Ze zeiden dat ik mijn collega's had verraden,
dat ik ontslagen moest worden,
dat mij mijn bevoegdheid als arts ontzegd moest worden,
en dat ik terug moest gaan naar mijn eigen land.
Mijn email werd gehackt.
In een discussieforum van artsen
zei iemand vol trots dat hij mijn Twitteraccount had 'gebombardeerd'.
Ik wist niet of dat goed of slecht was, maar toen kwam het antwoord:
"Jammer dat het geen echte bom was."
Ik had nooit gedacht dat mijn campagne
zoveel woede onder artsen zou veroorzaken.
Ik droomde er altijd van om arts te worden.
Ik groeide op in China.
Ik herinner me dat ik hals over kop naar het ziekenhuis moest
vanwege mijn astma. Het was zo erg dat ik er elke week naartoe moest.
Daar was een dokter, dr. Sam, die altijd voor me zorgde.
Ze was ongeveer even oud als mijn moeder.
Ze had een wilde bos haar met krullen,
en ze droeg altijd van die gele bloemetjesjurken.
Ze was echt zo'n dokter
die haar behandeling gepaard liet gaan
met een groot gevoel voor humor.
Ook al lag je te kermen van de pijn,
na haar behandeling voelde je je altijd beter.
Als kind hebben we allemaal een held,
die we willen evenaren als we groot zijn, toch?
Ik wou later net zo zijn als dr. Sam.
Ik was 8 toen ik met mijn ouders naar de VS verhuisde.
We waren een doorsnee immigrantengezin.
Mijn ouders poetsten hotelkamers, wasten borden en stonden aan de benzinepomp,
zodat ik mijn droom kon verwezenlijken.
Uiteindelijk had ik het Engels onder de knie.
Mijn ouders waren zielsblij
toen ik werd toegelaten tot de artsopleiding en ik de artseneed aflegde.
Maar op een dag veranderde alles.
Mijn moeder belde me en zei dat ze zich niet lekker voelde.
Ze bleef maar hoesten en was kortademig en moe.
Mijn moeder klaagde nooit ergens over.
Dus toen ze vertelde dat er iets mis was,
wist ik dat het serieus moest zijn.
Dat bleek ook zo te zijn.
We hoorden dat ze borstkanker stadium IV had.
De kanker was al uitgezaaid naar haar longen, botten en hersens.
Maar ze was dapper en taai, en ze had hoop.
Ze werd geopereerd en bestraald.
Toen ze voor de derde keer chemo kreeg,
ontdekte ze dat ze haar adresboekje kwijt was.
Ze vond het telefoonnummer van haar oncoloog op internet.
Maar ze kwam nog iets anders tegen.
Op verschillende websites
werd hij genoemd als spreker voor een geneesmiddelenfabrikant
en zelfs voor precies dezelfde chemokuur
die hij mijn moeder had voorgeschreven.
Ze belde me in paniek op.
Ik wist niet wat ik moest denken.
Misschien was het de juiste chemokuur,
maar misschien ook niet.
Ze had de schrik te pakken en ze twijfelde.
In de geneeskunde
gaat het om vertrouwen.
Als het vertrouwen weg is, blijft er alleen angst over.
Maar die angst zegt nog iets anders.
Toen ik co-assistent was, zorgde ik voor een jongen van 19.
Hij was aan het fietsen naar zijn studentenflat toen hij werd geraakt
en overreden door een SUV.
Hij had 7 gebroken ribben, en zijn heup was verbrijzeld.
En hij had bloedingen in zijn buik en hersens.
Stel je zijn ouders eens voor.
Ze waren komen overvliegen uit Seattle,
en troffen hun zoon in coma aan.
Dan wil je toch weten wat er speelt, nietwaar?
Ze vroegen of ze erbij mochten zijn als we zijn behandelplan bespraken.
Ik vond het een redelijk verzoek.
Van onze kant konden we dan laten zien dat we ons uiterste best deden.
Maar de hoofdarts zei nee.
Hij gaf allerlei redenen:
"Ze lopen de verpleegkundigen in de weg,
ze weerhouden de studenten ervan om vragen te stellen."
