TRANSPARANTIE Soms zeg ik:
dit universum, deze wereld, is nooit wat je denkt dat het is.
En: dit universum is wel degelijk wat je denkt dat het is.
...
Deze wereld is nooit wat je denkt dat hij is. Deze wereld is preciés wat je denkt dat hij is.
Kun je dat begrijpen?
"Sinds ik aankwam in xxx en verbleef in de ashram,
was ik in staat om iedere gedachte, ieder gevoel te herkennen als
niét het ware IK - want een minuut later waren ze vaak al verdwenen."
Mooji: Dat klopt.
"Als ik dit maar herken,
ontstaat er een enorme, eindeloze, vormloze vrede in me.
Dit is het Zelf, het ware IK, het is echte vrijheid. Enkele minuten later herken ik een nieuwe gedachte - laat die los
en herken het Zelf. Als ik dit zo verder beoefen, zal de ik-gedachte dan verdwijnen? Ik bedoel:
zal het gevoel van individualiteit volledig verdwijnen?"
Mooji: De vraag is dus: Als ik verder blijf oefenen, zal de ik-gedachte verdwijnen?
Zal het gevoel van individualiteit volledig verdwijnen?
Ja! En soms zal het nog aanwezig zijn,
als een zachte schaduw. Soms kan men overdag de maan nog zien, bij volle zonlicht.
We kunnen de maan zien
terwijl de zon toch volop schijnt. Maar niemand let daar echt op.
Maar als de zon niet schijnt, als de maan alléén zichtbaar is, schrijven we gedichten over de maan.
Maar ook als de zon schijnt, kun je soms toch ook de maan zien. Maar niemand let daarop.
Kijk,
het gevoel een individu te zijn? Ik weet niet ... bij de innerlijke beleving van dit, van deze vraag - bij de innerlijke beleving hiervan, kunnen andere mensen spreken over persoonlijkheid.
Maar vanbinnen begrijp je niet echt wat dat is, een persoonlijkheid. Wat is dat? Het heeft geen enkele betekenis.
Mentaal geloven we: oh ja, dit is mijn persoonlijkheid of jouw persoonlijkheid.
Maar vanuit de vrije staat hebben dergelijke woorden geen betekenis.
Wat is persoonlijkheid? Ik weet het niet.
Je leven gelijkt meer op een werkwoord dan op een zelfstandig naamwoord. Het is geen vast iets.
We beschouwen en ervaren onszelf sinds geruime tijd alsof we een object zijn.
We verwijzen naar ons lichaam als: jij.
Maar als het mentale meer en meer afdaalt naar het hart, het oneindige hart,
dan ga je je absoluut geen object meer voelen.
Het is alsof je je bestaan ervaart
als een ruimte, bewegend in de ruimte.
Je bent als een ruimtelijke vorm
die zich beweegt in de ruimte.
Er is lichtheid, transparantie, zuiverheid.
Als dat geloof - dat ik-geloof - als dat zich verdunt
en alleen die straling, bewustzijn overblijft,
dan zullen al de dingen waarover we hier spreken spontaan door jou gekend worden.
Je hoeft ze niet meer te leren. Je hoeft ze niet meer te bestuderen in een boek, want ze worden in jou geopenbaard.
Daarom zeg ik jullie - ik herinner jullie eraan - je hoeft niet zoveel te studeren.
De manier waarop het mentale studeert, is: het accumuleert. Informatie!
Maar jij bent het Wezen zonder informatie.
Daarom zeg ik: maak je niet ongerust over al die dingen, tenzij je daardoor indruk wil maken op andere mensen.
Vind dat. En wees dat.
En wat gekend moet worden, verschijnt spontaan in jou.
Wat gedaan moet worden, verschijnt spontaan in jou.
De échte behoeften van het moment worden bevredigd.
De juiste handelingen en responsen ontstaan vanzelf.
Waarvandaan? Vanuit de diepte van je wezen.
En in een vingerknip!
Je mag je om het even waar bevinden,
in een land waarvan je zelfs de taal niet kent,
maar je zult steeds afgestemd zijn op wat daar Aanwezig is.
Je zult praten met mensen die totaal anders zijn dan jij.
Maar door eenvoudigweg Aanwezig te zijn, zul je contact hebben - en zij zullen merken dat je hen begrijpt.
Dit zit allemaal binnenin je eigen Wezen. Verlies daarom geen energie door te bepaalde zaken
te bestuderen. Vind dat ene iets,
en als je dat vindt, hoef je niemand nog vragen te stellen.
Als er iets gekend moet worden, zal het oprijzen uit de diepten van je eigen wezen.
Ik spreek tot jullie vanuit die gemeenschappelijke basis.
Niet vanuit veelheid of verschillen. Verschillen zijn
in werkelijkheid oppervlakkig, onberekenbaar, momentaan.
Geniet! Wees niet bang!
We zijn van nature niet bang. Angst is aangeleerd.
We hebben instinctief vertrouwen.
"Als ik zo verder beoefen", zegt deze persoon. Welke beoefening? De beste beoefening is: blijf bij het Zelf.
Het Zelf dat alles waarneemt, waarin alles plaatsvindt, maar dat in zichzelf rust. Het is diegene die ziet.
Alle acties en reacties verschijnen spontaan in aanwezigheid van het Zelf. Denk niet: ik ben het die handelt. Want als je dat gelooft, wordt die gedachte werkelijkheid.
Trouwens, zo functioneert de wereld.
Soms zeg ik: dit universum, deze wereld
is nooit wat je denkt dat het is - en - dit universum is wel degelijk wat je denkt dat het is.
Deze wereld is nooit wat je denkt dat hij is. Deze wereld is precies wat je denkt dat hij is.
Kun je dat begrijpen?
We zien wat we concipiëren.
Als je een persoon bent, zul je een wereld vol personen zien.
Als je het Wezen bent,
zul je je ongebonden voelen,
je zult alle andere Wezens herkennen. Kijk in de ogen van
andere Wezens, en je zal zien: je zal jezelf herkennen.
Deze woorden zijn geen poëzie. Ze zijn slechts een eenvoudige waarheid.
En je zal ze kunnen bevestigen en bekrachtigen, in je hart.