Mi dezajnas inĝenieriajn projektojn
por mez- kaj alt-lernejaj studentoj,
ofte uzante materialojn neatenditajn.
Mia inspiro venas el problemoj de mia ĉiutaga vivo.
Ekzemple,
foje mi bezonis kostumon por bildstria kunveno,
sed ne volis elspezi tro da mono,
do mi mem faris ĝin ...
kun prilumita krono kaj jupo.
(Ridoj)
Alifoje,
mi estis konsternita ĉar mia plejŝatata movebla ludo,
'Flappy Bird',
estis forigita de la aplikaĵo-vendejo
(Ridoj)
Mi estis metita antaŭ dilemo:
aŭ neniam ĝisdatigi la telefonon, aŭ neniam plu ludi al Flappy Bird.
(Ridoj)
Ne ŝatante ambaŭ elektojn,
mi faris la solan aĵon, kiu ŝajnis senca al mi.
Mi faris fizikan version de 'Flappy Bird',
kiu neniel estos forigita de la aplikaĵo-vendejo.
(Ridoj)
(Muziko)
(Pepado)
(Muziko)
(Ridoj)
Kelkaj amikoj estas maniuloj pri la ludo,
kaj mi invitis ankaŭ ilin ludi.
Amiko: Ah!
(Ridoj)
Amiko: Diable!
(Ridoj)
Kaj ili diris, ke ĝi estas tiel incita kiel la originala.
(Ridoj)
Mi alŝutis demonstraĵon de tiu projekto enrete,
kaj, surprize ĝi furoris rapide.
Pli ol 2 milionoj da vidadoj en nur kelkaj tagoj.
(Ridoj)
Kaj eĉ pli interesaj estas la komentoj.
Multaj volis havigi ĝin al si,
aŭ demandis kiel fari ĝin.
Tio kongruis kun mia ideo, ke per kreema projekto,
oni povas instrui homojn pri inĝenierio.
Per la mono gajnita per la filmeto,
ni ebligis studentojn en la klasĉambro
fari iliajn proprajn ludojn en skatoleto.
Kvankam tio malfacilegis,
ili lernis multe da novaj konceptoj pri inĝenierio kaj programado.
Ili avide lernis, cele al fini la ludon.
(Ridoj)
Antaŭ la 'Flappy Bird' skatoleto,
mi havis ideon uzi kreemajn inĝenieriajn projektojn por instrui studentojn.
Kiam mi instruis en mezlernejo,
ni petis studentojn konstrui roboton el standarda teknika ekipaĵo.
Mi rimarkis, ke multaj el ili ŝajne enuiĝis.
Kaj kelkaj ekuzis pecojn de papero
kaj ornamis siajn robotojn.
Poste pli el ili partoprenis,
kaj tiel interesiĝis pri la projekto.
Tial, mi ekserĉis pli kreemajn vojojn
por prezenti teknologion al studentoj.
Mi malkovris, ke la plejparto de teknologiaj ekipaĵoj
aspektas iom timiganta.
Ili estas faritaj el plastikpecoj, kiujn oni ne povas personecigi.
Plue, ili estas multekostaj:
-- centojn da dolaroj po ekipaĵo.
Tio ne estas ĉipa kompare al kutimaj klasĉambraj buĝetoj.
Ĉar mi ne trovis ion ajn,
mi decidis fari ion mi mem.
Mi komencis kun papero kaj teksaĵo.
Ni ĉiuj ludis kun tiuj ekde infanaĝo,
kaj ili estas malmultekostaj
kaj troviĝas ĉie en la domo.
Kaj mi dezajnis projekton
por kiu studentoj povas krei prilumitan kreitaĵon
per teksaĵo kaj turn-okuloj.
Ili ĉiuj helpis unu la alian en klasĉambroj,
kaj ridis kaj diskutis pri la projekto.
Kaj plej grave,
ili povis enmeti propran kreemon en la projekton.
Pro la sukceso de tiu projekto,
mi daŭre kreis pli da inĝenieriajn projektojn
por strebigi miajn studentojn.
Mi ankaŭ ofertis tiujn laborsesiojn ekster la lernejo
kaj en la komunumo.
Kaj io vere interesa okazis.
Mi rimarkis, ke multe da homoj de tre diversaj spertoj
ekvenis al niaj laborsesioj.
Kaj specife,
ĉeestis multe pli da virinoj kaj minoritatanoj ol atenditaj,
homoj, kiujn oni kutime ne vidas en tradiciaj inĝenieriaj renkontiĝoj.
Jen raporto pri dungitoj ĉe granda teknologia firmao en 2016.
Virinoj konstituas nur 19% de la teknologia laborforto.
Kaj minoritatanoj konstituas nur 4%.
Tiu statistiko ŝajnas ordinara
rilate al altlerneja robotika klubo
aŭ kolegia inĝenieria klaso.
Multe da diversaj problemoj
kaŭzas mankon de diverseco en la teknologia laborforto.
Por trovi solvon, oni eble povus
prezenti teknologion al studentoj per kreemaj projektoj.
Mi ne diras, ke tiu povas solvi ĉion,
sed tio povus konigi teknologion
al homoj kiuj antaŭe ne interesiĝis pri ĝi
pro la maniero per kiu oni prezentas kaj instruas ĝin en lernejo.
Do kiel ni ekŝanĝas la percepton pri teknologio?
Plejparto de studentoj pensas ke ĝi estas enua kaj malloganta,
tial mi ĉiam dezajnas projektojn laŭ tri principoj.
Unue, malalta bazo:
la projekto estas facile komencebla.
Vidu tiun ĉi instruilon.
Kiel unua projekto, ni petis studentoj
fari cirkviton sur papero.
Kiel vi vidas, oni ne bezonas longan tempon por lerni,
kaj ĝi estas facila eĉ por komencantoj.
Malalta bazo ankaŭ signifas, ke ni forigas la financan barilon
kiu malebligas homojn plenigi projekton.
Do kun papero, kupra bendo, ampolo kaj baterio,
oni povas plenigi tiun projekton kun malpli ol dolaro.
Dua principo: alta supra limo.
Tio signifas, ke ekzistas sufiĉa spaco por kreski,
kaj studentoj estas ĉiam antaŭenpelitaj.
Komence, eble estas nur prilumita kreitaĵo,
sed poste oni povas aldoni sensilojn kaj mikroregilojn,
kaj ekprogrami la kreitaĵon por interago kun la medio.
(Ridoj)
Kaj finfine,
la tria principo: personecigo.
Tio signifas, ke la projekto povas utili kaj allogi al ĉiu ajn.
Jen la avantaĝo uzi ĉiutagajn materialojn;
estas tre facile personecigi per papero kaj teksaĵo.
Do se vi ne ŝatas 'Flappy Bird'-on,
vi povas fari vian propran ludon.
Studento: Nia ludo temas pri Justin Bieber,
ĉar li trorapidas,
la celo estas ebligi lin forkuri de la polico --
(Ridoj)
Studento: Jes, sed li ŝanĝas, kaj --
ni estas parto de lia grupaĉo.
(Ridoj)
Dankon.
(Aplaŭdo)