Ben, hikâyeler anlatan fotoğraflar yaratmanın
saf tutkusuyla hareket ediyorum.
Fotoğrafçılık, zamanın bir kesiti içinde donmuş bir anın
kaydedilmesi olarak tanımlanabilir.
Her bir an veya fotoğraf, zaman geçtikçe
anılarımızın elle tutulabilir bir parçasını temsil eder.
Peki ya bir fotoğrafta birden çok anı yakalayabilseydiniz?
Ya bir fotoğraf zamanı gerçekten yıkıp
gün ve gecenin en güzel anlarını
pürüzsüzce tek bir görüntüye sıkıştırabilseydi?
“Günden Geceye” adlı bir konsept yarattım
ve bu konseptin
dünyaya bakışınızı değiştireceğine inanıyorum.
Benim için değiştirdiğini biliyorum.
Benim sürecim, ortak hafızamızın bir parçası olarak gördüğüm
ikonik mekânları fotoğraflayarak başlıyor.
Sabit bir gözlem yerinden fotoğraflıyorum ve hiç hareket etmiyorum.
Zaman geçerken, insanlık ve ışığın uçup giden anlarını yakalıyorum.
15 saatten 30 saate kadar bir sürede,
1500'den fazla resim çekerek fotoğraflıyorum.
Daha sonra gün ve gecenin en güzel anlarını seçiyorum.
Zamanı bir rehber gibi kullanarak,
zamanla olan bilinçli yolculuğumuzu gözümde canlandırarak,
bu en güzel anları, pürüzsüzce tek bir fotoğrafta harmanlıyorum.
Sizi Tournelle Köprüsü'nden bir manzara için
Paris'e götürebilirim
ve size sabahın erken saatlerinde
Seine Nehri'nde kürek çekenleri gösterebilirim.
Aynı zamanda,
size Notre Dame'ın gece vakti ışıltısını gösterebilirim.
İkisinin arasında, size Işık Şehri'nin romantizmini gösterebilirim.
Ben temelde, yerden 15 metre yukarıda duran bir sokak fotoğrafçısıyım
ve bu fotoğrafta gördüğünüz her şey,
aslında aynı günde gerçekleşti.
Günden Geceye, küresel bir proje
ve benim işim her zaman tarihle ilgili olmuştur.
Venedik gibi bir yere gidip orayı
özel bir etkinlik zamanında görme konsepti beni büyülüyor.
Tarihi Regata Festivali'ni de görmek istediğime karar verdim,
1498'den beri gerçekleşen bir etkinlik.
Kayıklar ve kostümler tamamen o günlerdeki gibi görünüyor.
Gerçekten anlamanızı istediğim önemli bir nokta da:
Bu bir hızlandırılmış çekim değil,
bu, benim gün ve gece boyu fotoğraf çekmemle oluşuyor.
Büyülü anların durmak bilmeyen bir koleksiyoncusuyum
ve beni güdüleyen şey de bu anlardan sadece birini kaçırma korkusu.
Tüm konsept, 1996'da ortaya çıktı.
LIFE Dergisi beni, Baz Luhrmann'ın Romeo ve Juliet filminin
oyuncu ve set ekibinin panoramik bir fotoğrafını çekmekle görevlendirmişti.
Sete vardığımda fark ettim ki: Set bir kareydi.
Yani bir panorama yaratmamın tek yolu, 250 ayrı görüntünün
kolajını yapmaktı.
O yüzden DiCaprio ve Claire Danes'i kucaklaştırdım
ve kameramı sağa doğru çevirirken,
duvarda bir ayna olduğunu
ve onların aynaya yansıdığını fark ettim.
O an, sadece tek bir görüntü için onlara sordum:
"Siz çocuklar sadece tek bir resim için öpüşür müsünüz?"
Sonra New York'taki stüdyoma geri döndüm
ve bu 250 görüntüyü elimle bir araya getirip yapıştırdım
ve de geriye çekilip baktığımda "Vay, bu çok havalı!
Bir fotoğrafta zamanı değiştiriyorum." dedim.
Bu konsept 13 yıl boyunca benimle kaldı,
teknoloji sonunda hayallerimi yakalayana kadar.
Bu, Santa Monica iskelesinin Günden Geceye için yarattığım bir görüntüsü
ve şimdi size küçük bir video göstereceğim,
bu resimleri çekerken benimle olmanın nasıl olduğuyla ilgili
fikir vermesi açısından.
Öncelikle, böyle manzaralar yakalamak için
zamanımın çoğunun yukarıda geçtiğini bilmelisiniz.
Genelde bir çalışma platformu ya da vinç sepetinde oluyorum.
Bu normal bir günüm, 12-18 saat durmadan
günün ilerlemesini yakalıyorum.
