1885 yılında, Karl Benz otomobili icat etti.
O yılın sonunda, ilk kez halk içinde test sürüşüne çıkardı
ve gerçek bir hikâye, bir duvara çarptı.
Son 130 yıldır,
arabanın en az güvenilir parçası olan sürücü üzerinde çalışıyoruz.
Arabayı daha güçlü yaptık.
Emniyet kemerleri ekledik, hava yastıkları ekledik
ve son on yılda, bu sürücü hatasını düzeltmek için arabayı
daha akıllı yapmaya çalıştık.
Bugün size, bu problemin etrafını sürücü asistan sistemi ile yamamak ve
tamamen sürücüsüz araba yapmak
arasındaki farktan ve onların dünya için
ne yapabileceğinden bahsedeceğim.
Ayrıca sizlere biraz arabamızdan bahsedeceğim,
dünyayı nasıl gördüğünü, nasıl tepki verdiğini ve ne yaptığını göstereceğim;
ama öncelikle problem hakkında konuşacağım.
Ve bu büyük bir problem:
Dünya'da her yıl 1,2 milyon insan trafikte can veriyor.
Sadece Amerika'da her yıl 33.000 insan hayatını kaybediyor.
Başka bir şekilde ifade etmek gerekirse bu,
her iş günü bir 737'nin düşmesiyle aynı.
Bu inanılmaz bir şey.
Arabalar bize böyle satılıyor;
ama araba sürmek aslında böyle bir şey.
Değil mi? Güneşli değil, yağmurlu
ve araba sürmekten başka şeyler yapmak istiyorsunuz.
Bunun böyle olmasının nedeni:
Trafik gittikçe kötüleşiyor.
Amerika'da 1990 ve 2010 yılları arasında,
araba ile yapılan kilometre yüzde 38 artmış.
Yollarımız yüzde 6 oranında büyüdü,
yani sorun sizde değil.
Trafik gerçekten çok yakın zamana göre büyük ölçüde kötüleşti.
Bunların hepsi insanlara zarar.
Yani Amerika'daki ortalama ulaşım süresi olan 50 dakikayı alın,
bunu sahip olduğumuz 120 milyon çalışan ile çarpın,
sonuç olarak 6 milyar dakika
her gün yolda boşa harcanıyor.
Bu büyük bir rakam, başka bir şekilde ifade edelim.
Bu 6 milyar dakikayı alın
ve bir kişinin ortalama beklenen ömrüne bölün,
sonuç olarak her gün 162 ömür
harcanıyor, çöpe atılıyor,
sırf A'dan B'ye gitmek için.
Bu inanılmaz.
Dahası, trafikte oturma ayrıcalığına
sahip olmayanlar da var.
Bu Steve.
Acayip becerikli bir adam;
fakat ne yazık ki kör
ve bu da demek oluyor ki sabahları işe 30 dakikada gitmek yerine
toplu ulaşım bulmacası içinde iki saatlik bir çile ile
veya arkadaşlarına ve ailesine rica ile gidebiliyor.
Bizimki gibi bir etrafı dolaşma özgürlüğüne sahip değil.
Bu konuda bir şey yapmalıyız.
Yaygın inanışa bakarsak,
bu sürücü asistan sistemlerini alıp,
onları biraz çaba harcayarak adım adım geliştirirsek
zamanla sürücüsüz arabalara dönüşecektir.
Bu benim şöyle demem gibi bir şey;
eğer zıplama üzerinde çok çalışırsam bir gün uçabilirim.
Aslında biraz daha farklı bir şey yapmak durumundayız.
Size sürücüsüz sistemleri
sürücü asistan sistemlerinden ayıran üç farklı yöntemi anlatacağım.
Kendi deneyimlerimizden biriyle başlayacağım.
2013 yılında,
sürücüsüz arabanın ilk testlerini yaptık
ve sıradan insanlara kullandırdık.
Yani neredeyse sıradan -- 100 Google çalışanıydılar;
fakat proje üzerinde çalışmıyorlardı.
Onlara arabaları verdik ve günlük yaşantılarında kullanmalarına izin verdik.
