E konsideroj misionin e jetës sime,
të tregoj urgjencën e ndryshimeve klimatike përmes punës sime.
Kam udhëtuar në veri te Artikut për të kapur historinë e pashpalosur
të shkrirjes polare,
dhe në jug të Ekuadorit për dokumentimin e rritjes graduale të nivelit të deteve.
Së fundmi, kam vizituar bregdetin e akullt të Groenlandës
edhe ishujt e ulëta të Maldiveve,
duke lidhur kështu, dy pjesë të ndryshme
por njëlloj të rrezikuara në Tokë.
Vizatimet e mia eksplorojnë momente të trancizionit, të turbullirës
dhe të qetësisë së peisazhit,
duke iu mundësuar shikuesve të lidhen emocionalisht me një vend
që ndoshta nuk do të munden ta vizitojnë.
Zgjedh të përcjell bukurinë kundrejt shkatërrimit
Nëse ndjeni madhështinë e peisazheve
ndoshta mund të frymëzoheni që t'i mbroni dhe t'i ruani ata.
Psikologjia e sjelljes thotë se veprojmë
dhe marrim vendime bazuar në ndjenjat tona më tepër.
Studimet tregojnë se arti ndikon në ndjenjat tona
më shumë sesa një lajm tronditës.
Ekspertët parashikojnë
verë arktike pa akull në 2020.
Nivelet e detit kanë gjasa të rriten
me 0.6-3m deri në fund të shekullit.
I kam kushtuar karrierën time nxjerrjes në dritë të këtyre projektimeve
me një mjet të aksesueshëm që na nxit
në një mënyrë që statistikat s'munden.
Procesi im fillon me udhëtime në vende në ballë të ndryshimeve klimatike.
Aty bëj mijëra fotografi.
Në studio, punoj bazuar në kujtimet e përvojës dhe foto
për të krijuar vepra me përmasa të mëdha,
ndonjëherë deri në 3 m të gjera.
Vizatoj me pastel të butë që është i thatë si qymyr, por me ngjyra.
Unë i quaj punët e mia vizatime, por të tjerët i quajnë piktura.
Megjithatë strukem, kur më quajnë piktore që pikturon me gishta.
(Të qeshura)
Por unë nuk përdor mjete,
gjithmonë kam përdorur gishtat dhe pëllëmbën e dorës
për të manipuluar pigmentin në letër.
Vizatimi është një formë meditimi për mua
Më qetëson mendjen.
Nuk e perceptoj atë që vizatoj si akull apo ujë.
Në fakt, imazhi zhvishet nga gjithçka
deri në formën bazë të ngjyrës dhe formës.
Kur vepra ka mbaruar,
më në fund mund ta shoh si një të tërë,
si një ajsberg që pluskon në ujin e qelqtë
ose një valë që krijon shkumë.
Një vepër si kjo më merr mesatarisht
10 sekonda, siç mund ta shihni.
(Të qeshura)
(Duartrokitje)
Në të vërtetë, më shumë se 200-250 orë
për të tilla përmasa.
Unë kam vizatuar që e vogël fare.
Mamaja ime ishte artiste
dhe teksa rritesha,
kishim gjithnjë vegla arti nëpër shtëpi.
Dashuria e sime mëje për fotografinë,
e nxiti të shkonte
në rajonet më të largëta të Tokës,
për mua dhe familjen time ishte fat
t'i bashkoheshim dhe ta mbështesnim në këto aventura.
Udhëtuam mbi deve në Afrikën Veriore
dhe rrëshkitëm me slitë qensh pranë Polit të Veriut.
Në gusht të vitit 2012, udhëhoqa ekspeditën time të parë,
një grup me artistë dhe studiues në bregun veriperëndimor të Groenlandës.
Në fillim, ime më do ta drejtonte këtë udhëtim.
Ne ishim në fazat e para të planifikimit,
meqë kishim planifikuar të shkonim bashkë,
kur u diagnostikua me tumor në tru.
Kanceri ia mori shpejt kontrollin e trupit dhe të mendjes
dhe ajo ndërroi jetë 6 muaj më vonë.
Megjithatë, gjatë muajve të sëmundjes,
përkushtimi i saj ndaj ekspeditës nuk u lëkund kurrë
dhe premtova që do ta kryeja unë udhëtimin e saj të fundit.
Pasioni i sime mëje për Arktikun
jehonte gjatë përvojës sime në Groenlandë
dhe ndjeva fuqinë
dhe brishtësinë e peisazhit.
Përmasat gjigande të ajsbergut
të bëjnë të ndihesh e vogël.
Fushat e akullta janë plot lëvizje dhe tinguj
në një mënyrë që unë s'e prisja kurrë.
Unë rrita përmasat e veprave të mia
për t'ju dhënë ju të njëjtën ndjesi frike që përjetova unë.
Megjithatë, ndërsa madhështia e akullit është e dukshme,
ashtu është edhe cënueshmëria e tij.
Nga varka jonë,
mund ta shihja akullin teksa shkrinte nën diellin shumë të nxehtë për stinën.
Ne patëm rastin të vizitonim shumë nga komunitetet Inuit në Groenlandë
që tani përballen me sfida shumë të mëdha.
Vendasit më folën për sipërfaqe të pafundme akulli
që nuk ngrinin më si dikur.
Pa akull, territoret e gjuetisë dhe të të korrave
janë zvogëluar shumë.
duke kërcënuar mënyrën e tyre të jetesës dhe të mbijetesës.
Akullnajat në shkrirje e sipër në Groenlandë,
janë një nga faktorët më të mëdhenj të rritjes së nivelit të detit,
që tashmë ka filluar të fundosë
disa nga ishujt më të ulët në botë.
Një vit pas udhëtimit në Groenlandë, vizitova Maldivet,
shteti me lartësinë mbi nivelin e detit më të ulët në botë.
Kur isha atje, mblodha imazhe dhe frymëzim
për një tjetër vepër:
vizatime të valëve në bregun e një kombi
që mund të ishte nën ujë brenda këtij shekulli.
Ngjarje shkatërruese ndodhin çdo ditë
në shkallë botërore dhe personale.
Në Groenlandë, hodha hirin e mamasë
në akullin që shkrinte.
Tani është një pjesë e peisazhit që donte
edhe pse merr një formë të re.
Në mes të dhuratave që më ka dhënë ime më
është aftësia për t'u fokusuar
te pozitivja më shumë sesa te negativja.
Vizatimet e mia i thurin lavde bukurisë së atyre që rrezikojmë të humbasim.
Uroj që këto të shërbejnë si regjistrime të peizazheve madhështore në ndryshim,
duke dokumentuar tranzicionin dhe duke frymëzuar komunitetin tonë global
për të ndërmarrë veprime për të ardhmen.
Ju falemnderit.
(Duartrokitje)