Η ανθρώπινη φωνή:
Το όργανο που όλοι παίζουμε. Ίσως ο πιο δυνατός ήχος του κόσμου.
Ο μόνος που μπορεί να ξεκινήσει έναν πόλεμο ή να πει «σ' αγαπώ».
Ωστόσο, πολλοί έχουν νιώσει πως όταν μιλούν δεν τους ακούνε.
Γιατί όμως;
Πώς μπορούμε να μιλάμε δυναμικά ώστε να αλλάξουμε τον κόσμο;
Αυτό που θα πρότεινα, είναι να αποβάλλουμε ορισμένες συνήθειες.
Έχω συγκεντρώσει για χάρη σας απόψε τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα της ομιλίας.
Δεν προσποιούμαι ότι είναι πλήρης λίστα,
αλλά αυτά τα επτά, θεωρώ, ότι είναι αρκετά σοβαρά παραπτώματα,
στα οποία όλοι μπορούμε να υποπέσουμε.
Πρώτον, το κουτσομπολιό,
το να κριτικάρεις κάποιον που είναι απών.
Άσχημη συνήθεια, και ξέρουμε καλά
ότι ο κουτσομπόλης, μετά από πέντε λεπτά
θα κουτσομπολεύει εμάς τους ίδιους.
Δεύτερον, να κατακρίνουμε.
Αρκετοί κρίνουν στην κουβέντα
και είναι πολύ δύσκολο να ακούσεις κάποιον
αν ξέρεις ότι κρίνεσαι
και ταυτόχρονα είσαι ανεπαρκής.
Τρίτον, η αρνητικότητα.
Και σ΄αυτήν μπορεί να υποπέσεις.
Η μητέρα μου, στα τελευταία της,
έγινε πολύ, πολύ αρνητική και ήταν δυσάρεστη.
Θυμάμαι μια μέρα, της είπα,
«Είναι 1η Οκτωβρίου σήμερα».
και μου είπε, «Το ξέρω, δεν είναι τραγικό;»
(Γέλια)
Είναι δύσκολο να ακούς κάποιον τόσο αρνητικό.
Μια άλλη μορφή αρνητικότητας, το παράπονο.
Λοιπόν, αυτή είναι η εθνική τέχνη των Βρετανών.
Είναι το εθνικό μας σπορ. Παράπονα για τον καιρό, τα αθλητικά, την πολιτική, τα πάντα.
αλλά στην ουσία είναι κολλητική μιζέρια.
Δεν σκορπά λιακάδα και φωτεινότητα στον κόσμο.
Δικαιολογίες. Όλοι έχουμε δει αυτόν τον τύπο.
Ίσως και να υπήρξαμε τέτοιοι.
Μερικοί ρίχνουν το φταίξιμο στους άλλους.
Απλώς το περνούν στους άλλους
και είναι ευθυνόφοβοι,
και πάλι, είναι δύσκολο να ακούς κάποιον σαν κι αυτόν.
Προτελευταίο, έκτο από τα επτά,
η ωραιοποίηση, η υπερβολή.
Βασικά, ξεφτιλίζει την γλώσσα μας μερικές φορές.
Για παράδειμα, εάν δω κάτι
που είναι πραγματικά τέλειο,
πώς θα το αποκαλέσω?
(Γέλια)
Έπειτα φυσικά αυτή η υπερβολή γίνεται ψέμα,
εντελώς ψέμα και δεν θέλουμε να ακούμε
άτομα που ξέρουμε ότι ψεύδονται.
Και τέλος, ο δογματισμός,
η σύγχυση γεγονότων και απόψεων.
Όταν αυτά τα δύο συγχέονται,
ακούς τον άνεμο.
Κάποιος σε βομβαρδίζει με τις απόψεις του λες και είναι αληθινές.
Είναι δύσκολο να τον ακούς.
Να λοιπόν τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα της ομιλίας.
Αυτά θεωρώ ότι πρέπει να αποφεύγουμε.
Αλλά μήπως όλα αυτά έχουν και θετικές πλευρές;
Ναι, έχουν.
Θα έλεγα ότι υπάρχουν
τέσσερις θεμελιώδεις αρχές,
στις οποίες μπορούμε να βασιζόμαστε αν θέλουμε ο λόγος μας να είναι δυνατός
και να επιφέρει αλλαγές στον κόσμο.
Ευτυχώς, αυτά τα γράμματα σχηματίζουν μια λέξη.
Η λέξη είναι «hail(χαλάζι)» και έχει μια πολύ ωραία σημασία.
Δε μιλώ γι΄ αυτό που πέφτει απ' τον ουρανό στο κεφάλι σου,
Μιλώ για αυτή την σημασία:
Να χαιρετίζεις ή να επαινείς με ενθουσιασμό,
και έτσι θα γίνουν αποδεκτά τα λόγια μας
αν σταθούμε στις τέσσερις αρχές.
Τι μπορεί λοιπόν να δηλώνουν;
Μαντέψτε.
