Het schokkende politie-optreden tegen demonstranten in Ferguson, Missouri,
na het neerschieten van Michael Brown door de politie
benadrukte de mate waarin geavanceerde militaire wapens en apparatuur,
ontworpen voor het slagveld,
nu te vinden zijn
op politiebureaus in kleine steden over heel Amerika.
Hoewel moeilijker na te gaan,
gebeurt hetzelfde met surveillance-apparatuur.
Massale surveillance in NSA-stijl
stelt de lokale politie in staat om grote hoeveelheden
gevoelige informatie te verzamelen over ieder van ons
op een manier die tot heden nooit mogelijk was.
Informatie over waar men is kan heel gevoelig zijn.
Als je per auto door Amerika rijdt,
ziet men of je naar je therapeut gaat,
een vergadering bezoekt van Anonieme Alcoholisten
en of je naar de kerk gaat, of niet.
En als die informatie over jou
gecombineerd wordt met informatie over anderen,
kan de regering een gedetailleerd beeld krijgen van
de interactie tussen privé-personen.
Deze informatie was altijd privé.
Dankzij de moderne technologie
weet de regering veel te veel over wat er achter gesloten deuren gebeurt.
Plaatselijke politiebureaus nemen beslissingen over jou
gebaseerd op deze informatie.
Een van de belangrijkste technieken die locatiebepaling stimuleert
is de onschuldig klinkende automatische kentekenplaatlezer.
Als je er nooit een hebt gezien,
komt dat waarschijnlijk omdat je niet wist waarnaar te zoeken.
Ze zijn overal.
Ze zijn te vinden langs wegen of bevestigd aan politieauto's
en zo maken ze foto's van elke passerende auto.
Ze zetten kentekenplaten om in door computers te lezen tekst
om ze te kunnen vergelijken met opsporingslijsten met auto's
die mogelijk gezocht worden voor overtredingen.
Maar bovendien slaan steeds meer
lokale politiebureau's de gegevens op
van niet alleen overtreders,
maar van elk kenteken dat voorbij komt.
Dit leidt tot de opslag van grote hoeveelheden gegevens
over waar Amerikanen zoal zijn geweest.
Wist je dat dit gebeurt?
Toen Mike Katz-Lacabe zijn lokale politiebureau om informatie vroeg
die de kentekenplaatlezer over hem had verzameld,
had de politie dit van hem:
afgezien van datum, tijdstip en locatie
had men beelden die aangaven
waar hij heen was gegaan en ook vaak nog met wie.
De tweede foto van boven is van Mike en zijn twee dochters
die uitstappen op hun eigen oprit.
De overheid heeft honderden van dit soort foto's van Mike
en zijn dagelijkse routine.
Als je in Amerika autorijdt,
dan durf ik te wedden dat ze vergelijkbare beelden hebben
die tonen wat jij dagelijks zoal doet.
Mike heeft niets verkeerds gedaan.
Waarom mag de regering dan dit soort informatie bewaren?
Dat gebeurt omdat
door de kostendaling van dataopslag,
de politie het gewoon achter de hand houdt
voor het geval het ooit nog eens van pas komt.
Het probleem is niet alleen dat één politiebureau
deze informatie verzamelt,
of zelfs dat vele bureaus het doen.
Nee. Tegelijkertijd verzamelt de federale overheid
al deze afzonderlijke potten met gegevens
en brengt ze samen in één grote database
met honderden miljoenen hits,
die de reishistorie van Amerikanen toont.
Dit document van de Federal Drug Enforcement Administration,
een instantie die hierin vooral geïnteresseerd is,
is een van de vele die het bestaan onthullen van deze database.
Intussen heeft de New Yorkse politie
politieauto's met kentekenplaatlezers langs moskeeën gestuurd
om te kunnen nagaan door wie ze worden bezocht.
Gebruik en misbruik komen niet alleen hier voor.
In Engeland zette de politie
de 80-jarige John Kat op een observatielijst
nadat hij tientallen legale politieke demonstraties had bezocht,
waar hij op een bankje de demonstranten tekende.
Kentekenplaatlezers zijn niet de enige techniek
waarvan rechtshandhavers zich bedienen.
Via een techniek die zendmast-dump heet,
kunnen rechtshandhavers ontdekken wie er op een bepaald moment
bepaalde zendmasten gebruikte.
Met deze techniek kon men in het verleden
ineens de locatie achterhalen van honderdduizenden mensen.
Door het gebruik van een 'StingRay'-apparaat
kunnen rechtshandhavers volgsignalen uitzenden,
die in woonhuizen mobiele telefoons traceren.
En als ze niet wisten welk huis ze moesten hebben,
reden ze in het verleden met deze apparatuur
door de hele buurt.
Zoals de politie in Ferguson een moderne militaire uitrusting heeft,
zo ook hebben politiebureau's in heel Amerika
zeer moderne surveillance-apparatuur.
Dat je ze niet ziet, wil niet zeggen
dat die apparaten er niet zijn.
De vraag is alleen: wat moeten we eraan doen?
Ik vind dit een ernstige bedreiging van onze burgerlijke vrijheid.
De geschiedenis leert ons dat, zodra de politie veel gegevens bezit
door onschuldige mensen te volgen,
dit misbruikt wordt,
voor chantage, voor politiek gewin,
of misschien gewoon wel voor voyeurisme.
Gelukkig kunnen we er wat aan doen.
Lokale politiebureau's kunnen worden aangestuurd door gemeenteraden
die wetten kunnen aannemen die van de politie eisen
dat ze gegevens van onschuldige burgers vernietigen
terwijl ze het legaal gebruik van de techniek laten voortbestaan.
Dank je wel.
(Applaus)