Harika olan şeylerden biri de, insan izlemeye bayılıyorum.
Bu, evde oturulacak en iyi sandalye dediğimde
bana güvenin.
Bu fotoğrafları yaratmaya gerçekten böyle başlıyorum.
Manzara ve konumuma karar verdikten sonra,
günün nerede başlayıp gecenin nerede bittiğine karar vermem gerekiyor.
Buna zaman vektörü diyorum.
Einstein zamanı bir kumaş olarak betimlemiş.
Bir trampolinin yüzeyini düşünün:
Yer çekimiyle eğilir ve esner.
Ben de zamanı bir kumaş gibi görüyorum,
ama ben o kumaşı alıp düzleştiriyor, tek bir düzleme sıkıştırıyorum.
Bu çalışmanın eşsiz yönlerinden biri de,
tüm resimlerime baktığınızda
zaman vektörünün değiştiğini görürsünüz:
Bazen soldan sağa,
bazen önden arkaya, yukarı ya da aşağı, hatta çaprazlama giderim.
Uzay-zaman sürekliliğini,
iki boyutlu durağan bir fotoğrafta keşfediyorum.
Bu resimleri yaparken,
zihnimde tam anlamıyla, gerçek zamanlı bir bulmaca varmış gibi oluyor.
Zamanı temel alarak bir fotoğraf oluşturuyorum
ve buna ana levha diyorum.
Bunu tamamlamak birkaç ay alabilir.
İşin eğlenceli yanı,
herhangi bir günde oraya çıkıp fotoğraflar çekerken
bütünüyle sıfır kontrolüm oluyor.
Yani resimde kimin olacağını bilmiyorum,
harika bir gün doğumu veya batımı olacak mı bilmiyorum --sıfır kontrol.
Sürecin sonunda,
gerçekten harika bir gün geçirdiysem ve her şey aynı kaldıysa,
kimin resimde olup kimin çıkacağına karar veriyorum
ve bunların hepsi zamana dayalı oluyor.
Bir ayı aşkın düzenlemeden sonra seçtiğim o en iyi anları alıp
pürüzsüzce tek bir ana levhaya harmanlıyorum.
Gün ve geceyi
kendimce sıkıştırıyor,
bu iki uyumsuz dünya arasında eşsiz bir uyum yaratıyorum.
Resim sanatı, tüm işlerimde önemli bir etkiye sahiptir.
Her zaman, büyük Hudson Nehri Okulu ressamlarından
Albert Bierstadt'ın büyük bir hayranı oldum.
Ulusal parklar üzerine yakın zamanda yaptığım bir seride bana ilham verdi.
Bu, Bierstadt'ın Yosemite Vadisi.
Bu da Yosemite'nin benim yarattığım fotoğrafı.
Bu fotoğraf aslında National Geographic 2016 Ocak sayısının
kapak konusu.
Bu resim için 30 saatten fazla fotoğraf çektim.
Tam anlamıyla bir uçurumun kenarında,
yıldızları ve El Capitan'ı aydınlatan ay ışığını
değişirken yakalıyordum.
Manzara boyunca zamanın geçişini de yakaladım.
İşin en iyi kısmı, tabii ki insanlığın büyülü anlarını
zaman değişirken görmek --
günden geceye.
Kişisel bir not olarak,
Bierstadt'ın resminin bir fotokopisi, gerçekten cebimdeydi
ve güneş vadide yükselmeye başladığında,
tam anlamıyla heyecandan titremeye başladım.
Çünkü resme baktım ve şöyle dedim:
"Aman Tanrım, Bierstadt'ın 100 yıl önceki ışığının
tamamen aynısını yakalıyorum."
Günden Geceye, her şey hakkında,
fotoğrafçılık hakkında sevdiğim
her şeyin bir derlemesi gibi.
Manzara,
sokak fotoğrafçılığı,
renk, mimari,
perspektif, ölçek -- ve özellikle tarihle ilgili.
Bu, fotoğraflayabildiğim
en tarihsel anlardan biri.
2013'te Barack Obama'nın başkanlık görevine başlama töreni.
Bu resme yakından bakarsanız,
zamanın gerçekten değiştiğini
o büyük televizyonlardan görebilirsiniz.
Michelle'i çocuklarla beklerken,
başkan kalabalığı selamlarken,
yeminini ederken
ve halka seslenirken görebilirsiniz.
Böyle fotoğraflar yaratmanın çok fazla zorlayıcı yönü var.
Bu özel fotoğraf için
yerden 15 metre yukarıda bir makaslı kaldıraç içindeydim
ve yerim çok sabit değildi.
Asistanım ve ben her kımıldadığımızda,
ufuk çizgimiz de yer değiştiriyordu.
