وقتی در سال ۱۷۸۹ میلادی تصویب شد،
قانون اساسی آمریکا تنها دولتی را بر مردم حاکم نکرد.
راهی نیز قرار داد برای مردم که خودِ قانون اساسی را تغییر دهند.
اما در طی قرنهای بعدی تا کنون نزدیک ۱۱٫۰۰۰ اصلاحیه برای آن پیشنهاد شده،
که تا سال ۲۰۱۶ میلادی تنها ۲۷ مورد آن انجام شده.
خوب چه چیزی تغییر دادن این قانون اساسی را به این اندازه سخت کرده؟
در یک کلمه، خالقان آن.
بنیاد گزاران ایالات متحده سعی داشتند کشوری متحد را خلق کنند
از سیزده مستعمرهی متفاوت،
که نیازمند تضمینی بودند تا توافقهایشان به راحتی فسخ نشود.
خوب تصمیمیکه گرفتند این بود.
برای اینکه یک اصلاحیه پیشنهاد شود،
باید دو سوم آرای تایید را دریافت کند
در هر دو مجلس کنگره،
یا درخواستی از سوی دو سوم قانون گذاران ایالتی انجام شود
که کنوانسیون ملی را فراخوانی کنند،
و این تازه شروع کار است.
برای تغییر قانون اساسی،
اصلاحیه باید توسط سه چهارم همه ایالتها تصویب شود.
برای این کار، هر ایالتی میتواند یا رأی قانونی شدن اصلاحیه را بدهد
یا میتواند کنوانسیون تصویب کنندهی جداگانهای را برگزار کند
متشکل از نمایندگان برگزیدهی ساکنان آن ایالت.
نتیجهی چنین شرط حد نصابی
این است که امروزه، قانون اساسی آمریکا کاملاً ثابت است.
بیشتر دیگر دولتهای دموکرات هر چند سال یک بار اصلاحیهای صورت میدهند.
ایالات متحده، اما، از سال ۱۹۹۲ چنین اصلاحیهای نداشته.
حالا، شاید بپرسید چطور همان اصلاحیههای اندک نیز توانستهاند تصویب شوند.
ده تای نخست، معروف به منشور حقوق،
شامل چند مورد از آزادیهای بیشتر شناخته شدهی آمریکا میشود،
مانند آزادی بیان،
و حق یک دادگاه منصفانه.
این اصلاحیهها همگی با هم تصویب شدند
تا دعواهایی را خاتمه دهند که بر سر کنوانسیون قانون اساسی ابتدایی وجود داشت.
سالها بعد، اصلاحیه سیزدهم، که بردهداری را از میان برداشت،
همچنین اصلاحیههای چهاردهم و پانزدهم،
تنها بعد از جنگ داخلی خونین تصویب شدند.
با بزرگ شدن کشور و متنوعتر شدن کشور
تصویب اصلاحیهها هم سختتر شده.
اولین اصلاحیهای که پیشنهاد شد،
فرمولی برای تعیین کردن نمایندگان کنگره بود،
که در دههی ۱۷۹۰ میلادی در شرف تصویب قرار گرفت.
اما، با پیوستن هرچه بیشتر ایالتها به ائتلاف،
شمار آرای مورد نیاز برای رسیدن به حد نصاب سه چهارم نیز بیشتر شد،
که آن را تا امروز تصویب نشده گذاشته.
امروز، اصلاحیههای خیلی زیادی پیشنهاد میشود،
از جمله غیرقانونی بودن آتشزدن پرچم،
محدود کردن اختیارات کنگره،
یا حتی درخواست لغو متمم دوم. (حق حمل اسلحه)
با اینکه خیلی از اینها از حمایت قوی برخوردارند اما احتمال تصویبشان کم است.
آمریکاییها امروزه از زمان جنگ داخلی در بیشترین حالت قطبی هستند،
که باعث میشود رسیدن به یک همنظری بزرگ غیر ممکن شود.
در واقع، قاضی دادگاه عالی عدالت، آنتونین سکالیا
یک بار محاسبه کرد که بر اساس نظام منتخب دولت آمریکا،
افرادی به کوچکی ۲٪ از جمعیت کل میتوانند مانع تصویب یک اصلاحیه شوند.
البته، سادهترین راه حل آن است که اصلاح قانون اساسی را سادهتر کنند
با کمکردن حد نصاب لازم برای درخواست و تصویب.
این کار اما، خودش نیازمند دادن یک اصلاحیه است.
در عوض، فرایند تاریخی قانون اساسی عمدتاً از دادگاه عالی ایالات متحده میآید،
که تفسیر خود از قانونهای اساسی موجود را گستردهتر ساخته
تا نسبت با زمان به روز باشد.
نظر به این که قاضیهای دادگاه عالی انتخاب شده نیستند
و هنگامیکه منصوب شدند به صورت مادامالعمر بوده،
این گزینه چندان بر پایه دموکراسی نیست.
جالب اینکه، خود پایهگزاران شاید از همان اول آن را پیشبینی کردهاند.
در نامهای به جیمز مدیسون،
توماس جفرسون مینویسد قوانین باید هر ۱۹ سال منقضی شوند
نه اینکه مدام تغییرداده یا جابجا بشوند
چرا که هر فرایند سیاسی پر است از موانعی
که بر اراده ملت غلبه میکند.
گرچه او معتقد بود
که اصول پایهی قانون اساسی ثابت میماند،
اما در نامهاش تأکید داشت که زمین متعلق به زندگان است،
نه مردگان.