันที่จำเพาะ
ในเวลาที่เฉพาะเจาะจงมาก ๆ
ซึ่งจะมีเพียงหนึ่งครั้งในทุก ๆ สองปี
นั่นก็คือช่วงเวลาที่ดาวอังคารและโลก อยู่ในตำแหน่งตรงกัน
ซึ่งเป็นระยะทางที่สั้นที่สุด ที่เราจะสามารถใช้จรวดในการเดินทางได้
240 วันนี่ถือว่าเป็นเวลาที่นานมาก ที่จะต้อง อยู่ร่วมกับเพื่อนร่วมงานในกระป๋องแคบ ๆ
และในขณะเดียวกัน บันทึกเกี่ยวกับ การไปดาวอังคารของเราก็ไม่ดีนัก
ทั้งเรา รัสเซีย ยุโรป ญี่ปุ่น
จีน และอินเดีย
เคยส่งจรวดไปรวมทั้งหมด 44 ลำ
ส่วนมากพลาดเป้าหรือไม่ก็ตก
มีเพียงหนึ่งในสามเท่านั้นที่สำเร็จ
และขณะนี้เรายังไม่มีจรวดลำใหญ่มากพอ ที่จะพาคนไปได้
เราเคยมีจรวดลำหนึ่งคือ แซทเทิร์น ห้า (Saturn V)
แซทเทิร์น ห้า สักสองสามลำ น่าจะสามารถพาเราไปได้
มันคือเครื่องจักรที่พิเศษสุด ที่มนุษย์เคยสร้างเลยล่ะครับ
และเจ้าจรวดนี้นี่แหละ ที่พาเราไปดวงจันทร์มาแล้ว
แต่ลำสุดท้ายที่เราใช้ คือใช้ส่ง สถานีอวกาศสกายแลบ ในปี ค.ศ. 1973
แล้วเราก็ตัดสินใจเปลี่ยนมาใช้สิ่งที่เรียกว่า กระสวยอวกาศ
แทนที่จะพัฒนาจรวดต่อเพื่อไปดาวอังคาร หลังจากที่เราสามารถลงจอดที่ดวงจันทร์ได้
จรวดลำใหญ่ที่สุดในปัจจุบัน
มีขนาดเพียงครึ่งหนึ่ง ของลำที่ไปดาวอังคารได้
ฉะนั้น การจะไปดาวอังคารจึงไม่ใช่เรื่องง่าย
และนี่นำมาซึ่งคำถามสำคัญ
เมื่อไหร่ที่มนุษย์คนแรก จะสามารถเหยียบดาวอังคารได้สักที
ผู้เชี่ยวชาญคาดกันว่า ถ้าเราไปถึงที่นั่นได้ภายในปี ค.ศ. 2050
นั่นจะถือเป็นความสำเร็จที่ค่อนข้างน่าประทับใจ
ในปัจจุบัน นาซ่าคาดการณ์ว่า มนุษย์จะไปถึงดาวอังคารภายในปี ค.ศ. 2040
ไม่แน่ พวกเขาอาจทำได้
ผมเชื่อครับว่า พวกเขาสามารถพามนุษย์ ไปถึงวงโคจรของดาวอังคารภายในปี ค.ศ. 2035
แต่เรียนตามตรง
ผมไม่คิดว่า ในปี ค.ศ. 2035 พวกเขาจะง่วนอยู่กับการส่งจรวด
เพราะว่าเราจะไปถึงที่นั่นเรียบร้อยแล้ว
เราจะไปถึงดาวอังคารในปี ค.ศ. 2027
และเหตุผลก็คือ
ผู้ชายคนนี้ มุ่งมั่นจะทำให้มันเกิดขึ้น
เขาชื่อ อีลอน มัสค์ ซีอีโอของเทสล่ามอเตอร์ และสเปซเอ็กซ์
เขาบอกกับผมว่า เราจะไปถึงดาวอังคารให้ได้ ภายในปี ค.ศ. 2025
