من طراح پروژههای مهندسی
برای دانش آموزان دوره متوسطه و دبیرستان هستم
اغلب با استفاده از موادی که کاملاً دور از انتظار است.
ایده هایم را از مسائل زندگی روزمره خودم االهام می گیرم.
مثلاً،
یک بار برای یک جشنواره کتابهای مصور (کمیک کن) احتیاج به لباس داشتم،
اما نمیخواستم پول زیادی خرج کنم،
پس لباس خودم را
با یک تاج نور و یک پیراهن درست کردم.
(خنده)
یک بار دیگر،
به هم ریخته بودم چون بازی موبایل مورد علاقهام
فلاپی برد،
از اپ استورـ app store حذف شده بود.
(خنده)
با این دوراهی روبرو بودم
که یا هرگز تلفنم را به روزرسانی نکنم، یا هرگز فلاپی برد بازی نکنم.
(خنده)
هر دو گزینه ناراحتم میکرد،
پس تنها کاری را انجام دادم که برایم ممکن بود.
نسخه واقعی فلاپی برد را ساختم
که هرگز قابل حذف از اپ استور نیست.
(خنده)
(موسیقی)
(بوق)
(موسیقی)
(خنده)
خب، چند تا از دوستانم نیز معتاد این بازی بودند،
و آنان را هم به بازی دعوت کردم.
(ویدئو) دوست: اَه!
(خنده)
(ویدئو) دوست: بی خیال!
(خنده)
و آنان به من گفتند این بازی به اندازه بازی اصلی خشن است.
(خنده)
پس نمونه اولیه این بازی را به شکل برخط بارگذاری کردم،
و با کمال تعجب همه گیر شد.
تنها در عرض چند روز دو میلیون بازدید داشت.
(خنده)
و جالب تر، نظرات مردم بود.
خیلی از مردم می خواستند بازی خودشان را بسازند،
یا می پرسیدند چگونه آن را ساختهام.
پس این به نوعی نظر مرا تأیید کرد که با یک پروژه خلاقانه،
می توانیم به مردم مهندسی یاد بدهیم.
با پول به دست آمده از ویدئویی که همهگیر شد،
توانستیم کاری کنیم که شاگردان کلاسمان
همگی بازی خود را در یک جعبه بسازند.
با این که بسیار چالش برانگیز بود،
اما چندین موضوع جدید را در مهندسی و برنامه یاد گرفتند.
و همگی چنان شیفته یادگیری بودن که توانستند بازی را هم تمام کنند.
(خنده)
خب، پیش از جعبه فلاپی برد،
ایده من استفاده از پروژه های خلاقانه مهندسی برای آموزش شاگردان بود.
وقتی در یک مدرسه متوسطه درس میدادم،
از دانش آموزان خود خواستیم یک ربات از یک کیت فناوری استاندارد بسازند.
و متوجه شدم که بسیاری از آنان خسته به نظر می رسند.
سپس برخی از آنان با یک تکه کاغذ
شروع به تزئین ربات های خود کردند.
و بعد تعداد بیشتری این کار را کردند،
و بیشتر به پروژه علاقمند شدند.
پس شروع کردم به یافتن راه های خلاقانه تری
برای معرفی فناوری به دانش آموزان.
چیزی که دریافتم این بود که بیشتر کیت های فناوری موجود در مدرسه
کمی ترسناک به نظر می رسند.
همه آنها از قطعات پلاستیکی هستند که نمی توانید به دلخواه تغییر دهید
مهم تر از آن همگی خیلی گران هستند،
هر کیت صدها دلار خرج دارد.
خب، این برای بودجه بیشتر کلاسها مطمئنناً مقرون به صرفه نیست.
چون چیزی پیدا نکردم،
تصمیم گرفتم خودم چیزی بسازم.
با کاغذ و پارچه شروع کردم.
به هرحال، همه ما از کودکی با این طور چیزها بازی می کردیم،
و همچنین بسیار ارزان هستند
و همه جا در اطراف خانه یافت می شوند.
