Ik ben een veteraan van het ruimteschip de Enterprise.
Ik vloog hoog door de melkweg
in een enorm ruimteschip.
Mijn bemanning bestond uit mensen
uit alle hoeken van de wereld.
Talrijke rassen, verschillende culturen,
verschillende achtergronden
werkten allemaal samen.
Onze missie was het verkennen van vreemde nieuwe werelden,
om op zoek te gaan naar nieuw leven en nieuwe beschavingen,
om moedig te gaan waar niemand ooit kwam.
Welnu —
(Applaus)
Mijn grootouders waren immigranten uit Japan,
die naar Amerika kwamen.
Dapper betraden ze een vreemde, nieuwe wereld,
nieuwe kansen tegemoet.
Mijn moeder is geboren in Sacramento in Californië.
Mijn vader komt uit San Francisco.
Ze ontmoetten elkaar en trouwden in Los Angeles
en daar werd ik geboren.
Toen ik vier jaar oud was,
werd Pearl Harbor gebombardeerd
door Japan, op 7 december 1941.
Van de ene op de andere dag
was de wereld in staat van oorlog.
In Amerika brak plotseling
hysterische paniek uit.
Japanse Amerikanen,
Amerikaanse burgers van Japanse afkomst,
werden met wantrouwen
en angst bekeken,
en met openlijke haat,
enkel en alleen omdat we leken
op de mensen die Pearl Harbor bombardeerden.
De paniek nam steeds meer toe.
In februari 1942
gaf de president van de Verenigde Staten,
Franklin Delano Roosevelt,
het bevel om alle Japanse Amerikanen
aan de Westkust van Amerika
terstond aan te houden
zonder aanklacht of rechtszaak,
zonder inachtneming van rechten.
Het respecteren van rechten is een steunpilaar
van ons rechtssysteem.
Dit alles verdween.
We moesten bijeengejaagd worden
en opgesloten worden in 10 gevangenenkampen
op de meest verlaten plekken van Amerika:
de bloedhete woestijn van Arizona,
de benauwende moerassen van Arkansas,
de onbewoonbare gebieden van Wyoming, Idaho, Utah, Colorado,
en twee verlaten plekken in Californië.
Op 20 april vierde ik mijn vijfde verjaardag.
Een paar weken na mijn verjaardag
wekten mijn ouders mijn jongere broer,
mijn kleine zusje en mij
heel vroeg in de ochtend.
Ze kleedden ons haastig aan.
Mijn broer en ik waren in de woonkamer
en keken door het voorraam.
We zagen twee soldaten het pad oplopen.
Ze hadden bajonetten aan hun geweren.
Ze stampten over de veranda
en bonsden op de deur.
Mijn vader deed open
en de soldaten bevalen ons het huis te verlaten.
Mijn vader gaf mij en mijn broer
wat bagage om te dragen.
We liepen naar buiten en wachtten op de oprit
totdat onze moeder naar buiten zou komen.
Toen mijn moeder uiteindelijk naar buiten kwam,
droeg ze mijn kleine zusje op de ene arm
en een grote plunjezak met de andere arm.
De tranen stroomden over haar wangen.
Ik kan dat beeld nooit vergeten.
Het staat in mijn geheugen gegrift.
We werden weggehaald uit ons huis
en in treinwagons geladen,
samen met andere Japans-Amerikaanse families.
Er stonden bewakers
bij de uiteinden van elke wagon,
alsof we misdadigers waren.
We werden diep het land in gebracht,
een reis van vier dagen en drie nachten in een schuddende trein
naar de moerassen van Arkansas.
Ik kan me het hek nog herinneren
met prikkeldraad, die mij omsloot.
Ik herinner me de hoge wachttoren
met machinegeweren die op ons gericht waren.
Ik kan me het zoeklicht herinneren dat mij volgde
toen ik 's nachts rende
van mijn barak naar de toiletten.
Als vijfjarig jongetje
was ik blij dat ze me de weg wezen
zodat ik kon gaan plassen.
Ik was een kind,
nog te jong om de reden te begrijpen
waarom ik daar was.
Kinderen hebben een groot aanpassingsvermogen.