แต่ อีลอน มัสค์ มองโลกในแง่ดีกว่าผม
และออกจะดีเกินไปด้วยซ้ำ
ดังนั้นผมจะให้เวลาเขาเพิ่มอีกสักสองสามปี
แต่อย่างไรก็ตาม
คุณยังคงต้องถามตัวเองว่า
ผู้ชายคนนี้จะทำสิ่งเหล่านี้ได้ ภายในปี ค.ศ. 2025 หรือ ค.ศ. 2027 จริงหรือ
เอาล่ะ ลองดูช่วงเวลาสิบปี ของ อีลอน มัสก์ กัน
10 ปีที่ผ่านมาเขาทำอะไรบ้าง
นั่นคือรถยนต์พลังงานไฟฟ้า ของบริษัทเทสล่า
ในปี ค.ศ. 2005 คนส่วนใหญ่ในวงการ อุตสาหกรรมรถยนต์พลังงานไฟฟ้าต่างพูดกันว่า
เราจะยังไม่มีรถยนต์พลังงานไฟฟ้าดี ๆ ใช้ จนกว่าอีก 50 ปีข้างหน้า
แล้วมีอะไรอีก
นี่คือจรวดฟอลคอน 9 ของบริษัทสเปซเอ็กซ์
ที่นำพาสัมภาระหนักถึงหกตัน ขึ้นสู่สถานีอวกาศนานาชาติ
เมื่อ 10 ปีก่อน
ก่อนหน้านี้บริษัทสเปซเอ็กซ์ยังไม่เคยส่งอะไร หรือยิงจรวดไปที่ไหนเลยด้วยซ้ำ
ดังนั้นผมว่ามันเป็นการเดิมพันที่ดีเลยแหละ
ที่ว่าคนที่ปฏิวัติวงการอุตสาหกรรมรถยนต์
ภายในเวลาไม่ถึง 10 ปี
และคนที่ก่อตั้งบริษัทจรวดทั้งหมด ภายในเวลาน้อยกว่า 10 ปี
จะสามารถพาเรา ไปดาวอังคารได้ก่อนปี ค.ศ. 2027
คุณควรจะรู้ด้วยว่า
รัฐบาลและหุ่นยนต์ ไม่ใช่ผู้ควบคุมอีกต่อไปแล้ว
บริษัทเอกชนได้กระโจนเข้ามามีบทบาท ในกิจกรรมทางอวกาศ
และเขาก็ยินดีที่จะพาคุณไปดาวอังคาร
และนั่นทำให้เกิดคำถามสำคัญคำถามหนึ่ง
เราจะสามารถอาศัยอยู่ที่นั่นได้จริงหรือไม่
จริงอยู่ที่นาซ่าอาจไม่สามารถพาเราไปที่นั่น ก่อนปี ค.ศ. 2040
หรือบางทีเราอาจไปที่นั้นได้ก่อนนาซ่าหลายปี
แต่นาซ่าได้ทำหน้าที่ศึกษามาตลอดว่า เราจะอาศัยอยู่บนดาวอังคารได้อย่างไร
ลองมามองปัญหาในลักษณะนี้ดู
นี่คือสิ่งที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิตบนโลก
อาหาร น้ำ ที่อยู่อาศัย และเครื่องนุ่งห่ม
และต่อไปนี้คือสิ่งที่จำเป็น ต่อการดำรงชีวิตบนดาวอังคาร
ทั้งหมดที่กล่าวมา รวมถึงออกซิเจน
ดังนั้น ลองมาดูสิ่งที่สำคัญที่สุด ในรายการนี้กันก่อน
เรารู้กันว่า น้ำเป็นปัจจัยพื้นฐาน ของสิ่งมีชีวิตทั้งปวง
และมันหนักเกินไป ที่จะขนน้ำจากโลกไปดาวอังคาร
ดังนั้นเราต้องหาน้ำให้เจอ หากเราอยากจะอยู่รอดบนดาวอังคาร
