On dokuz yaşıma girdiğimde, kariyerime
ilk kadın foto muhabiri olarak
Gazze Şeridi'nde Filistin'de başladım.
Bayan fotoğrafçı olarak işim
yöresel geleneklere karşı ciddi bir hakaret sayıldı,
ailem ve benim için kalıcı bir leke yarattı.
Erkek egemen saha varlığımı
kesinlikle hoş karşılamadı.
Bir kadının erkek işi yapmaması
gerektiğini açıkça belirttiler.
Gaza'daki fotoğraf ajansları bana eğitim vermeyi
cinsiyetim yüzünden reddettiler.
"Hayır" tabelası oldukça açıktı.
Meslektaşlarımdan üç tanesi beni
patlama seslerinden başka bir şey duymadığım
bir açık hava saldırı sahasına götürecek kadar
ileri gittiler.
Tozlar havada uçuşuyordu,
yer ayağımın altında bir salıncak gibi sallanıyordu.
Durumu belgelemek için orada olmadığımızı
üçü zırhlı araca geri dönüp
el sallar ve gülerken arabayla uzaklaşarak
beni açık hava saldırı sahasında bıraktıklarında anladım.
Bir an için, dehşete düşmüş,
aşağılanmış ve zavallı hissettim.
Meslektaşlarımın davranışları
aldığım tek ölüm tehdidi değildi.
Ancak en tehlikeli olanıydı.
Gazze'deki kadının hayatına dair algı
pasiftir.
Yakın bir zamana değin, pek çok kadının
çalışmaya veya eğitim görmeye izni yoktu.
Bu savaş zamanlarında,
hem kadınlar üzerindeki sosyal sınırlandırmalar
hem de İsrail-Filistin çatışması arasında,
kadınların karanlık ve aydınlık hikayeleri unutulup gidiyordu.
Erkekler göre, kadınların hikayeleri
konu dışı görünüyordu.
Gazze'deki kadınların hayatına
daha çok dikkat etmeye başladım.
Cinsiyetim sayesinde,
meslektaşlarıma yasak olan dünyalara erişimim vardı.
Açıkça görülen acı ve çabanın ötesinde
sağlıklı dozda
kahkaha ve başarı vardı.
Gazze'deki bir polis yerleşkesinin önünde,
Gazze'deki ilk savaş sırasında,
İsrail hava saldırısı yerleşkeyi tahrip etmeyi başardı
ve burnum kırıldı.
O an için, tek gördüğüm beyazdı, parlak beyaz,
buradaki ışıklar gibi.
Kendi kendime ya kör olduğumu
ya da cennette olduğumu düşündüm.
Gözlerimi açmayı başardığım zaman
bu anı belgeledim.
Mohammed Khader, Filistinli bir işçi,
yirmi yılını İsrail'de geçirmiş,
emeklilik planı olarak
dört katlı bir ev inşa etmeye karar vermiş.
Civardaki ilk saha operasyonunda
ev dümdüz edilmiş.
Yetiştirdiği güvercinler ile
Tel Aviv'den aldığı jakuzi ve küvet dışında
hiçbir şey kalmamış.
Mohammed küveti
enkazın tepesine yerleştirip
çocuklarına
her sabah köpük banyosu yaptırmaya başlamış.
İşim savaşın yaralarını gizlemek için değil,
Gazze'lilerin görülmeyen hikayelerini
bütün bir çerçeve ile göstermek içindi.
Filistin'li bir bayan fotoğrafçı olarak,
mücadele, hayatta kalma ve günlük hayat yolculuğu bana
toplum tabusunu aşmak,
savaş ve sonuçlarının başka yönünü görmek için ilham verdi.
Seçeneği olan bir tanık haline geldim:
kaçmak ya da kıpırdamamak.
Teşekkürler.