Το H (E), την ειλικρίνεια φυσικά,
το να είσαι αληθινός σε ό,τι λες, ευθύς και καθαρός.
Το Α, την αυθεντικότητα, το να είσαι ο εαυτός σου.
Ένας φίλος μου το περιέγραψε σαν
το να στέκεσαι στην δική σου αλήθεια,
που θεωρώ ωραία οπτική.
Το Ι (Α), την ακεραιότητα, το να είσαι ό,τι λες, να κάνεις ό,τι λες.
και να είσαι αξιόπιστος.
Τέλος, το L (A), την αγάπη.
Δεν εννοώ την ρομαντική αγάπη,
αλλά το να επιθυμείς το καλό του άλλου, για δύο λόγους.
Πρώτον, θεωρώ ότι ίσως η απόλυτη ειλικρίνεια να μην είναι επιθυμητή.
Παράδειγμα, «Θεούλη μου, είσαι χάλια σήμερα».
Ίσως αυτό να μην χρειάζεται.
Όμως, η ειλικρίνεια μετριασμένη με αγάπη είναι κάτι μεγάλο.
Βέβαια, αν όντως θες το καλό του άλλου,
είναι πολύ δύσκολο να τον κρίνεις κιόλας.
Δεν είμαι καν σίγουρος ότι αυτά μπορούν να συμβαίνουν συγχρόνως.
Άρα, hail.
Επίσης, τα όσα λες, όπως λέει το τραγούδι, είναι όσα λες αλλά και ο τρόπος που τα λες.
Είναι μια φοβερή, απίστευτη εργαλειοθήκη,
που όμως ελάχιστοι έχουν ανοίξει.
Θα ήθελα να ψάξω λίγο εκεί μέσα
και να ξετρυπώσω μερικά εργαλεία
που θα πάρετε μαζί σας για να παίξετε,
και θα αυξήσουν τη δύναμη της ομιλίας σας.
Το φωνητικό επίπεδο, για παράδειγμα.
Το φαλσέτο ίσως να μην είναι τόσο χρήσιμο πολλές φορές,
αλλά υπάρχει ένα είδος φωνής στο ενδιάμεσο.
Δεν θα μιλήσω πιο τεχνικά
αν κάποιος είναι δάσκαλος φωνητικής.
Μπορείτε όμως να τοποθετήσετε τη φωνή σας.
Αν μιλήσω με την μύτη, θα ακούσετε διαφορά.
Ή αν μιλήσω με το λαρύγγι,
με το οποίο οι πιο πολλοί μιλάμε συνήθως.
Αλλά αν θέλεις βάρος,
πρέπει να πας πιο κάτω στο στήθος.
Ακούτε τη διαφορά;
Είναι αλήθεια ότι ψηφίζουμε πολιτικούς με χαμηλότερες φωνές,
γιατί συνδέουμε το βάθος με τη δύναμη
και την εξουσία.
Αυτό είναι το φωνητικό επίπεδο.
Έπειτα έχουμε την χροιά.
Το πώς αισθάνεται ο κόσμος τη φωνή σου.
Οι έρευνες δείχνουν ότι προτιμάμε φωνές
που είναι πλούσιες, απαλές, θερμές, σαν ζεστή σοκολάτα.
Αν δεν έχετε τέτοια, δεν ήρθε και το τέλος του κόσμου,
γιατί μπορείτε να εξασκηθείτε.
Βρείτε έναν δάσκαλο φωνητικής.
Γίνονται απίστευτα πράγματα
με την αναπνοή, τη στάση του σώματος και με ασκήσεις
ώστε να βελτιωθεί η χροιά της φωνής σας.
Έπειτα, η προσωδία. Την αγαπώ.
Είναι η μελωδία, η μετα-γλώσσα
που χρησιμοποιούμε για να προσδώσουμε σημασία.
Είναι η βασική πηγή σημασίας στη συζήτηση.
Οι ανθρωποι που μιλούν συνεχώς στον ίδιο τόνο
δυσκολεύονται αρκετά να ακούσουν
αν δεν έχουν καθόλου προσωδία.
Από εδώ βγαίνουν οι λέξεις «μονοτονικός»,
«μονότονος» και «μονοτονία».
Επίσης έχουμε και την επαναληπτική προσωδία,
όπου κάθε πρόταση τελειώνει λες και είναι ερώτηση
ενώ στην πραγματικότητα είναι δήλωση.
(Γέλια)
Αν την επαναλάβεις ξανά και ξανά,
περιορίζεις την ικανότητά σου
να επικοινωνείς μέσω της προσωδίας,
που είναι θλιβερό νομίζω,
οπότε ας προσπαθήσουμε να σταματήσουμε αυτήν την συνήθεια.
Ο ρυθμός. Μπορεί με πολύ ενθουσιασμό
να πω κάτι πολύ πολύ γρήγορα,
ή μπορεί με ηρεμία να δώσω έμφαση
και στο τέλος φυσικά, είναι ο παλιός μας γνώριμος,
η σιωπή.
