De traditionele oplossingen voor groei in Afrika doen het daar niet zo best.
Na meer dan een biljoen dollar aan hulpverlening in Afrika
in de laatste 60 jaar,
is het feitelijke inkomen per hoofd van de bevolking lager dan in de jaren 70.
De hulpverlening werkt niet best.
Als antwoord hierop
hebben de Bretton Woods instellingen -- het IMF en de Wereldbank --
aangedrongen op vrije handel in plaats van hulpverlening.
Historisch gezien is er echter weinig empirisch bewijs
dat vrije handel leidt tot economische groei.
Het nieuwe wondermiddel is microkrediet.
We lijken gefixeerd op het geromantiseerde idee
dat elke arme boer in Afrika eigenlijk een ondernemer is.
(Gelach)
Tijdens mijn werkzaamheden in en reizen door meer dan 40 landen in Afrika
heb ik geleerd dat de meeste mensen gewoon liever een baan willen.
Mijn oplossing: vergeet micro-ondernemers.
Laten we liever investeren in pan-Afrikaanse titanen,
zoals de Soedanese ondernemer Mo Ibrahim.
Mo nam een gok in Afrika toen hij in 1998 Celtel International oprichtte
en dit liet uitgroeien tot een provider voor mobiele telefonie
met 24 miljoen abonnees in 14 Afrikaanse landen in 2004.
Een Mo-model is misschien wel beter dan het iedereen-een-ondernemer-model,
dat geen landelijke groei en kennisontwikkeling bevordert.
Misschien zijn we in Afrika nog niet op het punt
waar concurrentie tussen veel ondernemers en kleine bedrijven, tot groei leidt.
Laten we twee alternatieve scenario's bekijken.
Ten eerste: je leent 200 dollar aan 500 bananenboeren
waardoor ze hun overtollige bananen kunnen drogen
en zo een 15% hogere opbrengst kunnen genereren op de lokale markt.
Of ten tweede: je geeft die 100.000 dollar aan één slimme ondernemer,
waardoor een fabriek wordt geopend wat 40% extra inkomen oplevert
voor alle 500 bananenboeren en waarmee 50 extra banen worden gecreëerd.
We hebben in het tweede scenario geïnvesteerd
en de 26-jarige ondernemer Eric Muthomi uit Kenia ondersteund
bij het opzetten van een agrarische fabriek met de naam Stawi,
waar glutenvrij bananenmeel en babyvoedsel wordt gemaakt.
Stawi werkt op een behoorlijke schaal
en maakt gebruik van moderne productie- processen, zodat naast de eigenaren,
ook de medewerkers in de winst delen, omdat ze mede-eigenaar zijn.
Onze droom is om een Eric Muthomi te helpen om een Mo Ibrahim te worden.
Daar is deskundigheid, financiering, lokale en wereldwijde samenwerking,
en een buitengewoon doorzettingsvermogen voor nodig.
Maar waarom pan-Afrikaans?
De kolonisering van Afrika, waarover in 1884 werd onderhandeld in Berlijn
en waar wij Afrikanen eigenlijk niet over zijn geconsulteerd --
(Gelach) (Applaus)
heeft geleid tot enorme fragmentatie
en veel soevereine staten met kleine bevolkingen.
Liberia heeft vier miljoen inwoners, Kaapverdië 500.000.
Pan-Afrikaans zijn het een miljard mensen,
die zijn wel verdeeld over 55 landen met handelsbeperkingen en meer belemmeringen.
Maar onze voorouders voerden al handel op het gehele continent
voordat de Europeanen grenzen om ons trokken.
De pan-Afrikaanse mogelijkheden zijn groter dan de uitdagingen.
Daarom vergroten we de markt voor Stawi van alleen Kenia
naar Algerije, Nigeria, Ghana en alle landen die ons voedsel willen kopen.
We hopen voedselzekerheid op te bouwen, boeren te ondersteunen, banen te creëren,
lokale economieën op te zetten, en daar ook nog eens rijk van te worden.
Het is misschien niet de meest sexy aanpak,
en je krijgt misschien een warmer gevoel
wanneer een vrouw via kiva.org met jouw 100 dollar een geit koopt.
Maar misschien kan ondersteuning van enkele effectieve ondernemers
om grote bedrijven op pan-Afrikaanse schaal te bouwen,
hier verandering in brengen.
De politieke vrijheid waar onze voorouders voor gevochten hebben,
is niets waard zonder economische vrijheid.
We hopen bij te dragen aan deze economische vrijheid
door het bouwen van bedrijven van wereldklasse,
het creëren van inheemse welvaart
en het scheppen van de banen waar we zo'n behoefte aan hebben.
Hopelijk krijgen we dan dit.
Afrika zal herrijzen.
Dank jullie wel.
(Applaus)
Tom Rielly: Sangu, dit is natuurlijk een mooi verhaal.
Je plaatst je lijnrecht tegenover microkrediet
en groeiende reguliere investeringen.
Denk je dat microkrediet nog een rol kan spelen?
Sangu Delle: Ik denk het wel.
Microkrediet heeft op fantastische, innovatieve wijze
de financiële middelen aan de onderkant van de piramide vergroot.
Maar voor onze problemen in Afrika --
als we kijken naar het Marshallplan
om het naoorlogse Europa te revitaliseren,
dat ging niet om ladingen schapen.
We hebben meer dan microkrediet nodig.
200 dollar geven is niet genoeg.
We moeten grote bedrijven opbouwen, banen creëren.
TR: Mooi gezegd. Dankjewel.
(Applaus)