และถ้าคุณมองดาวอังคาร จะเห็นว่ามันดูแห้งแล้งมาก
ดูราวกับว่าดาวเคราะห์ทั้งดวง เป็นทะเลทราย
แต่จริง ๆ แล้ว มันไม่เป็นอย่างนั้น
ดินบนดาวอังคารมีน้ำเป็นส่วนประกอบ ถึง 60 เปอร์เซ็นต์
และยานของเราที่โคจรอยู่รอบดาวอังคาร ได้แสดงให้เเห็นว่า --
อ้อ ผมจะบอกว่านั่นคือรูปถ่ายจริงนะครับ --
หุบเหวจำนวนมากบนดาวอังคาร มีแผ่นน้ำแข็งอยู่ภายใน
มันจึงไม่ใช่ที่ที่เลวร้ายนัก ที่เราจะไปตั้งอาณานิคม
นี่คือภาพของการขุดเจาะ โดยยานฟีนิกซ์ ในปี ค.ศ. 2008
ที่แสดงให้เห็นว่าใต้พื้นผิวดินนั้นเป็นน้ำแข็ง
ที่เห็นสีขาวนั่นคือน้ำแข็ง
ในรูปที่สอง
ซึ่งเป็นเวลาสี่วันหลังจากภาพแรก
คุณจะเห็นว่าบางส่วนของมัน กำลังระเหยอยู่
ยานโคจรยังบอกเราอีกว่า
มีน้ำใต้ดินปริมาณมากบนดาวอังคาร
มากพอ ๆ กับธารน้ำแข็ง
ที่จริงแล้ว หากน้ำแข็งทั้งหมด ที่ขั้วโลกทั้งสองของดาวอังคารละลาย
พื้นที่ส่วนใหญ่ของดาวจะจมอยู่ใต้น้ำ 30 ฟุต
ดังนั้น ที่นั่นมีน้ำอยู่เยอะมาก
แต่เกือบทั้งหมดนั้น เป็นน้ำแข็งและอยู่ใต้ดิน
เราต้องใช้พลังงานและกำลังคนอย่างมาก เพื่อให้ได้น้ำดังกล่าวมาใช้
นี่คืออุปกรณ์ที่ประดิษฐ์ขึ้นโดย มหาวิทยาลัยแห่งวอชิงตัน
เมื่อปี ค.ศ. 1998
มันคือเครื่องลดความชื้นแบบโบราณ
และบรรยากาศของดาวอังคาร ก็มักจะมีความชื้นถึง 100 เปอร์เซ็น
ดังนั้นเจ้าเครื่องนี้จะสามารถสกัดน้ำ ได้เพียงพอกับที่มนุษย์ต้องการ
จากบรรยากาศของดาวอังคารได้โดยง่าย
ต่อไป เราต้องมาคิดว่าเราจะเอาอะไรหายใจ
จริง ๆ แล้ว ผมตกใจมาก
ที่พบว่านาซ่าแก้ปัญหานี้ได้เรียบร้อยแล้ว
นี่คือนักวิทยาศาสตร์ที่สถาบันเอ็มไอที ชื่อ ไมเคิล เฮคท์
เขาได้พัฒนาเครื่องจักรที่ชื่อ ม๊อกซี่
ผมชอบเจ้าสิ่งนี้มาก
โดยหลักแล้ว มันคือเซลล์เชื้อเพลิงแบบย้อนกลับ
ที่ดูดบรรยากาศบนดาวอังคาร และปล่อยออกซิเจนออกมา
และคุณจะต้องตระหนักว่า CO2
หรือคาร์บอนไดออกไซด์ ซึ่งมีอยู่ 96 เปอร์เซ็นต์ของชั้นบรรยากาศดาวอังคาร
มีออกซิเจนอยู่ถึง 78 เปอร์เซ็นต์
ยานสำรวจพื้นผิวดาวลำถัดไปที่นาซ่า จะส่งไปดาวอังคารในปี ค.ศ. 2020