Λίγη σιωπή δε βλάπτει
έναν διάλογο, σωστά;
Δε χρειάζονται επιφωνήματα όπως «μμμ» και «ααα».
Η σιωπή μπορεί να είναι δύναμη.
Φυσικά, ο τόνος συχνά πάει μαζί με τον ρυθμό
ώστε να δείξει διέγερση, αλλά μπορεί και χωρίς αυτόν.
Πού άφησες τα κλειδιά μου;
Μία ελαφρώς διαφορετική σημασία
σε αυτούς τους δύο τρόπους ομιλίας.
Τέλος, η ένταση.
Μπορεί να ανεβάσω την ένταση, δείχνοντας πολύ ενθουσιασμό.
Συγγνώμη αν σας τρόμαξα.
Ή μπορώ να έχω την πλήρη προσοχή σας
μιλώντας πολύ χαμηλόφωνα.
Ορισμένοι μιλούν ακατάπαυστα.
Προσπαθήστε να μην το κάνετε.
Αυτό λέγεται δημόσια ηχορύπανση,
όταν επιβάλεις τον ήχο σου στους γύρω σου
απρόσεκτα και απερίσκεπτα. Άσχημο.
Φυσικά, αυτό συχνά ενεργοποιείται
όταν έχεις κάτι πολύ σημαντικό να κάνεις.
Ίσως να στέκεσαι σε μια τέτοια σκηνή
και να βγάζεις λόγο.
Ίσως να κάνεις πρόταση γάμου,
να ζητάς αύξηση ή να κάνεις γαμήλια ομιλία.
Ό,τι και να 'ναι, αν είναι πολύ σημαντικό,
το χρωστάς στον εαυτό σου να κοιτάξεις σε αυτήν την εργαλειοθήκη
και στην μηχανή που πρόκειται να ρυθμίσει.
Καμία μηχανή δεν δουλεύει καλά αν δε ζεσταθεί.
Ζεστάνετε την φωνή σας.
Βασικά, αφήστε με να σας δείξω τον τρόπο.
Θα θέλατε όλοι να σηκωθείτε για λίγο;
Θα σας δείξω τις έξι φωνητικές ασκήσεις προθέρμανσης
που κάνω πριν από κάθε μου ομιλία.
Όποτε πρόκειται να μιλήσετε με κάποιον σοβαρά, κάντε αυτό.
Αρχικά, χέρια ψηλά, βαθιά εισπνοή
και εκπνοή, κάπως έτσι.
Άλλη μια φορά.
Πολύ καλά.
Τώρα θα ζεστάνουμε τα χείλη μας,
λέγοντας μπα, μπα, μπα...
Πολύ καλά.
Και τώρα, μπρρρρρρ,
όπως κάναμε μικροί.
Τώρα τα χείλη σας θα πρέπει να έχουν ζωντανέψει.
Έπειτα, τη γλώσσα
και με ένα υπερβολικό λα, λα, λα, λα...
Όμορφα. Τα πηγαίνετε πολύ καλά.
Έπειτα τονίστε το ρω. Ρρρρρρ.
Αυτό είναι σαν σαμπάνια για την γλώσσα.
Τέλος, αν πρέπει να κάνω μόνο μία άσκηση,
- οι ειδικοί την αποκαλούν σειρήνα.
Είναι πολύ καλή. Ξεκινά με «γουί» και πάει σε «ο».
Το «γουί» είναι ψηλό, το «ο» χαμηλό.
Έτσι πάμε, «γουιιιιιιιιοοο».
Φανταστικά. Χειροκροτήστε τον εαυτό σας.
Καθίστε, ευχαριστώ. (Χειροκρότημα)
Την επόμενη φορά που θα μιλήσετε, κάντε αυτά προηγουμένως.
Τώρα αφήστε με να θέσω το πλαίσιο για να κλείσω.
Έχουμε κάτι σοβαρό εδώ.
Βρισκόμαστε εδώ, σωστά;
Δε μιλάμε και πολύ καλά
σε άτομα που απλώς δεν ακούν
σε ένα περιβάλλον όπου κυριαρχούν ο θόρυβος και η κακή ακουστική.
Έχω μιλήσει για αυτό σήμερα
σε διαφορετικές φάσεις.
Πώς θα έμοιαζε ο κόσμος
αν μιλούσαμε δυναμικά
σε ανθρώπους που άκουγαν συνειδητά
σε περιβάλλοντα φτιαγμένα για αυτό το σκοπό.
Για να το διευρύνω λίγο,
πώς θα έμοιαζε ο κόσμος
αν παράγαμε ήχο συνειδητά
και τον καταναλώναμε συνειδητά
και σχεδιάζαμε τα περιβάλλοντα μας
συνειδητά για τον ήχο;
Τότε ο κόσμος θα ακουγόταν όμορφα
και μέσα σε αυτόν η κατανόηση
θα ήταν κάτι φυσικό.
Αυτή είναι μια ιδέα που αξίζει να εξαπλωθεί.
Σας ευχαριστώ.
Σας ευχαριστώ. (Χειροκρότημα)