Ortaokul ve lise öğrencileri için
mühendislik projeleri tasarlıyorum.
Daha çok beklenmedik malzemeler kullanıyorum.
İlhamım günlük problemlerimden geliyor.
Mesela,
bir kez, çizgi film toplantısına gitmek için bir kostüme ihtiyaç duydum
ama çok para harcamak da istemiyordum,
ben de kendim yaptım...
ışıklı bir taç ve etekle.
(Gülüşmeler)
Bir başka seferde,
en sevdiğim telefon oyunu, Flappy Bird,
app store'dan
çıkarılınca çok üzülmüştüm.
(Gülüşmeler)
Bir ikilem içinde kaldım.
Ya telefonumu hiç güncellemeyecektim ya da artık Flappy Bird oynamayacaktım.
(Gülüşmeler)
Ben bu iki seçeneğin de
beni mutsuz ettiğini hissederek mantıklı olan şeyi yaptım.
Flappy Bird'in app store'den bir daha asla
çıkarılamayacak fiziki versiyonunu yaptım.
(Gülüşmeler)
(Müzik)
(Bip sesi)
(Müzik)
(Gülüşmeler)
Birkaç arkadaşım da bu oyunun bağımlısıydı
ve ben onları da bu oyuna davet ettim.
(Video) Arkadaşı: Ah!
(Gülüşmeler)
(video) Arkadaşı: Bu da ne?
(Gülüşmeler)
Bana bu oyunun gerçeği kadar sinir bozucu olduğunu söylediler.
(Gülüşmeler)
Ben de bu projenin tanıtımını internete yükledim
ve bu meğerse internette yayılmış.
Video sadece birkaç gün içinde iki milyondan fazla izlendi.
(Gülüşmeler)
Daha ilginç olanı insanların yorumları.
Birçok kişi bu oyuna sahip olmak istedi
ya da bana nasıl yapıldığını sordu.
Bu, yaratıcı bir projeyle insanlara mühendisliği öğretebileceğimizin
bir çeşit teyit edilmesiydi.
Bu videodan elde edilen parayla,
sınıfımızdaki öğrencilere,
kutulu oyunlarını yapmalarını sağladık.
Bu oldukça uğraştırıcı olmasına rağmen
mühendislik ve programcılıkla ilgili birçok yeni kavram öğrendiler.
Hepsi öğrenmeye çok hevesliydiler böylece oyunu da bitirebildiler.
(Gülüşmeler)
Flappy Bird kutusundan önce de öğrencilere
öğretmek için yaratıcı mühendislik projelerini kullanma fikrine sahiptim.
Ortaokulda eğitmenlik yaptığım zamanlarda
öğrencilerimizden standart malzemelerden bir robot yapmalarını istedik.
Birçoğunun sıkıldığını fark ettim.
Sonra öğrencilerin birkaçı kâğıt parçalarını almaya
ve robotlarını süslemeye başladı.
Ardından daha fazlası buna katıldı
ve projeyle daha fazla ilgili oldular.
Bunun üzerine teknolojiyi öğrencilere tanıtmak için
daha yaratıcı yollar aramaya başladım.
Okulda bulduğum kullanılabilir teknolojik malzemelerin çoğu
korkunç durumdaydı.
Hepsi özelleştiremeyeceğiniz plastikten yapılmış malzemeler.
Üstelik hepsi çok pahalıdır,
her bir set yüzlerce dolara mal oluyor.
Bu nedenle sınıfların çoğunun bütçesine uygun değildir.
Herhangi bir şey bulamadığımdan
kendim bir şeyler yapmaya karar verdim.
Kâğıt ve kumaşla işe başladım.
Ne de olsa çocukluğumuzdan beri hepimiz bu malzemelerle oynamıştık,
üstelik malzemeler oldukça ucuz
ve evin yakınında herhangi bir yerde bulunabilirler.
Ben de, kumaş ve sahte-gözler
kullanarak öğrencilerin ışıklı bir nesne yaratabileceği
bir proje prototipi oluşturdum.