จะมีอุปกรณ์แบบนี้ติดไปด้วย
และมันจะสามารถสร้างออกซิเจนได้เพียงพอ
ให้มนุษย์หนึ่งคนมีชีวิตรอดได้ไปตลอด
แต่ความพิเศษของเจ้าเครื่องนี้
จากการทดสอบ
ก็คือมันถูกออกแบบมาตั้งแต่แรก
ให้ถูกปรับเพิ่มความสามารถได้ถึง 100 เท่า
ลำดับต่อไป เราจะกินอะไร
เราจะปลูกพืชแบบไม่ใช้ดิน (hydroponics)
แต่เราจะไม่สามารถปลูกพืช
ได้มากเกินกว่า 15 ถึง 20 เปอร์เซ็นต์ ของอาหารที่เราต้องการ
อย่างน้อยก็จนกว่าจะมีน้ำไหลบนผิวดิน บนดาวอังคาร
และจนกว่าเราจะมีโอกาส และสามารถปลูกพืชไร่ได้จริง ๆ
ในระหว่างนั้น
อาหารส่วนใหญ่จะมาจากโลก
และมันจะเป็นอาหารแห้ง
ต่อไปคือ เราต้องการที่อยู่อาศัย
ตอนแรกเราสามารถใช้ ตึกแบบที่พองตัวด้วยความดัน
เช่นเดียวกับการใช้ยานสำรวจเป็นที่อาศัย
แต่มันเป็นไปได้เฉพาะในเวลากลางวันเท่านั้น
มีรังสีจากดวงอาทิตย์ และรังสีคอสมิกมากเกินไป
ดังนั้นเราจึงต้องลงไปอยู่ใต้ดิน
บังเอิญว่าดินบนดาวอังคาร
ส่วนมากเหมาะสมต่อการนำมาทำอิฐ
และนาซ่าก็คิดแก้ปัญหาเรื่องนี้ไว้แล้วเช่นกัน
พวกเขาจะผสมพลาสติกโพลิเมอร์บางอย่าง ลงในอิฐ
แล้วก็อบพวกมันในตู้อบไมโครเวฟ
จากนั้นเราจะสามารถสร้างตึกที่มีผนังหนา ๆ ได้
หรือไม่เราก็อาจจะเลือกอาศัยอยู่ใต้ดิน ในถ้ำหรือในปล่องลาวา
ซึ่งมีมากมายอยู่แล้ว
และลำดับสุดท้ายก็คือเสื้อผ้า
บนโลก มีชั้นบรรยากาศหนาหลายไมล์ ปกคลุมเราอยู่
ซึ่งทำให้เกิดความดัน 15 ปอนด์ กดทับร่างกายเราตลอดเวลา
และร่างกายเราออกแรงต้านมันอยู่ตลอดเวลา
บนดาวอังคารแทบจะไม่มีความดันบรรยากาศเลย
ดังนั้นคุณ ดาวา นิวแมน
นักวิทยาศาสตร์จากเอ็มไอที
ได้สร้างชุดอวกาศสุดเจ๋งนี้ขึ้น
มันจะช่วยปกป้องเรา
ป้องกันรังสีและช่วยให้เราอบอุ่นด้วย
ดังนั้น ลองคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ดูสักหนึ่งนาที
อาหาร ที่อยู่อาศัย เสื้อผ้า น้ำ ออกซิเจน
เราสามารถทำได้ทั้งหมด
ทำได้จริง ๆ
แต่มันก็ยังค่อนข้างที่จะยุ่งยาก และลำบากอยู่พอสมควร
ดังนั้น นี่จึงนำไปสู่ก้าวต่อไปที่ยิ่งใหญ่
และมันก็เป็นก้าวที่ใหญ่มาก ๆ
ในการใช้ชีวิตอย่างมีคุณภาพบนดาวอังคาร
