Tradycyjne recepty na wzrost w Afryce nie działają najlepiej.
Po przekazaniu biliona dolarów pomocy rozwojowej w ciągu ostatnich 60 lat
realny dochód per capita jest dziś mniejszy niż w latach 70.
Pomoc nie działa zbyt dobrze.
W odpowiedzi instytucje z Bretton Woods,
MFW i Bank Światowy,
naciskają na wolny handel zamiast pomocy.
Historyczne dane nie przedstawiają jednak wielu dowodów na to,
że wolny handel prowadzi do wzrostu gospodarczego.
Najnowszym panaceum mają być mikrokredyty.
Wydaje się, że mamy obsesję na punkcie wyidealizowanego przekonania
o tym, że każdy afrykański chłop jest przedsiębiorcą.
(Śmiech)
Moja praca i podróże przez ponad 40 krajów afrykańskich
nauczyły mnie, że większość ludzi woli mieć miejsca pracy.
Moje rozwiązanie: zapomnijmy o mikroprzedsiębiorcach.
Inwestujmy w budowę panafrykańskich tytanów,
takich jak sudański biznesmen Mo Ibrahim.
Mo zaryzykował, otwierając w 1998 roku Celtel International.
Stworzył sieć telefonii komórkowej, która w 2004 roku
miała 24 miliony użytkowników w 14 afrykańskich państwach
Model Mo może być lepszy niż założenie, że każdy może być przedsiębiorcą,
co uniemożliwia efektywne szerzenie wiedzy i dzielenie się nią.
Być może Afryka nie osiągnęła etapu,
na którym konkurencja wielu małych przedsiębiorców
prowadzi do wzrostu gospodarczego.
Porównajcie te dwa scenariusze.
Pierwszy: Pożyczacie 200 dolarów każdemu z 500 farmerów bananów,
po czym pozwalacie im zutylizować nadwyżki owoców
i uzyskiwać 15% wyższy dochód z lokalnego rynku.
Drugi: dajecie 100.000 dolarów jednemu bystremu przedsiębiorcy
i pomagacie mu zbudować fabrykę, która przyniesie o 40% wyższy dochód
wszystkim 500 farmerom bananów i stworzy 50 kolejnych miejsc pracy.
My zainwestowaliśmy w drugi scenariusz.
Wsparliśmy 26-letniego kenijskiego przedsiębiorcę Erica Muthomi,
przy założeniu fabryki przetwórstwa rolnego, Stawi,
produkującej bezglutenową mąkę na bazie bananów i jedzenie dla dzieci.
Stawi wykorzystuje korzyści skali
i używa nowoczesnych metod produkcyjnych,
aby generować przychody nie tylko dla właścicieli,
ale i pracowników, którzy mają udziały w firmie.
Nasze marzenie to pomoc Muthomiemu w zostaniu Ibrahimem,
co wymaga umiejętności, finansowania, lokalnych i globalnych partnerów
oraz nadzwyczajnej wytrwałości.
Ale dlaczego rynek panafrykański?
Walka o Afrykę
podczas konferencji w Berlinie w 1884 roku,
podczas której nas, Afrykanów, nie pytano właściwie o zdanie...
(Śmiech) (Brawa)
...spowodowała ogromną fragmentację i powstanie wielu małych państw.
Liberia - 4 miliony ludzi, Wyspy Zielonego Przylądka - pół miliona.
Rynek panafrykański to miliard ludzi.
Owszem, to rynek rozbity na 55 krajów,
pełen barier handlowych i innych przeszkód.
Nasi przodkowie handlowali jednak na całym kontynencie,
zanim Europejczycy narysowali granice pomiędzy nami.
Możliwości panafrykańskiego rynku są większe niż jego problemy.
To dlatego powiększyliśmy rynek Stawi z samej Kenii do Algierii, Nigerii, Ghany
i wszystkich obszarów gotowych kupić nasze jedzenie.
Chcemy pomagać w zapewnianiu bezpieczeństwa żywnościowego,
wspierać rolników, tworzyć miejsca pracy,
rozwijać lokalną gospodarkę, i mamy nadzieję na tym zarobić.
Nie jest to może najseksowniejsze podejście.
Może nie daje tak przyjemnego uczucia
jak danie kobiecie 100 dolarów na kupno kozy,
Ale może wspieranie kilku bardziej wpływowych przedsiębiorców
w budowie ogromnych biznesów w skali całej Afryki
pomoże nam zmienić to.
Wolność polityczna, o którą walczyli nasi przodkowie,
nie ma znaczenia bez wolności gospodarczej.
Chcemy wspomóc walkę o wolność gospodarczą
poprzez budowę światowej klasy firm,
tworzenie rodzimego bogactwa,
miejsc pracy, których tak bardzo potrzebujemy.
A w rezultacie mamy nadzieję pomóc w osiągnięciu tego.
Afryka powstanie.
Dziękuję.
(Brawa)
Tom Rielly: Sangu, to naturalnie silna retoryka.
Wyraźnie wskazałeś różnicę między mikropożyczkami
a regularnymi, coraz większymi inwestycjami.
Myślisz, że jest miejsce dla mikropożyczek?
Sangu Delle: Uważam, że mają swoje zadanie.
Mikropożyczki są świetnym, innowacyjnym sposobem
na zwiększanie dostępu do pieniędzy dla najuboższych.
Ale w Afryce mamy i inne problemy.
Plan Marshalla mający na celu odbudowę zniszczonej wojną Europy
nie składał się z dotacji owiec.
Potrzebujemy więcej niż mikropożyczek.
Musimy zrobić więcej, niż dać 200 dolarów.
Musimy stworzyć duże firmy i miejsca pracy.
TR: Rozumiem. Dziękuję bardzo.
(Brawa)