Ik ben opgegroeid in Limpopo, op de grens tussen Limpopo
en Mpumalanga, in Motetema, een klein dorpje.
De water- en elektriciteitsvoorziening zijn er even onvoorspelbaar
als het weer. Ik groeide op in harde omstandigheden.
Op mijn 17de was ik met enkele vrienden
ontspannen aan het zonnen in de winter.
De zon van Limpopo wordt erg warm in de winter.
Terwijl we daar liggen te zonnen, zegt mijn vriend:
"Jongens, waarom ontdekt niemand iets dat je
gewoon op je huid kan smeren, zodat je je niet moet wassen?"
Ik luisterde en dacht: zoiets zou ik alleszins kopen.
Ik ging dus naar huis en deed wat onderzoek.
Ik vond enkele erg schokkende cijfers.
Meer dan 2,5 miljard mensen in de wereld hebben
geen degelijke toegang tot water en sanitair.
450 miljoen van hen leven in Afrika,
en 5 miljoen wonen in Zuid-Afrika.
Verschillende ziekten gedijen daar goed.
De meest dramatische is trachoom.
Trachoom is een infectie van het oog door vuil
dat in je oog terechtkomt. Meerdere trachoominfecties
kunnen je permanent blind maken.
De ziekte maakt elk jaar 8 miljoen mensen
permanent blind. Verbijsterend is
dat om trachoominfectie te voorkomen
je enkel je gezicht moet wassen,
geen medicijnen, geen pillen, geen inspuitingen.
Toen ik deze schokkende cijfers zag, dacht ik bij mezelf:
oké, zelfs als ik het niet voor mezelf doe
omdat ik me niet meer wil wassen, dan moet ik het
op zijn minst doen om de wereld te redden. (Gelach)
Met mijn trouwe kleine vriend, mijn Nokia 6234 gsm --
ik had geen laptop en zelden internet,
behalve in het internetcafé aan 20 rand (€ 1,80) per uur --
deed ik onderzoek op Wikipedia en Google over lotions,
crèmes, samenstellingen, smeltpunten, toxische effecten.
Ik volgde wetenschappen op school
en ik noteerde een kleine formule op een stukje papier.
Het leek op de KFC-speciaalkruid.
Toen dacht ik: oké, we hebben de formule.
Nu moeten we ermee aan de slag.
Ik spoel vier jaar vooruit, nadat ik een businessplan
van 40 pagina's had geschreven op mijn gsm.
Ik schreef ook mijn patent op mijn gsm.
Ik ben de jongste patenthouder in het land,
en -- "Nooit meer in bad!" --
Meer kan ik niet zeggen. (Gelach)
Ik had DryBath uitgevonden. 's Werelds eerste
badvervangende lotion.
Je smeert het letterlijk op je huid en hoeft je niet te wassen.
(Gelach)
Nadat ik het uitprobeerde op school
met de weinige middelen die ik had, ging ik naar de universiteit.
Ik ontmoette een paar mensen en paste het toe.
Nu hebben we een volledig functionerend product
dat klaar is voor de markt. Het is zelfs al te koop.
We hebben dus het een en ander geleerd over commercialisering
en over het beschikbaar maken van DryBath.
Een van de dingen die we leerden, is dat arme gemeenschappen
geen grote hoeveelheden kopen.
Ze kopen producten 'on demand'. Iemand uit Alex
koopt geen pakje sigaretten. Hij koopt één sigaret per dag
ook al kost dat meer.
Daarom hebben we DryBath verpakt in kleine innovatieve pakjes.
Je breekt ze gewoon in twee en duwt het eruit.
Het coole is dat elk pakje een bad vervangt
voor 5 rand (€ 0,45).
Na het ontwerpen van dit model leerden we ook
veel over het implementeren van het product.
We beseften dat zelfs rijke kinderen uit de buitenwijken
echt DryBath wilden. (Gelach)
Tenminste één keer per week.
We realiseerden ons dat we 80 miljoen liter water
konden besparen, telkens ze een bad oversloegen.
Bovendien zouden die kinderen twee uur per dag winnen,
twee uur extra voor school,
twee uur meer voor huiswerk,
twee uur meer, gewoon om kind te zijn.
Nadat we de wereldwijde impact zagen, spitsten we ons toe
op onze belangrijkste sleutelwaarden:
properheid en comfort.
DryBath is een rijkemanscomfort
en levensreddend voor de arme man.
Nadat we het product in de praktijk uitprobeerden,
staan we nu op het punt om het te verkopen
aan een multinational die het beschikbaar maakt voor de kleinhandel.
Eén vraag heb ik voor jullie vandaag:
op de grintweg van Limpopo,
met een toelage van 50 rand (€ 4,50) per week,
bedacht ik een idee voor de wereld om niet meer te hoeven baden.
Wat houdt jullie tegen? (Applaus)
Ik ben nog niet klaar.
Nog iets belangrijks: ik leerde veel
tijdens dit hele proces.
Vorig jaar riep Google mij uit tot slimste jonge geest van het jaar.
Ik ben nu de beste student-ondernemer
in de wereld. De eerste Afrikaan die dat eerbetoon kreeg.
Eén ding dat vind ik nog vreemd: ik deed dit alles
alleen maar omdat ik mij niet meer wilde wassen. Dank je.
(Applaus)