Σχεδιάζω εργασίες μηχανικής
για μαθητές γυμνασίου και λυκείου,
και συχνά χρησιμοποιώ υλικά που είναι αρκετά απροσδόκητα.
Η έμπνευσή μου προέρχεται από προβλήματα στην καθημερινή μου ζωή.
Για παράδειγμα,
κάποια φορά χρειαζόμουν ένα κοστούμι για να πάω σε ένα συνέδριο κόμικ,
αλλά δεν ήθελα να ξοδέψω πάρα πολλά χρήματα,
κι έτσι έφτιαξα το δικό μου...
με φωτάκια στο στέμμα και τη φούστα.
(Γέλια)
Κάποια άλλη φορά ήμουν συντετριμμένη,
επειδή το αγαπημένο μου παιχνίδι στο κινητό,
το Φλάπι Μπερντ,
θα καταργούνταν από το ηλεκτρονικό κατάστημα.
(Γέλια)
Έτσι αντιμετώπιζα το δίλημμα ή να μην αναβαθμίσω ποτέ το κινητό μου,
ή να μην ξαναπαίξω ποτέ Φλάπι Μπερντ.
(Γέλια)
Επειδή καμία επιλογή δε μου άρεσε,
έκανα το μοναδικό πράγμα που μου φαινόταν λογικό.
Έφτιαξα μια υλική εκδοχή του Φλάπι Μπερντ
που δε θα μπορούσε ποτέ να καταργηθεί από το κατάστημα.
(Γέλια)
(Μουσική)
(Μπιπ)
(Μουσική)
(Γέλια)
Κάποιοι από τους φίλους μου, ήταν κι αυτοί εθισμένοι στο παιχνίδι,
και τους προσκάλεσα να παίξουν επίσης.
(Βίντεο) Φίλη: Α!
(Γέλια)
(Βίντεο) Φίλη: Τι στο καλό;
(Γέλια)
Και μου είπαν ότι ήταν εξίσου εκνευριστικό με το αρχικό παιχνίδι.
(Γέλια)
Κι έτσι ανέβασα ένα δείγμα από αυτήν την εργασία στο διαδίκτυο,
και προς έκπληξή μου, έγινε αμέσως διάσημο.
Είχε πάνω από δύο εκατομμύρια προβολές σε λίγες μόνο μέρες.
(Γέλια)
Και το πιο ενδιαφέρον είναι τα σχόλια του κόσμου.
Πολλοί άνθρωποι ήθελαν να το αποκτήσουν,
ή με ρωτούσαν πώς το έφτιαξα.
Έτσι, επιβεβαιώθηκε η ιδέα μου, πως μέσα από μια δημιουργική εργασία,
μπορούμε να διδάξουμε στους ανθρώπους μηχανική.
Με τα χρήματα που βγάλαμε από το βίντεο,
μπορέσαμε να βοηθήσουμε όλους τους μαθητές στην τάξη μας
να φτιάξουν το δικό τους παιχνίδι μέσα σε κουτί.
Αν και ήταν μεγάλη πρόκληση,
έμαθαν πολλές έννοιες μηχανικής και προγραμματισμού.
Και όλοι είχαν όρεξη να μάθουν ώστε να τελειώσουν και το παιχνίδι.
(Γέλια)
Έτσι, πριν το κουτί Φλάπι Μπερντ,
είχα την ιδέα να χρησιμοποιήσω δημιουργικές εργασίες μηχανικής
για να διδάξω τους μαθητές.
Όταν δίδασκα σε ένα γυμνάσιο,
ζητήσαμε από τους μαθητές μας να φτιάξουν ένα ρομπότ
από ένα συμβατικό σετ τεχνολογίας.
Και παρατήρησα πως πολλοί από αυτούς έδειχναν να βαριούνται.
Τότε, μερικοί άρχισαν να παίρνουν κομμάτια από χαρτί
και να διακοσμούν τα ρομπότ τους.
Και μετά ακολούθησαν κι άλλοι,
και η εργασία άρχισε να τους ενδιαφέρει περισσότερο.
Έτσι ξεκίνησα να ψάχνω πιο δημιουργικούς τρόπους
για να παρουσιάσω την τεχνολογία στους μαθητές.
Ανακάλυψα ότι τα περισσότερα σετ τεχνολογίας που είναι υπήρχαν στο σχολείο
έμοιαζαν κάπως τρομακτικά.
Όλα αποτελούνταν από πλαστικά μέρη που δεν μπορείς να εξατομικεύσεις.
Επιπλέον, είναι όλα πολύ ακριβά,
αφού κοστίζουν εκατοντάδες δολάρια το σετ.
Επομένως είναι εκτός προϋπολογισμού για τις περισσότερες σχολικές τάξεις.
Αφού δεν βρήκα τίποτα,
αποφάσισα να φτιάξω κάτι μόνη μου.
Ξεκίνησα με χαρτί και ύφασμα.
Άλλωστε, όλοι παίζαμε με αυτά από παιδιά,
και είναι επίσης αρκετά φτηνά
και μπορούν να βρεθούν παντού μέσα στο σπίτι.
Και σχεδίασα μια εργασία
όπου οι μαθητές μπορούν να δημιουργήσουν ένα φωτιζόμενο πλάσμα
χρησιμοποιώντας ύφασμα και μάτια χειροτεχνίας.