Fakat bunda, gerçek bir sürücüsüz arabada olmayan büyük bir yıldız işareti vardı:
Dikkatli olmaları gerekiyordu,
çünkü bu bir deney arabasıydı.
Çok test ettik, fakat hâlâ başarısız olabilirdi.
Onlara iki saat eğitim verdik.
Onları arabaya bindirdik, kullanmalarına izin verdik
ve dünyaya bir ürün getirmeye çalışan biri olarak
onlardan duyduklarımız harikaydı.
Onlardan her biri onu sevdiklerini söyledi.
Hatta, bir Porsche sürücüsü ilk gün bize gelip şöyle dedi:
"Bu aptalca bir şey. Nesini düşünüyoruz ki?"
Ama sonunda, dedi ki, "Bunu sadece ben değil,
herkes almalı, çünkü insanlar çok kötü sürücüler."
Duymak istediğimiz işte buydu.
Daha sonra insanların arabada ne yaptıklarına bakmaya başladık
ve bu şaşırtıcıydı.
Benim en sevdiğim hikâye şöyle,
beyefendi telefonuna bakıyor ve şarjın az olduğunu fark ediyor.
Sonra şöyle bir arabasında dönüyor ve sırt çantasını karıştırıyor,
dizüstü bilgisayarını çıkartıyor,
koltuğun üzerine koyuyor,
tekrar arkasına yöneliyor,
karıştırıyor, telefonunun şarj kablosunu çıkarıyor,
biraz uğraşıyor, kabloyu bilgisayara takıyor, telefonuna bağlıyor.
Nihayet telefon şarj oluyor.
Bu süre boyunca 100 km hızla otobanda ilerliyor.
İnanılmaz.
Bu konu hakkında düşündük ve durum ne kadar aşikâr, değil mi?
Teknoloji ne kadar ilerlerse,
sürücüler daha az güvenilir olacak.
Arabaları adım adım akıllı yaparak,
gerçekten ihtiyacımız olan kazanımları görmeyeceğiz.
Biraz teknik bir şey anlatmama müsaade edin.
Bu grafiğe bakarsak, altta
gerekmediği hâlde arabanın ne sıklıkla fren yaptığını gösteriyor.
Bu eksenin çoğunu görmezden gelebiliriz,
çünkü şehir içinde kullanıyorsanız, araba rastgele durup kalkacaktır
ve bu arabayı asla satın almayacaksınızdır.
Dikey eksen ise kazadan kaçınmada size yardımcı olmak için
ne kadar sıklıkla fren yaptığını gösteriyor.
Şimdi, sol alt köşeye bakarsak,
bu klasik arabanız.
Sizin için frene basmaz, aptalca bir şey yapmaz;
fakat sizi bir kazadan da kurtarmaz.
Şimdi, eğer bir arabaya sürücü asistan sistemi getirmek istiyorsak,
mesela çarpma azaltma frenini,
üzerine teknolojik bir paket koyacağız ve işte bu o eğri
ve araç bazı işletim özelliklerine sahip olacak,
fakat tüm kazalardan kurtulamayacak,
çünkü bu kapasiteye sahip değil.
Fakat biz buradaki eğri boyunca bir yer seçeceğiz
ve belki insan sürücülerin kaçırdığı kazaların yarısını önleyebilir
ve bu harika, değil mi?
Yollardaki kazaları iki kat azalttık.
Artık Amerika'da her yıl 17.000 daha az insan ölüyor.
Eğer sürücüsüz araba istiyorsak,
bunun gibi bir teknoloji eğrisine ihtiyacımız var.
Araca daha fazla sensör koymak zorunda olacağız
ve burada bir işletim noktası alacağız
ki temelde hiç kazaya uğramayacak.
Olacaktır, ama çok düşük frekanslarda.
Şimdi bunun artan bir şey olup olmadığı hakkında tartışabiliriz
ve ben de "80-20 kuralı" gibi bir şey diyebilirim
ve bu yeni eğriye varmak gerçekten zor.
Fakat hadi buna bir anlığına farklı bir yönden bakalım.