Öğrenciler sınıfta birbirlerine yardım edip
gülüyor ve proje üzerine tartışıyorlardı.
En önemlisi,
projeye kendi yaratıcılıklarını dâhil edebilmeleriydi.
Böylece bu projenin başarısı sayesinde
öğrencilerimi zorlamak için daha fazla mühendislik
projesi yaratmaya devam ettim.
Dahası, bu çalışmaları okul dışında
halk arasında da başlattım.
Gerçekten ilginç şeyler oldu.
Farklı gruplardan birçok insanın
atölyemize gelmeye başladıklarını fark ettim.
Özellikle
kadınlar ve azınlıklar beklediğimden daha fazlaydı
ve genellikle bunu geleneksel mühendislik atölyesinde görmezsiniz.
Şimdi büyük bir şirketin 2016 yılı istihdam raporuna bir göz atalım.
Kadınlar, teknoloji iş gücünün sadece yüzde 19'unu oluşturuyorlar.
Yeterli temsil edilmeyen azınlıklar ise sadece yüzde 4'ünü oluşturuyor.
Eğer bir lise robot kulübüne veya
bir üniversite mühendislik sınıfına girerseniz
bu istatistik size çok tanıdık gelebilir.
Teknoloji gücündeki çeşitliliğin azlığına
sebep olan çok çeşitli problem vardır.
Belki çözümlerden biri, teknolojiyi öğrencilere
yaratıcı projelerle tanıtmak olabilir.
Ben, bunun her şeyi çözebileceğini söylemiyorum
ama bu, teknolojinin okullarda sergilenme ve öğretilme biçimi yüzünden,
önceden onunla ilgilenmeyenleri
teknolojiyle tanıştırabilir.
Teknoloji algısını değiştirmek için nasıl başlayacağız?
Çoğu öğrenci bunun sıkıcı ve nahoş olduğunu düşünür,
bu yüzden projeleri daima şu üç prensiple tasarladım:
Birincisi, alçak zemine sahip olmak,
bu projenin başlamak için kolay olması anlamına geliyor.
Bu eğitici derse bir göz atalım.
Öğrencilerden öğrenmesini istediğimiz
ilk proje, kâğıda bir daire çizmeleri.
Gördüğünüz gibi bunu öğrenmek uzun zaman almaz
ve yeni başlayanlar için bile oldukça kolaydır.
Alçak bir zemine sahip olmak insanları projelerini tamamlamaktan alıkoyan
mali engeli kaldırmak demektir.
Böylelikle, kâğıt, bakır şerit, ampul ve bir pille
insanlar bu projeyi bir dolardan daha az maliyetle tamamlayabilir.
İkinci prensip yüksek tavana sahip olmak.
Bu, gelişmek için çok yerin olması ve
öğrencilerin sürekli teşvik edilmesi demektir.
Başta bu ışıklı bir nesne olabilir
ama sonra sensörleri ve mikro denetçileri ekleyebilirsiniz
ve nesneyi çevreyle etkileşmesi için programı çalıştırabilirsiniz.
(Gülüşmeler)
Ve son olarak,
üçüncü prensip ise kişiselleştirmedir.
Bu, projeyi herhangi biriyle ilişkili hâle getirebileceğimiz demektir.
Gündelik malzemelerin güzelliği budur;
kâğıt ve kumaş kullanarak kişiselleştirilme çok kolay.
Böylelikle Flappy Bird'den hoşlanmasanız da
yine de kendi oyununuzu yapabilirsiniz.
(Video) Öğrenci: Oyunumuz Justin Bieber hakkında,
çünkü, o hızlı araba kullanıyor
ve konu, onun Los Angeles polisine yakalanmasına engel olmak.
(Gülüşmeler)
(Video) Öğrenci: Evet, ama o değişiyor,
biz de onun ekibinin bir parçasıyız.
(Gülüşmeler)
Teşekkürler.
(Alkışlar)