และนั่นก็คือการปรับเปลี่ยนสภาพดาวเคราะห์
ทำให้มันมีสภาพเหมือนกับโลกมากขึ้น
ปรับโครงสร้างดาวเคราะห์ทั้งดวง
นั่นอาจฟังดูเหมือนจะเป็นเรื่องเกินจริง
แต่ความจริงก็คือว่า
เทคโนโลยีที่จะใช้เพื่อทำทุกสิ่ง ที่ผมจะบอกต่อไปนี้มีอยู่แล้วทั้งสิ้น
อย่างแรกคือเราต้องทำให้ดาวอบอุ่นขึ้น
ดาวอังคารเย็นมากเพราะชั้นบรรยากาศที่บาง
คำตอบนั้นอยู่ที่ขั้วโลกใต้และเหนือ ของดาวอังคาร
ขั้วทั้งสองถูกปกคลุม
ด้วยคาร์บอนไดออกไซด์แข็ง จำนวนมหาศาล
น้ำแข็งแห้งนั่นเอง
ถ้าเราให้ความร้อนกับมัน
มันจะระเหิดไปอยู่ในชั้นบรรยากาศ
และทำให้ชั้นบรรยากาศหนาขึ้น ในแบบเดียวกับที่เกิดขึ้นบนโลก
และเรารู้อยู่แล้วว่า
CO2 คือตัวการสำคัญของก๊าซเรือนกระจก
วิธีการที่ผมชอบที่สุดในการทำสิ่งนี้ก็คือ การวางแผงโซลาร์เซลล์ขนาดใหญ่
และโฟกัสมัน
ให้มันทำหน้าที่เป็นกระจก
และโฟกัสมันไปที่ขั้วใต้ของดาวอังคารก่อน
ขณะที่ดาวหมุนรอบตัวเอง มันจะทำให้น้ำแข็งแห้งร้อนขึ้นและระเหิด
และไปอยู่ในชั้นบรรยากาศ
จริง ๆ แล้วมันใช้เวลาไม่นานนัก
ที่อุณหภูมิบนดาวอังคารจะเริ่มสูงขึ้น
บางที อาจจะน้อยกว่า 20 ปี
ในตอนนี้
วันเวลาที่เหมาะเจาะที่เส้นศูนย์สูตร
ในกลางฤดูร้อนบนดาวอังคาร
อุณหภูมิอาจสูงถึง 70 องศาฟาเรนไฮต์
แต่เมื่อตกกลางคืน อุณหภูมิอาจติดลบ 100 องศา
(เสียงหัวเราะ)
สิ่งที่เราต้องการก็คือปรากฏการณ์เรือนกระจก
ที่จะให้อุณหภูมิสูงพอที่จะทำให้น้ำแข็ง บนดาวอังคาร
โดยเฉพาะน้ำแข็งที่อยู่ใต้พื้นดินละลาย
แล้วต่อไปจะดูราวกับว่าเรามีเวทมนต์
เมื่อชั้นบรรยากาศหนาขึ้น ทุกอย่างจะเริ่มดีขึ้น
เราจะมีเกราะป้องกันรังสีมากขึ้น
ชั้นบรรยากาศที่หนาขึ้นจะทำให้เราอบอุ่นขึ้น มันจะทำให้ดาวเคราะห์อุ่นขึ้น
เราก็จะเริ่มมีน้ำที่เป็นของเหลวบนผิวดาว
และการเพาะปลูกก็จะเริ่มเป็นไปได้
จากนั้น ไอน้ำจำนวนมากจะระเหยขึ้นสู่อากาศ กลายเป็นอีกส่วนหนึ่งของก๊าซเรือนกระจก
มันจะมีฝนและหิมะตกบนดาวอังคาร
ชั้นบรรยากาศที่หนาขึ้น จะสร้างความดันที่เพียงพอ
ที่เราจะสามารถถอดชุดอวกาศทิ้งได้
