บางเบา, สดใส และร่าเริง
คือผลงานเพลงแห่งต้นศตวรรษที่ 18 ที่เป็นที่คุ้นเคยกันที่สุด
มันถูกนำไปประกอบในภาพยนตร์ และโฆษณาโทรทัศน์มากมาย
แต่มันคืออะไร และทำไมจึงมีท่วงทำนองเช่นนั้น
นี่คือช่วงต้นของ "สปริง" จาก "เดอะ โฟร์ ซีซันส์"
โดยนักประพันธ์ชาวอิตาลี อันโตนีโอ วีวัลดี
"เดอะ โฟร์ ซีซันส์" ได้รับความนิยม ส่วนหนึ่งเป็นเพราะฟังรื่นหู
แต่อย่างไรก็ดี ที่สำคัญกว่านั้น
ก็คือข้อเท็จจริงที่ว่า เพลงเหล่านั้นมีเรื่องให้เล่าขาน
ณ เวลาที่พวกมันถูกประพันธ์ขึ้น ในกรุงอัมสเตอร์ดัม ปี ค.ศ. 1725
พวกมันยังได้ถูกผนวกเข้ากับบทกวี
ที่บรรยายลักษณะของแต่ละฤดูกาล
วีวัลดีจงใจกำหนดมัน มาร้อยเรียงเอาไว้ในรูปแบบของดนตรี
ในการให้โครงเรื่องจำเพาะ สำหรับดนตรีบรรเลง
วีวัลดีเป็นคนรุ่น หัวก้าวหน้าในสมัยนั้น
หากใครสักคนได้อ่านบทกวี ไปพร้อมกันกับที่ฟังเพลงนี้
เขาผู้นั้นจะได้เห็นฉากจากบทกวี
ประสมประสานอย่างสวยงาม ไปกับจินตภาพทางดนตรี
พวกเราได้รับการบอกเล่าว่า บรรดานก ต้อนรับฤดูใบไม้ผลิด้วยเพลงที่ชื่นบาน
และตรงนี้เอง พวกมันทำอย่างนั้นจริง ๆ
แต่ต่อมา ก็เกิดฝนฟ้าคะนองขึ้น
ไม่เพียงฟ้าผ่าฟ้าร้องในดนตรีเท่านั้น
เหล่านกทั้งหลาย
ยังเปียกปอน หวาดกลัว และเศร้าหมองกันอีกด้วย
ใน "ซัมเมอร์" นกเขาไฟขับขาน ชื่อของนาง "ทอร์โทเรลลา" ในภาษาอิตาลี
ก่อนที่พายุโหมกระหน่ำจะพัดพาสู่ท้องทุ่ง
"ออทัม" นำเสนอนักล่ากระหาย รีบรุดออกไปเพื่อหาเหยื่อ
"วินเทอร์" คอนเชอร์โต เริ่มต้นด้วยฟัน ที่กระทบกันจากความหนาวเย็น
จากนั้นก็หลีกลี้ไปผิงกองไฟ ที่ส่งเสียงกร๊อกแกร๊ก
ก่อนจะเลือนหายไปในพายุ
ที่ซึ่งเกล็ดน้ำแข็งร่วงโปรยปราย
ในสัปดาห์แรกของฤดูหนาวนี้ ปีเก่ากำลังจะหมดไป
เฉกเช่นเดียวกับบทเพลง แห่งการสำรวจฤดูกาลของวีวัลดี
ดนตรีที่พรรณนาถึงอารมณ์แบบนี้
กลับไม่ได้รับความนิยม
จนกระทั่งช่วงต้นศตวรรษที่ 19
ต่อมา วงดนตรีก็มีขนาดใหญ่ขึ้น มีเครื่องดนตรีที่มีความหลากหลายมากขึ้น
ซึ่งประกอบด้วยเครื่องเป่า เครื่องทองเหลือง และเครื่องเคาะ เพื่อช่วยบอกเล่าเรื่องราว
แต่วีวัลดีทำสำเร็จได้ด้วยไวโอลินเพียงตัวเดียว เครื่องสาย และฮาร์ปซิคอร์ดเท่านั้น
ต่างจาก "บาค" เพื่อนร่วมสมัยของเขา
วีวัลดีไม่ได้สนใจ บทเพลงที่มีรูปแบบซับซ้อนมากนัก
เขาชอบที่จะเสนอความบันเทิง ที่เข้าถึงผู้ชมได้ง่ายมากกว่า
ด้วยท่วงทำนองที่วนกลับมาใหม่ ในงานเพลงนั้น
เพื่อย้ำเตือนเราว่าเราได้ผ่านอะไรมาบ้าง
ฉะนั้น ท่อนแรกของ "สปริง" คอนเชอร์โตเริ่มด้วยเพลงหลักของสปริง
และจบลงด้วยสิ่งนั้นเช่นกัน แต่ต่างจากตอนแรกไปเล็กน้อย
มันเป็นวิธีอันชาญฉลาด ในการดึงดูดความสนใจของผู้ฟัง
และตัววีวัลดีเอง
ผู้ได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในนักไวโอลิน ที่มีสีสันที่สุดแห่งต้นศตวรรษที่ 18
ก็เข้าใจถึงคุณค่าของการดึงดูดผู้ฟัง
คอนเสิร์ตดังกล่าวอาจทำให้เขาเอง เป็นนักไวโอลินดาวรุ่งเลยก็ว่าได้
คอนเสิร์ตอื่น ๆ โดยนักดนตรีรุ่นเยาว์ จาก เพียตา (Pietà)
โรงเรียนสตรีกรุงเวนิส ที่วีวัลดีเป็นวาทยากรดนตรี
นักเรียนส่วนใหญ่ต่างกำพร้า
การฝึกดนตรีไม่เพียงแต่เพื่อพัฒนา ทักษะทางสังคมที่เหมาะสมต่อสตรีแรกรุ่น
แต่ยังเป็นการสร้างอาชีพ
สำหรับผู้ที่อาจล้มเหลว ในชีวิตแต่งงาน
แม้แต่ในช่วงเวลาของนักประพันธ์ผู้นี้
ดนตรีของวีวัลดียังมอบความบันเทิง แก่ทุกคน
ไม่ใช่เพียงสำหรับชนชั้นสูงผู้มั่งคั่งเท่านั้น
300 ปีต่อมา มันยังคงเป็นวิธีการที่ได้ผล
และดนตรีของวีวัลดียังคงฟังดูคึกคัก เสมือนม้าที่วิ่งเหยาะ ๆ