Hij zei zelfs:
"Wat als ze een fout zien en ons een proces aandoen?"
Ik zag dat achter ieder excuus een diepe angst schuilging.
Ik begreep hieruit dat je als dokter een witte jas moet aantrekken,
een muur moet opwerpen en je erachter verschuilen.
In de geneeskunde is sprake van een verborgen epidemie.
Patiënten zijn bang. Stel dat je met vreselijke buikpijn wakker wordt.
Je gaat naar het ziekenhuis, een vreemde omgeving
waar je op een brancard ligt in een dun hemdje.
Vreemden komen je prikken en porren. Je weet niet wat je te wachten staat.
Ook niet of je de deken krijgt waar je een half uur eerder om hebt gevraagd.
Niet alleen de patiënten zijn bang.
De doktoren zijn ook bang.
Bang dat patiënten te weten komen wie we zijn,
en waar het bij de geneeskunst om gaat.
Dus wat doen we?
We trekken een witte jas aan en verschuilen ons erachter.
Maar hoe meer we ons verschuilen,
hoe meer mensen willen weten wat we verbergen,
waardoor angst uitgroeit tot wantrouwen en slechte medische zorg.
We hebben niet alleen angst voor ziektes; we lijden aan de ziekte die angst heet.
Kunnen we de scheiding overbruggen
tussen wat patiënten nodig hebben en wat doktoren praktiseren?
Kunnen we de angst-ziekte overwinnen? Ik zal de vraag anders stellen.
Wat zou er gebeuren als we het tegenovergestelde van verstoppen deden?
Als doktoren tegenover hun patiënten open kaart zouden spelen?
Afgelopen herfst heb ik onderzoek gedaan
naar wat mensen willen weten over hun gezondheidszorg.
Niet alleen patiënten, maar ook de man in de straat.
Twee van mijn studenten, Suhavi Tucker en Laura Johns,
voerden het onderzoek uit op straat.
Ze gingen naar banken, coffeeshops en ouderencentra,
Chinese restaurants en treinstations.
Wat waren hun bevindingen?
Als we vroegen:
"Wat wilt u weten over uw gezondheidszorg?"
ging het antwoord altijd over hun artsen.
Bij gezondheidszorg denken mensen
aan de interactie tussen henzelf en hun doktoren.
Toen we vroegen: "Wat wilt u weten over uw doktoren?"
kregen we drie antwoorden.
Sommigen wilden weten of de behandelend arts competent was,
en of hij bevoegd was om als arts te praktiseren.
Anderen wilden weten of hij onpartijdig was
en zijn beslissingen baseerde op wetenschappelijke bewijzen,
niet op wie hem betaalt.
Ons verraste dat veel ondervraagden
iets anders wilden weten over hun doktoren.
Jonathan, een 28-jarige rechtenstudent,
zei dat hij een dokter zocht die holebi-vriendelijk is,
en die gespecialiseerd is in de gezondheid van holebi's.
Serena, een 32-jarige accountant,
vond het belangrijk dat haar dokter dezelfde ideeën heeft
over abortus en vrouwenrechten.
Frank, eigenaar van een ijzerwinkel,
gaat niet graag naar de dokter,
maar wil een dokter die in preventie gelooft,
en die geen problemen heeft met alternatieve behandelingen.
Stuk voor stuk zeiden de ondervraagden
dat de arts-patiëntrelatie heel vertrouwelijk is,
en dat ze, voordat ze zich uitkleden en hun diepste geheimen vertellen,
eerst willen weten welke waarden hun dokter erop nahoudt.
Het feit dat een arts geen patiënten kan weigeren,
betekent niet dat patiënten elke arts moeten accepteren.
Ze willen weten wie ze voor zich hebben
zodat ze een goede keuze kunnen maken.
Daarom begon ik de campagne: 'Wie is mijn dokter?'
Totale transparantie in de geneeskunde, is de boodschap.
Op een website vermelden artsen vrijwillig
waar ze hebben gestudeerd, wat hun specialisme is,
maar ook of er tegenstrijdige belangen zijn.
We zijn transparanter dan wettelijk voorgeschreven
over connecties met de farmaceutische industrie
en vermelden hoe we betaald krijgen. Die drijfveren zijn belangrijk.