Yani gördüğünüz her resim için
-ve bu resimde yaklaşık 1800 tane var-
ikimizin de ayaklarını yerleştirip bantlaması gerekiyordu,
her deklanşöre basışımda.
(Alkışlar)
Bu işi yaparken pek çok sıradışı şey öğrendim.
Bunlardan en önemli iki tanesi, sabır
ve gözlemin gücüydü.
New York gibi bir şehri yukarıdan fotoğrafladığınızda,
her gün birlikte yaşadığım
arabalardaki insanların,
artık arabalardaki insanlar olarak görünmediğini keşfettim.
Kocaman bir balık sürüsü gibi hissettiriyorlardı,
bir çeşit beklenmeden çıkan davranış türüydü.
İnsanlar New York'un enerjisini tarif ettiğinde,
bence, bu fotoğraf bunu gerçekten yakalamaya başlıyor.
İşime yakından baktığınızda,
hikâyeler olduğunu görebilirsiniz.
Times Meydanı'nın bir kanyon,
gölge ve ışık olduğunu fark edersiniz.
Bu fotoğrafta da, zamanı bir dama tahtası gibi kullandım.
Yani gölgelerin olduğu yerler gece,
güneşin olduğu yerler de aslında gündüz.
Zaman asla gerçek anlamda kavrayamayacağımız
sıradışı bir şey.
Ama bu fotoğrafların eşsiz ve özel bir şekilde,
zamana çehre kazandırmaya başladığına inanıyorum.
İçlerinde yeni bir doğaüstü görsel gerçeklik barındırıyorlar.
Bir yere bakarak 15 saat geçirdiğinizde,
olayları, bir kamerayla resim çekip
uzaklaştığınız zamankinden
biraz daha farklı görmeye başlıyorsunuz.
Bu mükemmel bir örnek.
Buna "Sacré-Coeur Selfie'si" diyorum.
15 saatten fazla,
tüm bu insanların Sacré-Coeur'a bakmamalarını izledim.
Onu arka plan olarak kullanmakla daha çok ilgiliydiler.
Yanına yaklaşıp resim çekiyor
ve sonra uzaklaşıyorlardı.
Bunun kesinlikle fevkalade bir örnek olduğunu düşünüyorum.
İnsan deneyiminin ne olduğunu düşünüyoruz
ile insan deneyimi neye evriliyor arasındaki güçlü kopukluğu gösteriyor.
Paylaşma eylemi, birden deneyimin kendisinden
daha önemli hâle geldi.
(Alkışlar)
Son olarak, benim için çok özel bir anlamı olan
en yeni resmim:
Burası Tanzanya'daki Serengeti Milli Parkı.
Bu, Seronera'nın ortasında fotoğraflandı,
burası korumaya alınmış bir arazi değil.
Özellikle göçün zirve yaptığı zamanda gittim,
en çok çeşit hayvanı yakalamayı umarak.
Maalesef, oraya gittiğimizde,
göçün zirve yaptığı zamanda, devam eden bir kuraklık vardı,
beş haftalık kuraklık.
Bu yüzden tüm hayvanlar suya doğru çekilmişti.
Bu su kaynağını buldum
ve her şey aynı kalırsa,
eşsiz bir şey yakalamak için gerçek bir şansım olduğunu düşündüm.
Bunu inceleyerek üç gün geçirdik.
Ama beni çekim günümüzde tanık olduklarıma
hiçbir şey hazırlayamazdı.
26 saat boyunca,
kapalı bir timsah siperliğinde 5 metre havada fotoğraf çektim.
Tanık olduğum şey akıl almazdı.
Açıkça, İncil'e aitti.
26 saat boyunca,
tüm bu rekabetçi türlerin, su denilen tek bir kaynağı paylaştıklarını gördüm.
İnsanların önümüzdeki 50 yıl içinde
üzerine savaşlar yapması beklenen aynı kaynak.
Hayvanlar birbirine bir defa bile hırlamadı.
Biz insanların anlamadığı bir şeyi anlıyor gibi görünüyorlardı
-su denen bu değerli kaynağın
hepimizin paylaşması gereken bir şey olduğunu.
Bu resmi yarattığımda,
Günden Geceye'nin gerçekten de yeni bir görme,
zamanı sıkıştırma,
uzay-zaman sürekliliğini bir fotoğrafta keşfetme yolu olduğunu anladım.
Teknoloji de fotoğrafçılıkla birlikte geliştikçe,
fotoğraflar zaman ve hatıranın daha derin bir anlamını iletmekle kalmayacak,
dünyamıza zamansız bir pencere aralayarak
anlatılmamış yeni hikâyeler yazacaklar.
Teşekkürler.
(Alkışlar)