Teknolojinin ne sıklıkla doğru şeyi yapmak zorunda olduğuna bakalım.
Buradaki yeşil nokta sürücü asistan sistemi.
Gördük ki insan sürücüler
Amerika'da her 160.000 kilometrede bir
trafik kazalarına neden olan hatalar yapıyor.
Aksine, sürücüsüz sistem saniyede
yaklaşık 10 kez karar veriyor,
yani bu orana göre,
1,6 kilometrede 1.000 kez karar verir.
Eğer bu ikisi arasındaki mesafeyi karşılaştırırsanız,
bu yaklaşık 100 milyondur, değil mi?
10 üzeri 8.
Bu benim koşma hızımı
ışık hızıyla karşılaştırmam demektir.
Ne kadar çalışırsam çalışayım, buna asla ulaşamayacağım.
Yani ortada büyük bir fark var.
Son olarak, sistemin belirsizliklerle nasıl baş ettiği var.
Buradaki yaya yola inecek olabilir, olmayabilir de.
Emin değilim, bizim algoritmalarımız da öyle;
ama bir sürücü asistan sisteminin olması durumunda
bir şey yapamaz, çünkü yine söylüyorum,
eğer frene umulmadık bir şekilde basarsa, bu asla kabul edilemez.
Hâlbuki sürücüsüz sistem yayaya bakıp şöyle diyebilir:
Ne yapacaklarını bilmiyorum,
yavaşla, daha iyi incele ve ondan sonra uygun bir tepki ver.
Yani bir sürücü asistan sisteminin asla olamayacağı kadar güvenlidir.
Bu ikisi arasındaki fark için bu kadar yeter.
Şimdi arabanın dünyayı nasıl gördüğü konusunda biraz vakit harcayalım.
İşte bu bizim aracımız.
İşe dünya üzerinde nerede olduğunu anlamakla başlar.
Haritayı ve sensör verilerini alıp hizalar
ve sonra biz bunun üstüne o an gördüğü şeyi koyarız.
İşte burada, gördüğünüz tüm mor kutular yoldaki diğer araçlar
ve oradaki köşedeki kırmızı şey ise bir bisikletçi
ve uzakta, çok yakından bakarsanız,
bazı dubalar görebilirsiniz.
O zaman arabanın o an nerede olduğunu biliyoruz;
fakat bundan daha iyisini yapmalıyız: Ne olacağını kestirmek zorundayız.
En üst sağda bir kamyonet sol şeride geçmek üzere,
çünkü ilerideki yol kapalı,
yani yoldan çıkması gerek.
Bir kamyonetin olduğunu bilmek harika;
ama herkesin ne düşündüğünü bilmemiz gerek,
işte o zaman oldukça karışık bir problem hâline geliyor.
Farz edelim ki, o an arabanın nasıl tepki vereceğini kestirebiliyoruz,
yani hangi yörüngeyi izleyecek, ne ölçüde hızlanıp yavaşlayacak.
Hepsi sonunda bir yolu takip etmeye dönüşüyor:
Direksiyonu sola veya sağa çevirmek, frene veya gaza basmak.
Yani sonuçta iki tane numara.
Peki bu ne kadar zor olabilir?
2009 yılında başladığımız noktaya dönersek,
sistemimiz böyle bir şeydi.
Arabamızı ortada ve diğer kutuları yolda görebilirsiniz,
otobanda ilerliyor.
Araba nerede olduğunu ve kabaca diğer araçların nerede olduğunu bilmeli.
Bu dünyanın geometrik olarak anlaşılması demek.
Komşu sokaklarda ve şehirde sürmeye başladığımızda,
problem yeni bir boyut kazandı.
Önümüzden geçen yayaları ve araçları görüyorsunuz.
Her biri bir yere gidiyor,
trafik ışıkları, yaya geçitleri.
Kıyaslarsak, inanılmaz karışık bir problem.
Bir kere bu problemi çözerseniz,
araç inşaatlarla baş etmek zorundadır.
Görüyorsunuz, soldaki dubalar onu sağa gitmeye zorluyor;
fakat tabii ki sadece tek başına inşaatlar değil.
