ပေါ့ပါးတယ်၊ တောက်ပတယ်၊ ရွှင်ပျတယ်။
၎င်းဟာ ၁၈ ရာစု အစောပိုင်း ဂီတအားလုံး အထဲက အရင်းနှီးဆုံးတွေရဲ့တစ်ချို့ပါ။
မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ရုပ်ရှင်တွေနဲ့ ရုပ်မြင်သံကြား ကြော်ငြာတွေမှာ ပါဝင်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ၎င်းရဲ့ ထူးခြားချက်ကဘာလဲ၊ ဘာကြောင့် ဒီလိုနားဝင်ချိုရတာလဲ။
ဒါက အီတာလျံ ဂီတတေးစပ်ဆရာ Antonio Vivaldi ရဲ့
"The Four Seasons" က "Spring" ရဲ့အဖွင့်ပါ။
The Four Seasons ကျော်ကြားရတာ နားအတွက် ကြည်နူးစရာကောင်းခြင်းက အကြောင်းတစ်ခုပါ။
ဒါပေမဲ့ ပိုတောင် ထင်ရှားတာက
သူတို့မှာ ပြောပြစရာ ဇာတ်လမ်းတွေ ရှိတယ်ဆိုတဲ့အချက်ပါ။
၁၇၂၅ မှာ Amsterdam မှာ ထုတ်ဝေစဉ်က
ဒီရာသီရဲ့ အင်္ဂါရပ်ကို
အတိအကျ သရုပ်ဖော်တဲ့ ကဗျာတွေနဲ့ တွဲဖက်ထားခဲ့တယ်။
Vivaldi ဟာ ဂီတဆိုင်ရာ ဝေါဟာရတွေကို ဖမ်းစားဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တယ်။
အတီးသက်သက် ဂီတအတွက် တိကျတဲ့ ဇာတ်ကွက်ပါဝင်မှုကို ပံ့ပိုးရာမှာ
Vivaldi ဟာ သူ့ခေတ်ရဲ့ရှေ့ကျတဲ့ မျိုးဆက်တွေဖြစ်ခဲ့တယ်။
ဂီတကိုနားထောင်ရင်း ကဗျာတွေကို တစ်ပြိုင်နက် ဖတ်လိုက်ရင်
ဂီတပုံရိပ်နဲ့ ချိုသာစွာ ချိန်ကိုက်လှုပ်ရှားနေတဲ့
ကဗျာဆန်တဲ့ ရှုခင်းတွေကို မြင်ရပါလိမ့်မယ်။
ငှက်တွေဟာ ပျော်စရာသီချင်းနဲ့ နွေဦးကို ကြိုဆိုကြတယ်လို့သိရပြီး
ဒီမှာတော့ သူတို့ဟာ အတိအကျ အဲဒါကို လုပ်ပြနေကြတာပါ။
ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာတော့ မိုးသက်မုန်တိုင်းတစ်ခု ဆင်လာတယ်။
ဂီတ မိုးခြုန်းသံနဲ့ လျှပ်စီးလက်တာတင်မကပဲ
စိုရွှဲ၊ ထိတ်လန့်ပြီး မပျော်ရွင်တဲ့
နောက်ထပ် ငှက်တွေလည်းပါတယ်။
"Summer" မှာ ချိုးနီတိုငှက်မကလည်း မိုးသီးမုန်တိုင်းတစ်ခုက ကွင်းပြင်တွေကို
ပြားချပ်မသွားစေခင်သူ့အမည် "tortorella"ကို အီတလီလို သီဆိုတယ်။
"Autumn" က သားကောင်နောက် တစ်ဟုန်ထိုး လိုက်နေတဲ့ တက်ကြွတဲ့ မုဆိုးတွေခေါ်လာတယ်။
"Winter" တေးသွားက တဖြောက်ဖြောက် မြည်နေတဲ့မီးလင်းဖိုတစ်ခုနားမှာ မခိုလှုံခင်
အအေးထဲမှာ သွားချင်းရိုက် တုန်နေတာနဲ့ စတင်တယ်။
ဒီနောက် ရေခဲပေါ်မှာ ချော်တာတွေ၊
လဲတာရှိမယ့် မုန်တိုင်းထဲကို ပြန်ဆုတ်သွားတယ်။