Wat normaal gesproken ongerijmd was,
werd voor mij gewoon
in de krijgsgevangenenkampen.
Het werd gewoon om driemaal per dag op appel te staan
en waardeloos voedsel te eten in een rumoerige eetzaal.
Het werd normaal om met mijn vader
te douchen in de groepsdouche.
In een gevangenis wonen, omsloten met prikkeldraad,
werd voor mij gewoon.
Toen de oorlog voorbij was,
werden we vrijgelaten.
We ontvingen een enkeltje
naar waar we wilden in de Verenigde Staten.
Mijn ouders besloten terug naar huis te gaan
in Los Angeles,
maar we werden niet warm ontvangen in Los Angeles.
We hadden geen rooie cent.
Alles hadden ze ons afgenomen.
De vijandigheid was sterk voelbaar.
Ons eerste huis was in Skid Row,
in het laagste gedeelte van de stad.
We woonden tussen zwervers, alcoholisten
en gestoorde mensen.
Overal stonk het naar urine:
in de straat, in de steeg,
in de gang.
Het was een vreselijke ervaring.
Voor ons, de kinderen, was het angstaanjagend.
Ik weet nog dat er een keer
een dronken man naar beneden wankelde
en vlak voor ons neerviel
en overgaf.
Mijn kleine zusje zei, 'Mama, laten we terug naar huis gaan,'
want achter het prikkeldraad
was voor ons
thuis.
Mijn ouders werkten hard
om opnieuw iets op te bouwen.
Alles hadden we verloren.
Zij stonden midden in het leven
en begonnen opnieuw.
Ze werkten zich uit de naad
en slaagden er uiteindelijk in
om voldoende geld bijeen te brengen
om een huis met drie slaapkamers te kopen in een goede buurt.
Ik was een tiener
en ik werd nieuwsgierig
naar mijn gevangenschap als kind.
Ik had maatschappijleerboeken gelezen
die spraken over de idealen van de Amerikaanse democratie.
Alle mensen zijn gelijkwaardig.
We hebben een onontvreemdbaar recht
op leven, vrijheid en het najagen van geluk.
Dit kon ik niet rijmen
met mijn gevangenschap als kind.
Ik las geschiedenisboeken
en daarin kon ik er niets over vinden.
Ik ging gesprekken aan met mijn vader na het avondeten,
die lang waren en soms hoog opliepen.
We hadden veel zulke gesprekken.
Wat ik ervan leerde,
was de wijsheid van mijn vader.
Hij had het meest geleden
onder de gevangenschap.
Toch begreep hij de Amerikaanse democratie.
Hij vertelde me dat onze democratie
een democratie van mensen is.
Deze kan zo goed zijn als de mensen,
maar ook zo zwak als mensen zijn.
Hij vertelde me dat de Amerikaanse democratie
afhankelijk is van goede mensen,
die de idealen van ons systeem koesteren
en zich actief inzetten
om onze democratie te laten slagen.
Hij nam me mee naar het hoofdkantoor van een campagne.
De gouverneur van Illinois was toen verkiesbaar voor het presidentschap.
Mijn vader liet me kennismaken met Amerikaanse verkiezingspolitiek.
Hij vertelde me ook
over jonge Japanse Amerikanen
tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Nadat Pearl Harbor gebombardeerd was,
snelden Japanse Amerikanen net als andere jonge Amerikanen
naar het leger,
om vrijwillig voor hun land te vechten.
Deze blijk van vaderlandsliefde
werd beantwoord met een klap in het gezicht.
Militaire dienst werd ons geweigerd
en ze noemden ons 'vijandige niet-vreemdeling'.
Het is schandelijk dat ze je een vijand noemen,
als je vrijwillig voor je land wilt vechten.
Het woord 'niet-vreemdeling' maakte dit nog erger.
Dit woord betekent
burger, negatief gesteld.
Ze hebben ons zelfs het woord burger afgenomen.
Ze sloten hen een jaar op.
Toen besefte de regering
dat er een tekort aan mankracht was door de oorlog.
Zo vlot als ze ons aanhielden,
stelden ze het leger open
voor jonge Japanse Amerikanen.
Het was totaal onlogisch.
