راهکار سُنتی ایجاد رشد و توسعه آفریقا به خوبی جواب نمی دهد.
پس از صرف یک تریلیون دلار برای کمک به توسعه آفریقا
طی ۶۰ سال گذشته
درآمد سرانه امروز مردم کمتر از دهه ۷۰ میلادی است.
این کمک مالی عملکرد خوبی نداشته.
در پاسخ،
فشار نهادهای برتون وودز - صندوق بین المللی پول و بانک جهانی ---
برای تجارت آزاد کمک موثری نیست،
با این حال سابقه تاریخی شواهد تجربی کمی را نشان می دهد
که تجارت آزاد منجر به توسعه اقتصادی شده باشه.
راهکار جدید ارایه شده اعتبارات خرد هستند.
ظاهرا ما اسیر این ایده تخیلی هستیم
که هر آفریقایی یک کارآفرین است
( خنده حضار)
با این حال سفر به بیش از ۴۰ کشور در سراسر آفریقا
به من آموخت که بیشتر مردم جویای کارند.
راه حل من: کارآفرینان کوچک را فراموش کنید.
بیایید روی ساخت پان -آفریقا سرمایه گذاری کنیم
مانند کاری که تاجر بزرگ سودانی مُو ابراهیم کرد.
موُ در سال ۹۸ با تاسیس شرکت جهانی سلتل کاری خلاف جریان تجاری روز کرد
و آنرا تا سال ۲۰۰۴ تبدیل به مرکز
خدمات تلفن همراه با ۲۴ میلیون عضو در ۱۴ کشور آفریقایی کرد
مُدل مُو بهتر از مدل "هر فرد یک کار آفرین" است
مدل سنتی سدی محکم در برابر گسترش موثر دانش و اطلاعات است.
ما در آفریقا در مرحله ای نیستیم
که خیلی از بازیگران و کار آفرینان کوچک از طریق رقابت باعث رشد اقتصادی شوند.
این دو سناریو جایگزین را در نظر بگیرید.
اول: شما به ۵۰۰ کشاورز موز نفری ۲۰۰ دلار وام می دهید
ومی گذارید تا آنها موزهای مازاد را خشک کنند
و درآمدشان در بازار محلی را ۱۵ درصد افزایش دهند.
دوم: یا اینکه مبلع ۱۰۰٫۰۰۰ دلار به یک کارآفرین آگاه می دید
و کمکش می کنید تا کارخانه ای را ایجاد کنه که برای اون ۵۰۰ کشاورز
۴۰ درصد درآمد بیشتر داره و ۵۰ شغل دیگر هم ایجاد می کنه.
ما بر روی سناریو دوم سرمایه گذاری کردیم
و از کارآفرین ۲۵ ساله کنیایی اریک موتمی
برای احداث کارخانه ای به نام استاوی
برای تولید آرد موز بدون گلوتین و غذای بچه حمایت کردیم.
استاوی با استفاده از اهرمهای اقتصادی
و فرآیندهای تولید مدرن زمینه ای برای ایجاد ارزش نه فقط برای صاحبان آن،
بلکه برای کارگرانش که سهمی در این تجارت دارند ایجاد کرد.
رویای ما اینه که به ریک موتامی کمک کنیم تا به مُو ابراهیم تبدیل بشه،
که به مهارت، تامین مالی، مشارکت محلی و جهانی
و پشتکار فوق العاده ای نیاز دارد.
آما چرا پان آفریقا؟
تلاشی که برای آفریقا در کنفرانس برلین در سال ۱۸۸۴ شد--
جایی که بی رو دربایستی به ما آفریقایی ها مشاوره درستی داده نشد--
( تشویق حضار)
منجر به تکه تکه شدن بخشهای زیاد
و استقلال آنها با جمعیت بسیار کم بود:
لیبریا، ۴ میلیون نفر کاپ ورد، ۵۰۰٫۰۰۰ نفر.
پان- آفریقا به شما یک میلیارد نفر
از ۵۵ کشور میدهد که با موانع تجاری و سایر موانع روبروست ،
اما پدران ما قبل از اینکه اروپایی ها
خطی پیرامون ما بکشند تجارت می کردند.
فرصتهای موجود در پان -آفریقا به مراتب بیشتر از چالش هاست،
و به همین دلیل است که ما بازار استوی را از کنیا،
به الجزیزه، نیجریه، غنا، و هر جا که غذای ما را بخرند گسترش دادیم.
امیدواریم امنیت تامین غذا،توانمند سازی کشاورزان و اشتغال زایی را حل کنیم
اقتصاد محلی را گسترش دهیم، و طی این فرآیند ثروتمند و غنی شویم.
با وجود اینکه این رویکرد جذابی نیست،
و شاید احساس خیلی خوبی را در مقایسه با اینکه
به خانمی۱۰۰ دلار بدیم تا یه بز از سایت kiva.org بخره را ایجاد نکنه،
اما شاید پشتیبانی از تعداد کمی کار آفرین تاثیر گذار
برای ایجاد تجارت های بزرگ در حیطه پان -آفریقا
یتونه این حس را تغییر بده.
آزادی سیاسی که پدران ما برای آن جنگیدند
بدون آزادی اقتصادی بی معناست.
امیدواریم در جنگ برای آزادی اقتصادی
با ایجاد تجارت های جهانی .
آفرینش ثروتهای بومی
و ایجاد مشاغلی که به شدت به آنها نیاز داریم ،کمک کنیم.
امیدوارم برای دستیابی به این امر کمک کنیم.
آفریقا، به پاخیز..
سپاسگزارم.
( تشویق حضار)
تام ریلی: خُب سانگو، سخنرانی خوبی بود.
شما بین اعتبارات خرد و سرمایه گذاری منظم
و رشد منظم آن صد در صد تفاوت می گذارید.
آیا فکرمی کیند اعتبارات خرد کلا نقشی دارند؟
سانگو دللو: فکر می کنم یک نقش وجود دارد.
اعتبارات خرد راهکار ابتکاری و خوبی
برای گسترش دسترسی به منابع مالی در بخش زیرین هرم اجتماعی بودند.
اما برای مشکلاتی که در آفریقا با آنها مواجهیم
با نگاه به طرح مارشال
برای احیای دوباره اروپای جنگ زده
این کار تنها با اهدا گوسقند شکل نگرفت.
چیزی بیش از اعتبارات خرد باید باشد.
چیزی بیش از دادن۲۰۰ دلار اعتبار نیاز داریم.
باید تجارت های بزرگ ایجاد کنیم و نیازمند شغلیم.
تام ریلی: بسیار عالی بسیار سپاسگزارم.
( تشویق حضار)