و طرح اولیه پروژه ای را ریختم
که در آن دانش آموزان می توانند کاردستی ساده ای
با پارچه و چشم های پلاستیکی درست کنند.
همه در کلاس به هم کمک می کردند،
و می خندیدند و درباره پروژه بحث می کردند.
و مهمترین نکته این که،
آن ها می توانستند خلاقیت خود را وارد پروژه کنند.
خب، به دلیل موفقیت این پروژه،
به ساخت پروژه های مهندسی بیشتر ادامه دادم،
تا دانش آموزانم را به چالش بکشم.
و همچنین شروع کردم به تشکیل این کارگاه ها در بیرون از مدرسه
و در محلهها.
و اتفاق واقعاً جالبی افتاد.
متوجه شدم افراد بسیاری از طیف های بسیار مختلف
شروع به حضور در کارگاههای ما کردند.
و به طور خاص،
تعداد زنان و اقلیت ها بیش از حد انتظار من بود،
و این را قبلاً در کارگاه های مهندسی اغلب مشاهده نمیکردید.
به این گزارش کارکنان یک شرکت بزرگ فناوری در سال ٢٠١٦ نگاهی بیاندازید.
زنان تنها ١٩ درصد نیروی کار فناوری را تشکیل می دهند.
و اقلیتهای کوچک تر تنها چهار درصد را تشکیل می دهند.
شاید این آمار آشنا به نظر برسد
اگر وارد یک باشگاه رباتیک دبیرستان
یا کلاس مهندسی کالج شوید.
مسائل مختلفی
در فقدان تنوع در نیروی فناوری دخیل است.
شاید یک راه حل این باشد
که فناوری را با پروژههای خلاقانه به دانش آموزان معرفی کنیم.
نمیگویم این کار می تواند همه مسائل را حل کند،
اما میتواند فناوری را
به افرادی که در ابتدا علاقهای به آن نداشتند معرفی کند
که علت آن نحوه تدریس و تصویری است که در مدرسه ساخته اند.
چگونه می توانیم تصور افراد از فناوری را تغییر دهیم؟
بیشتر دانش آموزان تصور می کنند فناوری خسته کننده و ناخوشایند است،
پس همیشه پروژه هایی طراحی کردهام که از سه اصل پیروی می کنند.
اول این که کف پایینی داشته باشد،
و معنی اش این است که شروع آن آسان باشد.
به این راهنما توجه کنید.
اولین پروژه ای که از دانش آموزان خواسته شد
ساخت یک مدار روی کاغذ بود.
همان طور که می بینید یاد گرفتن آن زیاد طول نکشید
و حتی برای مبتدی ها بسیار آسان است.
و معنی دیگر کف پایین این است که مانع مالی را حذف کنیم
که از تکمیل یک پروژه جلوگیری می کند.
خب، با کاغذ و نوار مسی و لامپ و یک باتری
افراد می توانند این پروژه را با کمتر از یک دلار کامل کنند.
خب، اصل دوم این است که سقف بالایی داشته باشد.
معنیاش این است که جای زیادی برای گسترش دارد
و دانش آموزان پیوسته به چالش کشیده می شوند.
در ایتدا ممکن است یک کاردستی ساده باشد،
اما بعد می توانید حسگرها کنترل های ریز را اضافه کنید
و کار را وارد تعامل با محیط کنید.
(خنده)
و در نهایت،
و سومین اصل شخصی سازی است.
معنیاش این است که این پروژه با همه سازگار است.
این زیبایی استفاده از مواد روزمره است؛
شخصی سازی با استفاده از کاغذ و پارچه بسیار ساده است.
خب، حتی اگر فلاپی برد را دوست ندارید
می توانید بازی خودتان را بسازید.
(ویدئو) دانش آموز: خب، بازی ما درباره جاستین بیبره،
چون سریع رانندگی میکنه،
و هدف ما اینه که نذاریم پلیس لس آنجلس دستگیرش کنه--
(خنده)
(ویدئو) دانش آموز: آره، ولی عوض میشه--
ما با اونیم.
(خنده)
متشکرم.
(تشویق)