ဆောင်းဥတုရဲ့ ဒီပထမသီတင်းပတ်တွေအတွင်း နှစ်ဟောင်းက ကုန်ဖို့နီးလာတယ်၊
Vivaldi ရဲ့ ရာသီတွေရဲ့ ဂီတ စူးစမ်းမှုလည်း ထို့အတူပါ။
၁၉ ရာစု အစောပိုင်းမတိုင်ခင်က
ဒီလိုအသက်ပါတဲ့ အတီးသက်သက် အစီအစဉ်ဟာ သိခဲ့တဲ့အတိုင်း
လူကြိုက်များလာခဲ့မှာပါ။
ဒီအတိုင်ခင်က ပိုကြီး၊ပိုစုံတဲ့ ဝိုင်းတွေဟာ ဇာတ်လမ််းကူပြောဖို့
သစ်သားလေမှုတ်တူရိယာတွေ၊ ကြေးတူရိယာနဲ့ ရိုက်ခတ်တူရိယာတွေနဲ့က ထုံးစံဖြစ်ခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ Vivaldi ကတော့တယော၊ကြိုးတွေ၊ ကြိုးတပ်စန္ဒရားနဲ့ ဖြစ်အောင်လုပ်ခဲ့တယ်။
သူ့ခေတ်ပြိုင် Bach နဲ့မတူပဲ
Vivaldi ဟာ ရှုပ်ထွေးတဲ့ ကျော့တီးတဲ့ တေးတွေကို သိပ် စိတ်မဝင်စားခဲ့ဘူး။
သူ့သောတရှင်တွေဆီ အလွယ်တကူ ရောက်ရှိနိုင်တဲ့ ဖျော်ဖြေမှုကို တင်ဆက်ဖို့လိုလားခဲ့တယ်၊
ဘယ်ရောက်ပြီဆိုတာ သတိပေးဖို့ တေးသွားတစ်ပုဒ်မှာ
နောက်မှ ပြန်ပေါ်လာတဲ့ တီးလုံးတွေနဲ့ပါ။
ဒီတော့ "Spring" တေးသွား ပထမ လှုပ်ရှားမှုဟာ နွေဦးအတွက် ပဓာဏတေးသွားနဲ့ စတင်ပြီး
ဒါနဲ့ပဲ ဆုံးပါတယ်၊ နောက်ဆုံးကြားရတဲ့ အခါမှာတော့ အနည်းငယ် ကွဲပြားတယ်။
ဒါက သောတရှင်တွေကို ဆွဲဆာင်ဖို့ စေ့ဆော်တဲ့ နည်းတစ်ခုပါ၊
Vivaldi ဟာ
၁၈ ရာစု အစောပိုင်းရဲ့ ရင်အဖိုရဆုံး တယောပညာရှင်တွေထဲက တစ်ဦးလို့ ယူဆရပြီး
ပရိတ်သတ်ကို ဆွဲဆောင်ခြင်းရဲ့ တန်ဖိုးလို့ နားလည်ရပါတယ်။
ဒီလိုဂီတပွဲတွေမှာ သူကိုယ်တိုင် အတော်ဆုံး တယောပညာရှင်အဖြစ်ပါဝင်လောက်တယ်။
Pietà ရဲ့ အြခား တင်ဆက်တဲ့ လူငယ် ဂီတပညာရှင်တွေ၊
Venetian မိန်းကလေးကျောင်းမှာ Vivaldi ဂီတ ဒါရိုက်တာဖြစ်ခဲ့တယ်။
ကျောင်းသားအများစုဟာ မိဘမဲ့တွေပါ။
ဂီတ သင်ကြားရေးက အမျိုးသမီးငယ်တွေအတွက် သင့်တော်တဲ့ လူမှု ကျွမ်းကျင်မှုအဖြစ်သာမက
ကောင်းမွန်တဲ့ အိမ်ထောင်ရေးတွေဖန်တီးဖို့
မအောင်မြင်လောက်သူတွေအတွက် အလားအလာရှိတဲ့ အလုပ်အကိုင်တွေအတွက်ရောပါ။
ဂီတစာဆိုရဲ့ ခေတ်မှာတောင်မှ
Vivaldi ရဲ့ဂီတဟာ ကြွယ်ဝတဲ့ မင်းမျိုးနွယ်တွေတင်မက
အားလုံးအတွက် စိတ်အပြောင်းအလဲ အဖြစ် ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တယ်။
နှစ် ၃၀၀ ကြာပြီးနောက်မှာ အလုပ်ဖြစ်ဆဲ နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး
Vivaldi ရဲ့ ဂီတဟာ လှုပ်ရှားမှုမှာ ခွာကျကျပြေးနေတဲ့ မြင်းတွေလို အသံထွက်ဆဲပါ။