İnşaat sahasında hareket eden diğer insanlarla da baş etmek zorunda.
Ve tabii ki, kuralları çiğneyen biri varsa, polis oradadır
ve arabanın üstünde yanıp sönen ışıklardan
bunun normal bir araba olmadığını, bir polis memuru olduğunu anlamalıdır.
Benzer şekilde, köşedeki turuncu kutu,
bir okul otobüsü
ve ona da farklı davranmamız gerekiyor.
Yola çıktığımızda, diğer insanların beklentileri var:
Yani, bir bisikletçi kolunu kaldırdığında,
bu demektir ki arabanın onlara yol vermesini ve şerit değiştirmek için
yer açmasını bekliyorlar.
Ve polis memuru yolda dikiliyorsa,
aracımız bunun dur demek olduğunu anlamalı
ve devam et işaret yaptığında devam etmeliyiz.
Bunu, veriyi diğer araçlarla paylaşarak başardık.
Bunun ilk ve kabataslak modelinde
bir araç bir inşaat sahası gördüğünde
bunu diğerine haber veriyor, böylece o da olumsuzluktan kaçınmak için
doğru şeride geçiyor.
Aslında daha derin bir anlayışa sahibiz.
Zamanla araçların gördüğü tüm verileri alıp,
oralarda olan yüz binlerce yaya,
bisikletli ve aracı,
onların neye benzediğini anlayıp,
diğer araçların ve diğer yayaların neye benzediği konusunda çıkarım
yapmak için kullanabiliriz.
Daha da önemlisi, bundan bir model çıkarıp
onların dünyada nasıl davrandıklarını bulabiliriz.
Buradaki sarı kutu önümüzde karşıya geçen bir yaya.
Buradaki mavi kutu bir bisikletli ve biz onun
arabanın yanından geçip sağa yöneleceğini öngörüyoruz.
Burada bir bisikletli aşağı yönde gidiyor
ve biz onun yol boyunca sürmeye devam edeceğini biliyoruz.
Burada birisi sağa dönüş yapıyor
ve burada bir anda, birisi önümüzde U dönüşü yapacak
ve biz bu davranışı öngörüp güvenli bir şekilde tepki verebiliriz.
Gördüğümüz şeylerin hepsi iyi ve güzel,
fakat tabii ki, dünyada daha önce görmediğiniz
birçok şeyle karşılaşıyorsunuz.
Sonuçta birkaç ay önce,
araçlarımız Mountain View'de gidiyorlardı
ve karşımıza şöyle bir şey çıktı.
Akülü sandalyede bir bayan
yolda daireler çizerek ördek kovalıyor. (Gülüşmeler)
Görünen o ki, motorlu taşıtlar el kitabında
bununla nasıl başa çıkacağınızı anlatan bir bölüm yok;
fakat araçlarımız bununla baş edebildi,
yavaşladı ve güvenli bir şekilde devam etti.
Fakat sadece ördeklerle uğraşmıyoruz.
Önümüzde uçan şu kuşa bakın. Araba ona tepki veriyor.
Burada bir bisikletli ile uğraşıyoruz,
ki böyle bir şeyi Mountain View haricinde görmeyi asla ummazsınız.
Tabii ki, sürücülerle de uğraşmak durumundayız,
ufak sürücüler dâhil.
Bakın sağ tarafta birisi bu tırdan bize doğru atlıyor.
Şimdi de, bakın soldaki yeşil kutudaki araba
en son anda sağa dönmeye karar veriyor.
Burada, biz şerit değiştirirken solumuzdaki araç da
şerit değiştirmek istiyor.
Burada ise, kırmızı ışıkta kaçan bir araba izliyoruz
ve ona yol veriyor.
Benzer şekilde, bir bisikletli ışıktan kaçıyor.
Tabii ki, araç güvenli bir şekilde yanıt veriyor.
Ve tabii ki, bazı insanlar var yolda, nedir bilemiyorum,
bazen şu adam gibi iki sürücüsüz araba arasından çıkıyor.
