Թեթև, պայծառ, խանդավառ:
Սա վաղ 18-րդ դարի ամենահայտնի մեղեդիներից է:
Այն շատ ֆիլմերում և գովազդներում է օգտագործվել,
սակայն, ի՞նչ է սա և ինչու՞ է այն այսպես հնչում:
Սա «Չորս Եղանակների», «Գարնան» նախերգանքն է,
որը գրվել է Անտոնիո Վիվալդիի կողմից:
«Չորս Եղանակները» աշխարհահռչակ են, քանի որ հաճելի են ականջին:
Սակայն, ավելի հետաքրքիր է այն փաստը,
որ դրանք պատմություններ են պատմում:
1725 թ.՝ Ամստերդամում թողարկման ժամանակ
սրանք բանաստեղծություններով էին ուղեկցվում՝
նկարագրելով ամեն եղանակի այն կողմը,
որը Վիվլադին փորձել էր արտացոլել իր մեղեդու մեջ:
Գործիքային երաժշտության համար սյուժետային գիծ ապահովելով՝
Վիվալդին իր ժամանակից առաջ էր ընկել:
Երաժշտությունը լսելիս բանաստեղծությունները կարդալու դեպքում,
կարող ենք տեսնել, որ քնարական տեսարանները
ներդաշնակորեն համընկնում են երաժշտության հետ:
Մենք գիտենք, որ թռչունները ուրախ երգով ազդարարում են գարնան գալուստը,
այստեղ էլ է այդպես:
Սակայն, շուտով ամպրոպ է սկսվում:
Ոչ միայն լսվում է երաժշտական ամպրոպը և կայծակը,
այլ նաև թռչունների ավելի ուժեղ ձայնը՝
թաց, սարսափահար, դժբախտ:
«Ամռան» մեջ, տատրակը իտալերեն իր անունը՝ "tortorella" է կանչում,
մինչև կարկտախառը անձրևը կխփի դաշտերին:
«Աշունը» բերում է խանդավառ որսորդներին, որոնք վազում են իրենց որսի հետևից:
«Ձմռան» կոնցերտը սկսվում է ցրտից ատամների սվսվոցով,
մինչ ճրճտացող վառարանի դիմաց տեղավորվելը:
Հետո էլի ամպրոպն է լսվում,
սառույցի վրա գայթոցն ու ընկնելը:
Ձմռան սկզբի շաբաթներին, հին տարին վերջանում է,
ինչպես նաև Վիվալդիի՝ եղանակների ուսումնասիրությունը:
Միայն վաղ 19-րդ դարում
այսպիսի էքսպրեսիվ գործիքային երաժշտությունը
հռչակ ձեռք կբերի:
Մինչ այդ, ավելի տարածված էին մեծ, բազմազան համույթները`
սրինգով, արույրով, հարվածային գործիքներով՝ իրենց պատմությունը հաղորդելու համար:
Սակայն Վիվալդիին հարկավոր էին միայն մի ջութակ, նվագալարեր և կլավիկորդ:
Ի տարբերություն իր ժամանակակից Բախի,
Վիվալդին հետաքրքրված չէր բարդ ֆուգաներով:
Նա նախընտրում էր պատրաստակամորեն զվարճանք շնորհել իր ունկնդիրներին
մեղեդիներով, որոնք կարող են առանձին հանդես գալ`
հիշեցնելով մեր անցած ճանապարհը:
Այսպիսով, «Գարուն» կոնցերտի առաջին հնչյունը սկսվում է գարնան տեսարանով
և ավարտվում է նույն զարկով, միայն մի քիչ փոփոխված:
Գործը ներշնչված է ունկնդիրներին գրավելու,
իսկ Վիվալդին,
ով վաղ 18-րդ դարի ամենատաղանդավոր ջութակահարներից էր համարվում,
հասկանում էր լսարանին գրավելու արժեքը:
Այս կոնցերտների ժամանակ երբեմն ինքն էր ջութակ նվագում:
Մյուսները Պյետայի երիտասարդ երաժիշտներն էին,
Վենետիկյան օրիորդաց դպրոցից, որտեղ Վիվալդին դասավանդում էր:
Ուսանողներից շատերը որբեր էին:
Երաժշտական կրթությունը նախատեսված էր ոչ միայն զարգացնելու օրիորդների հասարակական ունակությունները,
այլ նաև կարիերաները,
հատկապես նրանց համար, ում չէր հաջողի ամուսնանալ:
Անգամ Վիալդիի ժամանակներում,
նրա երաժշտությունը բոլորին էր հաճույք պատճառում,
և ոչ միայն ազնվականներին:
300 տարի անց այս մոտեցում դեռևս գործում է,
և Վիվալդիի երաժշտությունը միշտ հնչում է նորովի: