Մարդկային ձայն.
Այն գործիք է, որով մենք <<խաղում>> ենք:
Այն հավանաբար ամենահզոր ձայնն է աշխարհում:
Այն միակն է, որ կարող է պատերազմ սկսել
կամ ասել <<Ես քեզ սիրում եմ>>:
Բայց շատ մարդիկ առնչվում են այն դեպքի հետ,
երբ իրենց խոսքին չեն ունկնդրում:
Ինչու՞ է այդպես
Ինչպե՞ս կարող ենք մենք այնքան զորեղ խոսել,
որպեսզի փոխենք աշխարհը։
Իմ առաջարկը հետևյալն է: Կան մի շարք
սովորություններ, որոնցից պետք է հրաժարվել:
Այստեղ ես առանձնացրել եմ
խոսքի յոթ մահացու մեղքերը:
Ես չեմ համարում այս ցանկն ամբողջական,
բայց այս յոթը, իմ կարծիքով, բավականին տարածված
սովորություններ են, որոնց մենք բոլորս հակված ենք:
Առաջին, բամբասանքը`
չարախոսել բացակա անձի մասին:
Գեղեցիկ սովորություն չէ, և բոլորս լավ գիտենք,
որ բամբասող անձը հինգ րոպե անց
կբամբասի մեր մասին:
Երկրորդ, դատողականությունը:
Մենք ճանաչում ենք նման խոսակցական ոճով մարդկանց,
և շատ բարդ է լսել ինչ-որ մեկին,
եթե դուք գիտեք, որ ձեզ դատում են:
Դժվար թե նման ցանկություն ունենաք:
Երրորդ, բացասականությունը:
Դուք ենթակա եք դրան:
Իմ մայրը, իր կյանքի վերջին տարիներին,
դարձել էր շատ, շատ բացասական, իսկ դա դժվար է լսել:
Ես հիշում եմ, մի օր ես նրան ասացի.
<<Այսօր հոկտեմբերի 1-ն է>>,
և նա պատասխանեց. <<գիտեմ, միթե դա սոսկալի չէ՞>>
(Ծիծաղ)
Դժվար է ունկնդրել, երբ ինչ-որ մեկն այդքան բացասական է:
Եվ բացասականության այլ տեսակը, բողոքավորությունը:
Դե, դա Միացյալ Թագավորության ազգային արվեստն է:
Դա մեր ազգային սպորտն է: Մենք բողոքում ենք եղանակից,
սպորտից, քաղաքականությունից, ամեն ինչից,
բայց իրականում բողոքավորությունը վիրուսային չարիք է:
Այն արևի շող ու լուսավորություն չի տարածում:
Արդարացումներ: Մենք հանդիպել ենք նման մարդու:
Միգուցե մենք հենց այդ մարդն ենք:
Ոմանք սիրում են մեղքն իրենցից հեռացնել:
Նրանք ուղղակի մեղքն ուրիշի վրա են գցում
և պատասխանատվություն չեն վերցնում իրենց արարքների համար,
և, նորից, դժվար է լսել նմանատիպ մեկին:
Նախավերջինը, յոթից վեցերորդը՝
չափազանցացնելը:
Դա երբեմն նվաստացնում է մեր խոսքը:
Օրինակ, եթե ես տեսնում եմ ինչ-որ բան,
որը իսկապես հրաշալի է,
ինչպե՞ս եմ ես դա անվանում:
(Ծիծաղ)
Հետո այդ չափազանցությունը իհարկե վերածվում է ստի,
կրկին և կրկին ստի, իսկ մենք չենք ուզում լսել
մեզ ստող մարդկանց:
Եվ վերջապես, դոգմատիզմ,
Փաստերի և կարծիքների միախառնումը:
Երբ այդ երկուսը միավորվում են,
դուք լսում եք դատարկ քամուն:
Գիտեք, ոմն մեկը գնդակոծում է ձեզ իր կարծիքով այնպես, կարծես այն ճշմարիտ է:
Դժվար է դա ունկնդրել:
Այսպիսով, սրանք են խոսքի 7 մահացու մեղքերը:
Դրանցից, ես կարծում եմ, պետք է խուսափել:
Բայց արդյոք կա այս մասին մտածելու դրական ուղի:
Այո, այն գոյություն ունի:
Ես կուզեի առաջարկել չորս
իսկապես հզոր հիմնաքարեր, հիմունքներ,
որոնց վրա մենք կարող ենք հիմնվել, եթե ուզում ենք մեր խոսքը
դարձնել ազդեցիկ և փոխել աշխարհը:
Բարեբախտաբար, նրանք բառ են կազմում:
Այդ բառն է <<ԱԻԱՍ>>, և այն հոյակապ սահմանում ունի:
Ես չեմ խոսում երկնքից ընկնող երևույթի մասին,
որը հարվածում է ձեր գլխին:
Ես խոսում եմ սահմանման մասին, որը
ողջունում կամ ազդարարում է խանդավառությամբ,
ինչպես, իմ կարծիքով, մեր խոսքը կդիմավորվի,
եթե մենք հետևենք այդ 4 բանին:
Եվ այսպես, ինչի՞ն են հետևում նրանք
Տեսնենք, կարող եք դուք գուշակել:
Ա, իհարկե անկեղծությունն է,
լինել ճշմարիտ ձեր ասածում, լինել ուղիղ և հստակ:
Ի - ինքնությունն է, պարզապես լինել ինչպես որ կաս:
Իմ ընկերը սա նկարագրել է որպես
հետևել ձեր սեփական ճշմարտությանը,
ինչը, իմ կարծիքով, ճիշտ ուղի է:
Ա - ամբողջականությունն է, ասել ձեր խոսքը,
իրականում անելով այն, ինչ ասել եք
և լինել այն մարդը, ում մարդիկ կարող են վստահել:
Եվ Ս-ն սերն է:
Ես նկատի չունեմ ռոմանտիկ սերը,
այլ մարդկանց բարին մաղթելը. երկու պատճառով:
Առաջին, ես կարծում եմ բացարձակ ազնվությունը
կարող է այն չլինել, ինչ մենք ուզում ենք:
Նկատի ունեմ, տեր իմ, դուք տգեղ եք այս առավոտյան:
Գուցե դա անհրաժեշտ չէ:
Իհարկե, սիրո հետ համակցված ազնվությունը մեծ բան է:
Բայց նաև, եթե դուք ինչ-որ մեկին բարիք եք կամենում,
շատ բարդ է միևնույն ժամանակ դատել նրանց:
Ես նույնիսկ համոզված չեմ, որ դուք կարող եք անել այդ երկուսը
միաժամանակ:
Եվ այսպես, ԱԻԱՍ:
Նաև, այն ինչ դուք ասում եք,
ինչպես հին երգում` այն ինչ դուք ասում եք,
նաև ձևն է, թե ինչպես եք դուք դա ասում:
Դուք հրաշալի գործիք ունեք:
Այս գործիքն անհավատալի է,
բայց նաև սա գործիք է, որը սակավաթիվ մարդիկ են երբեիցե բացել:
Ես կուզեի մի քիչ փորփրել այստեղ
ձեր հետ և մի քանի գործիք դուրս հանել այնտեղից,
որոնք դուք կուզեիք տանել և խաղալ դրանց հետ,
ինչը կավելացնի ձեր խոսքի ուժը:
Օրինակ, ռեգիստրը:
Այսպես, ֆալսետի ռեգիստրը օգտակար չի լինի մշտապես,
բայց կա ռեգիստր մեջտեղում:
Ես շատ տեխնիկապես չեմ խոսի այս մասին
ձեզնից նրանց համար, ովքեր ձայնի մարզիչներ են:
Դուք կարող եք, այնուամենայնիվ, գտնել ձեր ձայնը:
Այսպես, եթե ես իմ քթի մեջ խոսեմ, դուք կլսեք տարբերությունը:
Եթե ես խոսեմ կոկորդում,
ինչպես հիմնականում խոսում են մեզնից շատերը:
Բայց եթե դուք քաշ եք ուզում,
դուք պետք է ցած իջնեք դեպի կրծքավանդակ:
Դուք լսում ե՞ք տարբերությունը:
Մենք քվեարկում ենք ցածր ձայնով քաղաքական գործիչների օգտին, դա ճիշտ է,
քանի որ մենք ասոցացնում ենք խորությունը ուժի հետ
և հեղինակության հետ:
Դա ռեգիստրն է:
Հետո, մենք տեմբր ունենք:
Դա ձայնը զգալու ձևն է:
Նորից, ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ մենք նախընտրում ենք ձայներ,
որոնք հարուստ են, հարթ, ջերմ, ինչպես տաք շոկոլադը:
Դե, եթե դուք այդպիսին չեք, դա աշխարհի վերջը չէ,
քանի որ դուք կարող եք մարզվել:
Գնացեք և ձայնի մարզիչ գտեք:
Կան հիասքանչ բաներ, որ դուք կարող եք անել
շնչառության, կեցվածքի և վարժությունների միջոցով,
որպեսզի բարելավեք ձեր ձայնի տեմբրը:
Հետո շեշտադրումը: Ես սիրում եմ այն:
Սա սինգ-սոնգն է, մետա լեզուն է,
որը մենք օգտագործում ենք իմաստն արտահայտելու համար:
Դա խոսակցության մեջ իմաստի առաջին արմատն է:
Անընդհատ նույն տոնով խոսող մարդկանց
բավականին բարդ է լսել,
եթե նրանք ընդհանրապես շեշտադրում չեն օգտագործում:
Այստեղից է առաջանում մոնոտոնիկ բառը,
կամ միալար, մոնոտոն:
Նաև մենք ունենք այժմ առաջացող կրկնվող շեշտադրումը,
որտեղ ամեն նախադասություն ավարտվում է այնպես, ինչպես հարցականը,
երբ այն իրականում հարց չէ, այն պնդում է:
(Ծիծաղ)
Եվ եթե դուք կրկնում եք դա նորից և նորից,
այն իրականում սահմանափակում է ձեր հնարավորությունը
հաղորդակցվելու շեշտադրման միջոցով,
ինչը, ես կարծում եմ, ամոթ է:
Այնպես որ եկեք փորձենք ազատվել այդ սովորությունից:
Տեմպը: Ես կարող եմ շատ-շատ ոգևորվել,
ասելով ինչ-որ բան շատ-շատ արագ,
կամ կարող եմ դանդաղել, որպեսզի ընդգծեմ,
և վերջում, իհարկե, մեր հին ընկերն է.
լռությունը:
Ոչ մի սխալ չկա մի փոքր լռություն
խոսքի մեջ լինելիս, այնպես չէ?
Մենք չպետք է լցնենք այն հմմմ-ներով և ըըըըը-ներով:
Այն կարող է լինել շատ հզոր:
Իհարկե, մատուցումը միշտ տեմպին զուգահեռ է լինում
զգացմունքներն արտահայտելիս, բայց դուք կարող եք դա անել միայն մատուցման միջոցով:
Որտեղ ե՞ս դու թողել իմ բանալիները
Այսպիսով` մի փոքր տարբեր իմաստներ
այս երկու մատուցումների մեջ:
Եվ վերջում` ձայնի ուժգնությունը:
Ես կարող եմ բավականին ոգևորվել միայն ձայնի ուժգնությունը կիրառելով:
Կներեք, եթե ես վախեցրեցի ինչ-որ մեկին:
Կամ, ես կարող եմ ստիպել ձեզ ուշադրություն դարձնել
խոսելով շատ ցածր:
Որոշ մարդիկ <<հեռարձակում են>> անընդհատ:
Փորձեք այդպես չանել:
Դա կոչվում է <<սոդկասթինգ>>,
տարածելով ձեր ձայնը շրջապատի մարդկանց վրա
հոգ չտանելով և անուշադիր ձևով: Գեղեցիկ չէ:
Իհարկե, այս ամենն առաջ է գալիս հիմնականում
երբ դուք ինչ-որ շատ կարևոր բան ունեք անելու:
Դա կարող է լինել նման բեմում կանգնելը
և մարդկանց հետ խոսելը:
Դա կարող է լինել ամուսնության առաջարկ անելը,
առաջխաղացում խնդրելը, հարսանեկան ելույթը:
Ինչ էլ լինի, եթե դա իրոք կարևոր է,
դուք պարտավոր եք նայել այդ գործիքների մեջ
և այն շարժիչին, որը պատրաստվում է սկսել աշխատել,
իսկ ոչ մի շարժիչ չի կարող աշխատել լավ առանց տաքացնելու:
Տաքացրեք ձեր ձայնը:
Ի դեպ, թույլ տվեք ինձ ցույց տալ, թե ինչպես է դա արվում:
Կարող ե՞ք ոտքի կանգնել մի պահ
Ես պատրաստվում եմ ցույց տալ ձեզ ձայնի տաքացման 6 վարժություններ:
Ես դա անում եմ ամեն ելույթից առաջ:
Ամեն անգամ, երբ դուք պատրաստվում եք կարևոր մադու հետ խոսել, կատարեք սրանք:
Առաջին, ձեռքերը բարձրացրեք, խորը շունչ քաշեք,
և արտաշնչեք, ահհհհհ, նմանատիպ:
Մեկ անգամ ևս:
Ահհհհ, շատ լավ է:
Այժմ մենք կտաքացնենք մեր շուրթերը,
և մենք պատրաստվում ենք ասել բա-բա-բա-բա,
բա-բա-բա-բա: Շատ լավ է:
Այժմ` բռռռռռռռռռ,
ճիշտ այնպես, ինչպես մանուկ ժամանակ:
Բռռռռ: Այժմ ձեր շուրթերը պետք է կենդանանան:
Հաջորդը կաշխատենք լեզվի հետ`
ասելով չափազանցացրած լա-լա-լա-լա-լա-լա-լա-լա-լա:
Գեղեցիկ է: Դուք իրոք վարպետանում եք սրանում:
Եվ հետո, ոլորեք Ռ-ն: Ռռռռռռռ:
Դա նման է շամպայնին լեզվի վրա:
Վերջում, և եթե ես կարող եմ միայն մի բան անել,
կողմ եմ դա անվանել <<ազդանշան>>:
Այն իրոք լավն է: Այն սկսվում է <<վի>>-ով և ավարտվում է <<աու>>-ով:
<<Վի>>-ն բարձր է, <<աու>>-ն ցածր է:
Եվ այսպես, վիիիաաուուու, վիիիաաուուու:
Ֆանտաստիկ է: Ծափահարեք ինքներդ ձեզ:
Տեղավորվեք, շնորհակալություն: (Ծափահարություններ)
Հաջորդ անգամ խոսելիս, նախօրոք արեք սրանք:
Այժմ թույլ տվեք դնել սա ենթատեքստում, որպեսզի ավարտեմ:
Այստեղ կա մի կարևոր կետ:
Մենք հիմա այստեղ ենք, ճի՞շտ է
Մենք այնքան էլ լավ չենք խոսում
մարդկանց հետ, ովքեր ուղղակի չեն լսում,
միջավայրում, որն ամբողջությամբ աղմկոտ է և ունի վատ ակուստիկա:
Ես խոսել եմ այդ մասին այս բեմից
տարբեր փուլերում:
Ինչպիսի՞ն կլիներ աշխարհը,
եթե մենք զորավոր խոսեինք
մարդկանց հետ, ովքեր մեզ կլսեին գիտակցաբար,
միջավայրում, որն իսկապես հարմար կլիներ նպատակին:
Կամ ավելի ընդարձակենք,
ինչպիսի՞ն կլիներ աշխարհը,
եթե մենք ստեղծեինք ձայնը գիտակցաբար
և կիրառեինք ձայնը գիտակցաբար
և նախագծեինք մեր բոլոր միջավայրերը
գիտակցաբար` հարմար ձայնին:
Դա կլիներ աշխարհ, որը գեղեցիկ է հնչում,
և որտեղ հասկացողությունը
կլիներ նորմա.
այդ գաղափարն արժե տարածել:
Շնորհակալություն:
Շնորհակալություն: (Ծափահարություններ)