Als je naar de dokter gaat met rugklachten,
wil je weten dat hij 5000 dollar krijgt voor een rugoperatie,
of 25 dollar voor een verwijzing naar een fysiotherapeut,
óf dat hij hetzelfde krijgt om het even welk advies hij geeft.
En we gaan nog een stap verder.
We benadrukken het belang van de gezondheid van vrouwen,
holebi's, transgenders, alternatieve geneeskunde,
preventieve geneeskunde en het recht op euthanasie.
We beloven onze patiënten plechtig dat we hen zullen dienen,
en dat ze het recht hebben om te weten wie we zijn.
We geloven dat transparantie de angst kan genezen.
Ik had gedacht dat niet alle artsen zouden meedoen,
maar niet dat de reactie op de campagne zo groot zou zijn.
Een week na de start van 'Wie is mijn dokter?'
waren er op 'Medscape' en andere online artsenfora
duizenden berichten over mijn campagne gepost.
Dit zijn er een paar.
Van een gastro-enteroloog in Portland:
"Ik heb 12 jaar lang als een slaaf geleefd,
ik heb leningen en hypotheken.
Zonder gratis lunch van de fabrikant kan ik geen zorg verlenen."
Het zijn zware tijden voor iedereen, maar klagen tegen een patiënt,
die van 35.000 dollar per jaar een gezin moet onderhouden,
over je gratis lunch, is absurd.
Een orthopedisch chirurg in Charlotte:
"De bron van mijn inkomen openbaar maken, is een schending van mijn privacy.
Mijn patiënten zeggen mij niks over hun inkomen."
Maar hun bron van inkomsten raakt de gezondheid van de arts niet.
Een psychiater in New York schreef:
"Nog even, en we moeten zeggen of we katten leuker vinden dan honden,
in wat voor auto we rijden, en wat voor toiletpapier we gebruiken."
Je mening over auto's of toiletpapier treft de gezondheid van je patiënt niet,
je mening over het kiesrecht van vrouwen,
preventieve geneeskunde en het recht op euthanasie misschien wel.
Die van een cardioloog uit Kansas City vind ik de beste:
"Nog meer overheidsbemoeienis?
Dr. Wen moet teruggaan naar haar eigen land."
Nou, ik heb tweemaal goed nieuws.
Ten eerste is deelname hieraan vrijwillig,
en ten tweede: ik ben Amerikaan, en ik ben al hier.
(Gelach) (Applaus)
Binnen een maand werd m'n werkgever gebeld dat ik ontslagen moest worden.
Ik kreeg dreigbrieven op mijn geheime woonadres,
dat het medisch tuchtcollege me zou moeten straffen.
Familie en vrienden smeekten me om de campagne te stoppen.
Na de bomdreiging hield ik het voor gezien.
Maar toen kwamen de patiënten.
Een 'TweetChat'
-- dat kende ik inmiddels --
was 4,3 miljoen maal weergegeven.
Duizenden mensen moedigden me aan om ermee door te gaan.
Ik geef een paar voorbeelden:
"Als doktoren iets doen waarvoor ze zich schamen,
dan horen ze dat niet doen."
"Politici moeten open kaart spelen over donaties aan de partij,
advocaten moeten belangenconflicten openbaar maken.
Waarom geldt dat niet voor artsen?"
Een heleboel mensen schreven me:
"Patiënten moeten zelf beslissen
wat belangrijk is bij het kiezen van een arts."
In onze proeffase
beloofden ruim 300 artsen totale transparantie.
Wat een maf plan, he?
Eigenlijk was het idee helemaal niet nieuw.
Ken je dr. Sam nog, mijn dokter in China, van die grapjes en bos haar?
Ze was onze huisarts, maar ze was ook onze buurvrouw.
Ze woonde tegenover ons.
Haar dochter en ik zaten op dezelfde school.
Mijn ouders en ik vertrouwden haar,
want we wisten wie ze was, en waar ze voor stond.
Zij hoefde zich niet te verbergen.
Een generatie terug was dat nog heel gewoon in Amerika.
Je wist dat je huisarts twee tienerzoons had,
dat hij gestopt was met roken.