Wonderbaarlijk genoeg,
verbazingwekkend genoeg,
kwamen duizenden jonge
Japans-Amerikaanse mannen en vrouwen
achter het prikkeldraad vandaan
en trokken hetzelfde uniform aan als hun bewakers.
Ze lieten hun familie in gevangenschap achter,
om voor dit land te vechten.
Ze zeiden dat ze zouden vechten
om hun familie vrij te krijgen,
achter de hekken met prikkeldraad vandaan,
en ook omdat ze het ideaal koesterden
waar onze regering voor staat,
of voor zou moeten staan,
en dat werd beschadigd
door wat er gedaan werd.
Alle mensen zijn gelijkwaardig geschapen.
Ze gingen vechten voor dit land.
Ze werden in een aparte
Japans-Amerikaanse eenheid geplaatst
en naar het slagveld in Europa gestuurd.
Ze gingen er vol voor.
Ze vochten met geweldige,
ongelofelijke moed en durf.
Ze werden op de gevaarlijkste missies gestuurd.
Ze leden de grootste verliezen in het gevecht
in vergelijking met andere eenheden.
Er is één strijd die dit illustreert,
namelijk de strijd om de Gotische Linie.
De Duitsers hadden zich verschanst
op een berghelling,
een rotsachtige helling,
in onneembare grotten.
Drie geallieerde bataljons
hadden hadden er op los gevuurd
zes maand lang.
Ze bevonden zich in een patstelling.
Het 442-ste regiment werd gemobiliseerd
ter versterking.
Het 442-ste regiment
bedacht een uniek
maar gevaarlijk plan.
De achterzijde van de berg
was een steile rotswand.
De Duitsers dachten dat een aanval van achteren
onmogelijk was.
Het 442-ste regiment koos voor het onmogelijke.
In een donkere, maanloze nacht
klommen ze omhoog langs de rotswand,
met 300 meter afgrond onder zich,
in volle wapenuitrusting.
Ze klommen de hele nacht door
langs die steile rotswand.
In het duister
verloren sommigen hun greep op de rots
of glipten weg.
Ze vielen te pletter
in het ravijn.
Ze vielen allemaal in stilte.
Niemand slaakte een kreet
om hun positie niet te verraden.
De mannen klommen acht uur aan één stuk door.
Degenen die de top haalden,
wachtten daar tot zonsopkomst.
Bij het eerste daglicht
openden ze de aanval.
De Duitsers werden overrompeld
en ze veroverden de berg.
De Gotische Linie was doorbroken.
Een zes maanden durende patstelling
werd doorbroken door het 442-ste regiment,
in 32 minuten.
Het was een indrukwekkende daad.
Na de oorlog
keerde het 442-ste regiment terug naar de Verenigde Staten.
Ze ontvingen de meeste onderscheidingen
van alle eenheden in de Tweede Werledoorlog.
Ze werden verwelkomd voor het Witte Huis
door president Truman, die hun zei:
"Jullie hebben niet alleen tegen de vijand gevochten,
maar ook tegen vooroordelen en jullie hebben gewonnen."
Zij zijn mijn helden.
Ze hielden vast aan hun geloof
in de schitterende idealen van dit land.
Ze bewezen dat Amerikaan zijn
niet weggelegd is voor enkelen
en dat Amerikaan zijn niet bepaald wordt door ras.
Ze verbreedden het begrip Amerikaan,
zodat Japanse-Amerikanen erbij hoorden,
die gevreesd, gewantrouwd en gehaat werden.
Ze brachten een verandering teweeg
en lieten voor mij
een erfenis na.
Zij zijn mijn helden
en mijn vader is mijn held.
Hij begreep democratie
en was een gids voor mij.
Ze lieten mij een erfenis na.
Bij die erfenis hoort een verantwoordelijkheid.
Ik zet mij in
om van mijn land
een nog beter Amerika te maken,
om onze regering
nog democratischer te maken.
Dank zij mijn helden
en de strijd die we hebben doorgemaakt,
kan ik hier voor jullie staan,
als een Japans-Amerikaanse homo.
Maar boven alles
ben ik een trotse Amerikaan.
Dankjewel.
(Applaus)