"Ne düşünüyordun acaba?" diye sorasınız geliyor.
(Gülüşmeler)
Size bir sürü şeyi gösterdim,
hemen bunlardan birini daha detaylı göstereceğim.
Burada tekrar bisikletlinin olduğu görüntüyü görüyoruz
ve aşağıda henüz bisikletliyi göremediğimizi fark etmiş olabilirsiniz;
fakat araba görebiliyor: Yukarıdaki küçük mavi kutu
ve bu lazer verisinden geliyor.
Aslında bunu anlaması çok kolay değil,
o yüzden lazer verisini açıp bakacağım
ve bir lazer verisine bakmakta iyiyseniz, siz de
eğride birkaç nokta görebilirsiniz,
tam şurada ve o mavi kutu, işte o bisikletli.
Şimdi ışığımız kırmızı iken,
bisikletlinin ışığı çoktan sarıya döndü
ve dikkatle bakarsanız, bunu resimde görebilirsiniz.
Fakat gördüğümüz bisikletli kavşaktan devam edecek.
Işığımız şimdi yeşile döndü, onunki kesinlikle kırmızı
ve şimdi bu bisikletin karşıya geçmesini umuyoruz.
Ne yazık ki yanımızdaki diğer sürücüler o kadar da dikkat etmiyorlar.
İlerlemeye başladılar, ama şükür ki
bisikletli tepki verip, kaçıyor
ve kavşağı geçiyor.
Ve devam ediyoruz.
Şimdi, gördüğünüz gibi, oldukça şaşırtıcı ilerlemeler kaydettik
ve bu noktada bu teknolojinin
piyasaya çıkacağına ikna olduk.
Simülatörlerimizde her gün beş milyon kilometre test yapıyoruz,
yani araçlarımızın sahip olduğu tecrübeyi hayal edebilirsiniz.
Bu teknolojiyi yola çıkarmaya can atıyoruz
ve doğru olanın sürücü asistan yaklaşımından ziyade
sürücüsüz sistem olduğunu düşünüyoruz,
çünkü aciliyet çok önemli.
Bugün bu konuşmayı yaptığım sürede,
Amerika yollarında 34 kişi öldü.
Bunu ne zaman yola çıkarabiliriz?
Bunu söylemek zor, çünkü gerçekten karışık bir problem,
fakat bunlar benim iki oğlum.
Büyüğü 11 yaşında ve bu demektir ki dört buçuk sene sonra
ehliyetini alabilecek.
Ekibim ve ben bunun olmaması için kendimizi adadık.
Teşekkür ederim.
(Gülüşmeler) (Alkışlar)
Chris Anderson: Chris, sana bir sorum var.
Chris Urmson: Tabii.
CA: Arabalarınızın zekâsı gerçekten akıl almaz.
Sürücü-asistanlı ve tamamen sürücüsüz arasındaki çekişme --
yani, şu anda gerçek bir çekişme var.
Bazı şirketler, mesela Tesla,
sürücü-asistanlı yoldan gidiyorlar.
Diyorsunuz ki, bu şey çıkmaza girecek gibi,
çünkü rotayı sürekli güncelleyerek bir noktada tamamen sürücüsüz sisteme geçemezsiniz.
Yani bir sürücü bunun güvenli olduğunu düşünerek
arka koltuğa geçecek ve çirkin bir olay meydana gelecek.
CU: Doğru. Hayır, bu kesinlikle doğru
ve bu, sürücü asistan sistemleri çok değerli olmayacak demek değil.
Bu geçiş döneminde birçok hayatı kurtarabilir,
fakat Steve gibi birinin dolaşmasına yardım edecek dönüştürücü fırsatı görmek,
sonuca güvenli bir şekilde ulaşmak,
şehirlerimizi değiştirecek olan fırsata sahip olmak
ve otoparkları bırakıp, park alanları dediğimiz şehir oyuklarından kurtulmak için
bu tek yol.
CA: Gelişmeleri büyük bir ilgiyle takip ediyor olacağız.
Çok teşekkürler, Chris. CU: Teşekkür ederim. (Alkışlar)