เราต้องการความดันเพียงห้าปอนด์ เพื่อดำรงชีวิต
ท้ายที่สุด ดาวอังคารจะถูกทำให้เรารู้สึก เหมือนกับว่าเป็นเมืองบริทิชโคลัมเบีย
แต่เรายังคงมีปัญหาที่ซับซ้อนอย่างหนึ่ง
ซึ่งก็คือการทำให้บรรยากาศ สามารถใช้หายใจได้
เรียนตามตรง มันอาจต้องใช้เวลา 1,000 ปีถึงจะสำเร็จ
แต่มนุษย์ฉลาดมากและมีความสามารถ ในการปรับตัวอย่างน่าเหลือเชื่อ
เราคงไม่สามารถบอกได้ว่า เทคโนโลยีในอนาคตจะทำอะไรได้บ้าง
และบอกไม่ได้ว่าด้วยร่างกายนี้ เราจะสามารถปรับตัวจนทำอะไรได้บ้าง
ในทางชีววิทยา ณ เวลานี้
เรากำลังอยู่ในจุดที่แทบจะสามารถ ควบคุมพันธุกรรมของเราเองได้
ควบคุมสิ่งที่ยีนในร่างกายเรากำลังทำอยู่
และแน่นอน
ในที่สุด ก็จะรวมถึงวิวัฒนาการของเราด้วย
เราอาจกลายเป็นสายพันธุ์มนุษย์ที่อยู่บนโลก
ที่แตกต่างออกไปจากสายพันธุ์มนุษย์ ที่อยู่บนดาวอังคารไปเล็กน้อย
แต่คุณจะทำอะไรและใช้ชีวิตอย่างไรที่นั่น
จะยังคงเหมือนกันกับที่เกิดขึ้นบนโลก
ใครบางคนจะเปิดร้านอาหาร
ใครบางคนจะเปิดโรงงานหล่อเหล็ก
ใครบางคนจะทำหนังสารคดีเกี่ยวกับดาวอังคาร
และขายมันบนโลก
คนโง่บางคนจะเริ่มทำรายการทีวีเรียลลิตี้
(เสียงหัวเราะ)
จะมีบริษัทผลิตซอฟแวร์เกิดขึ้น
จะมีโรงแรม บาร์
มันจะเป็นแบบนี้แน่นอน
มันจะเป็นจุดพลิกผันครั้งใหญ่ ในช่วงชีวิตของเรา
และผมคิดว่ามันจะเป็นแรงบันดาลใจที่ดีที่สุด
ลองถามเด็กหญิงอายุ 10 ขวบสิ ว่าอยากไปดาวอังคารไหม
เด็ก ๆ ที่เรียนอยู่ในชั้นประถมในตอนนี้ จะมีโอกาสที่จะได้ไปใช้ชิวิตที่นั่น
จำตอนที่เราส่งมนุษย์ไปถึงดวงจันทร์ได้ไหม
เมื่อมันเกิดขึ้นจริง ผู้คนต่างหันหน้าหากัน และพูดว่า
"ในเมื่อเราทำสิ่งนี้สำเร็จได้ ก็ไม่มีอะไรที่เราทำไม่ได้"
แล้วผู้คนจะคิดอย่างไร เมื่อตอนที่เรา ตั้งอาณานิคมบนดาวอังคารได้สำเร็จจริง ๆ
และที่สำคัญที่สุด
มันจะทำให้มนุษย์ กลายเป็นเผ่าพันธุ์นักท่องอวกาศ
และนั่นหมายความว่ามนุษยชาติจะอยู่รอด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับโลกก็ตาม
และเราจะไม่มีทางจะเป็นคนรุ่นสุดท้าย ของเผ่าพันธุ์มนุษยชาติ
ขอบคุณครับ
(เสียงปรบมือ)