Στην τάξη όλοι βοηθούνταν μεταξύ τους,
γελούσαν και συζητούσαν την εργασία.
Και το σημαντικότερο,
μπορούσαν να εισάγουν τη δική τους δημιουργικότητα στην εργασία.
Έτσι, λόγω της επιτυχίας αυτής της εργασίας,
συνέχισα να δημιουργώ κι άλλες εργασίες μηχανικής
για να προκαλέσω τους μαθητές μου.
Άρχισα επίσης να βγάζω αυτά τα εργαστήρια εκτός σχολείου,
στην κοινότητα.
Και συνέβη κάτι πολύ ενδιαφέρον.
Παρατήρησα πως πολλοί άνθρωποι από διαφορετικούς χώρους
άρχισαν να έρχονται στα εργαστήριά μας.
Συγκεκριμένα, υπήρχαν πολύ περισσότερες γυναίκες και μειονότητες απ' όσο περίμενα,
που δε θα έβλεπες συνήθως σε ένα παραδοσιακό εργαστήριο μηχανικής.
Δείτε τώρα αυτήν την κατάσταση προσωπικού μεγάλης εταιρείας τεχνολογίας το 2016.
Οι γυναίκες αποτελούν μόνο το 19% του τεχνολογικού δυναμικού.
Και οι υποεκπροσωπούμενες μειονότητες αποτελούν μόνο το 4%.
Αυτά τα δεδομένα μπορεί να σας φαίνονταν γνώριμα
αν μπαίνατε σε μία λέσχη ρομποτικής λυκείου,
ή σε ένα κολεγιακό τμήμα μηχανικής.
Τώρα, υπάρχει μια ευρεία ποικιλία προβλημάτων
που συμβάλλουν στην έλλειψη διαφοροποίησης στο τεχνολογικό δυναμικό.
Ίσως μια λύση θα μπορούσε να είναι
να γνωρίσουμε στους μαθητές την τεχνολογία μέσα από δημιουργικές εργασίες.
Δεν λέω ότι αυτό θα μπορούσε να λύσει τα πάντα,
αλλά θα μπορούσε να γνωρίσει την τεχνολογία
σε ανθρώπους που κανονικά δε θα τους ενδιέφερε
εξαιτίας του τρόπου που παρουσιάζεται και διδάσκεται στο σχολείο.
Οπότε, πώς ξεκινάμε να αλλάξουμε την αντίληψη για την τεχνολογία;
Οι περισσότεροι μαθητές πιστεύουν πως είναι βαρετή και απρόσιτη,
γι' αυτό πάντα σχεδίαζα εργασίες ακολουθώντας τρεις αρχές.
Η πρώτη είναι να έχουμε χαμηλό βαθμό δυσκολίας,
κι αυτό σημαίνει η εργασία να είναι εύκολο να ξεκινήσει.
Κοιτάξτε λοιπόν αυτό το μάθημα.
Στην πρώτη εργασία ζητήσαμε από τους μαθητές
να μάθουν να φτιάχνουν ένα κύκλωμα σε χαρτί.
Όπως βλέπετε, δεν αργείς πολύ για να το μάθεις,
και είναι αρκετά εύκολο ακόμα και για αρχάριους.
Και ο χαμηλός βαθμός δυσκολίας σημαίνει επίσης πως αφαιρούμε τον οικονομικό φραγμό
που αποτρέπει τους ανθρώπους από το να ολοκληρώσουν μια εργασία.
Έτσι, με χαρτί, χαλκοταινία, λάμπα και μια μπαταρία,
μπορεί κάποιος να ολοκληρώσει την εργασία με λιγότερο από ένα δολάριο.
Δεύτερη αρχή είναι να έχουμε ψηλό ανώτατο όριο.
Αυτό σημαίνει πως υπάρχει πολύ περιθώριο για ανάπτυξη,
και οι μαθητές δοκιμάζονται συνεχώς.
Στην αρχή μπορεί να είναι μόνο ένα φωτιζόμενο πλάσμα,
αλλά μετά μπορείς να προσθέσεις αισθητήρες και μικροελεγκτές,
και να αρχίσεις να προγραμματίζεις το πλάσμα να αλληλεπιδρά με το περιβάλλον.
(Γέλια)
Και τέλος,
η τρίτη αρχή είναι η εξατομίκευση.
Αυτό σημαίνει να μπορεί η εργασία να προσαρμοστεί προς τον καθένα.
Αυτή είναι η ομορφιά του να χρησιμοποιείς καθημερινά υλικά·
είναι πολύ εύκολο να τα εξατομικεύσεις χρησιμοποιώντας χαρτί και ύφασμα.
Οπότε ακόμα κι αν δεν σας αρέσει το Φλάπι Μπερντ,
μπορείτε και πάλι να φτιάξετε το δικό σας παιχνίδι.
(Βίντεο) Μαθήτρια: Το παιχνίδι μας είναι για τον Τζάστιν Μπίμπερ,
γιατί τρέχει με υπερβολική ταχύτητα,
και σκοπός είναι να μην τον πιάσει η αστυνομία.
(Γέλια)
(Βίντεο) Μαθήτρια: Ναι... Αλλά αλλάζει, οπότε...
είμαστε μέρος της ομάδας του.
(Γέλια)
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)