Hij zegt dat hij regelmatig naar de kerk gaat
maar je ziet hem twee keer per jaar, met Pasen,
en wanneer zijn schoonmoeder op bezoek komt. (Gelach)
Je wist wat je aan hem had en hij hoefde zich niet te verstoppen.
Maar de angst-ziekte heeft gewonnen, en patiënten lijden onder de gevolgen.
Ik heb dat zelf ervaren.
Mijn moeder heeft 8 jaar tegen kanker gevochten.
Ze was een plannenmaakster,
en ze dacht vaak na over hoe ze wilde leven,
en hoe ze wilde sterven.
Ze gaf toestemming voor passieve euthanasie,
en beschreef in 12 pagina's dat ze genoeg had geleden,
en dat haar tijd was gekomen.
Ik was specialist in opleiding,
toen ik werd gebeld dat ze op de intensive care lag.
Toen ik daar aankwam, was ze al bijna geïntubeerd,
en aan de beademing gelegd.
"Dat wil ze niet", zei ik, "dat hebben we zwart op wit".
De Intensive Care-arts keek me aan
wees naar mijn zus, die toen 16 was, en zei:
"Weet je nog dat je zo oud was als zij?"
"Hoe zou jij het gevonden hebben zonder moeder op te groeien?"
De oncoloog was ook aanwezig.
Hij zei: "Daar ligt je moeder,
kun je jezelf de rest van je leven onder ogen komen,
als je nu niet alles voor haar doet?"
Ik kende mijn moeder heel goed.
Ik wist heel goed wat ze met haar verklaring bedoelde.
Maar ik was zelf dokter.
Het was de zwaarste beslissing die ik ooit heb genomen:
haar vredig laten sterven.
Wat die artsen zeiden, zal me altijd bijblijven,
elke dag weer.
We kunnen de scheiding overbruggen
tussen wat artsen praktiseren en wat patiënten nodig hebben.
Het gaat lukken, want vroeger lukte het ook.
We weten dat transparantie tot vertrouwen leidt.
Onderzoek toont aan dat artsen zijn gebaat bij openheid,
dat open medische dossiers
en praten over medische fouten
leidt tot meer vertrouwen bij patiënten, verbetering van hun gezondheid
en minder medische nalatigheid.
Openheid en vertrouwen zullen steeds belangrijker worden
naarmate we evolueren van een besmettings- naar een gedragsmodel van ziekte.
Bacteriën trekken zich niets aan van vertrouwen en intimiteit,
maar voordat mensen lastige keuzes kunnen maken over hun leefstijl,
zoals het stoppen met roken,
en het bewaken van bloeddruk en diabetes,
moeten we eerst vertrouwen kweken.
Dit hebben 'transparante' doktoren gezegd:
Brandon Combs, een internist uit Denver:
"Het heeft me dichter bij mijn patiënten gebracht.
De relatie die ik nu met ze heb,
is de reden waarom ik arts ben geworden."
Aaron Stupple, een internist uit Denver:
"Ik zeg tegen mijn patiënten dat ik open kaart speel,
en niks te verbergen heb."
"Hier ben ik. Vertel eens wat er aan de hand is.
We moeten het samen oplossen."
May Nguyen, een huisarts in Houston:
"Mijn collega's staan versteld over wat ik doe."
Ze vinden dat ik heel dapper ben.
"Dat ben ik niet, zei ik.
Ik doe gewoon mijn werk."
Ik besluit met een laatste gedachte.
Helemaal transparant zijn, is beangstigend.
Je voelt je naakt, overgeleverd en kwetsbaar.
Maar die kwetsbaarheid en nederigheid
kunnen heel goed van pas komen bij het uitoefenen van de geneeskunde.
Als we bereid zijn van ons voetstuk te stappen,
onze witte jas uit te trekken
en patiënten te tonen wie we zijn en wat de geneeskunde inhoudt,
kunnen we een begin maken met het overwinnen van de angst-ziekte.
Dan kunnen we vertrouwen scheppen
en kunnen we het gesloten en verborgen patroon van de geneeskunde
veranderen in een patroon van volledige openheid en betrokkenheid bij de patiënt.
Bedankt.
(Applaus)