Ben, fobik utangaçlık
tanısı konulmuş olarak büyüdüm
ve bu odanın büyüklüğüne göre
en az 20 diğer kişi gibi
kekemeydim.
El kaldırmaya cesaret edebilir misiniz?
Ve bu üstümüze yapışıp kalıyor. Gerçekten öyle,
çünkü bize böyle davranıldığında
bazen kendimizi görünmez
ya da kale alınmıyormuş gibi hissediyoruz.
Ve insanlara baktıkça,
ki genelde tek yaptığım bu,
bazı insanların gerçekten dikkat çekmek ve
itibar görmek istediklerini fark ettim.
Unutmayın, o zamanlar gençtim.
Peki, ne yaptılar?
Muhtemelen hâlâ sıklıkla yaptığımız şeyi.
Kendimiz hakkında konuşmak.
Ancak gözlemlediğim diğer insanlar da var
"müşterek zihniyet" dediğime sahip olan.
Her koşulda, kendileriyle ilgili konuşup
"biz" fikrini yaratmanın yolunu bulurlar.
Benim hayalimdeki yaşam, hepimizin
diğerleri için, onlarla birlikte daha büyük
fırsat yaratanlar olduğumuzu görmektir.
Şu an bizim için, en iyi yeteneklerini
daha çok çoğunluğun iyiliği için kullanan
ve aslında tek başımıza yapamayacağımız
işleri başaran, fırsat yaratanlar
olmak için daha iyi bir fırsat
ya da eylem çağrısı yok.
Sizinle bununla ilgili konuşmak istiyorum.
Çünkü vermekten daha fazlası,
vermekten bile fazlası,
çoğunluğun iyiliği için
karşımızdakiyle birlikte bizi yükseltecek
ve tartabilecek olan
daha zekice bir şey yapmaktır.
Bu yüzden burda oturuyorum.
Ayrıca bir şeye daha değinmek istiyorum:
Her biriniz bir şeyde
diğerlerinden daha iyi.
Bu, eğer odadaki en zeki insansan
yanlış odada olduğun
genel olgusunu çürütüyor.
(Gülüşmeler)
Size bir kaç sene önce gittiğim
bir Hollywood partisinden bahsedeyim.
Şu gelecek vaadeden oyuncuyla tanıştım ve
akabinde ikimizin de tutkulu olduğu bir
konudan konuşmaya başladık: Kamu sanatı.
Ve Los Angeles'daki
yeni binaların her birinde kamu sanatının bulunması gerektiğine dair
tutkulu bir fikri vardı.
Bunun için bir düzenleme istiyordu
ve tutkulu bir şekilde
-burda Chicago'lu kim var?-
tutkulu bir şekilde Millenium Park'taki
yansıtıcı yüzeyli, fasulye şeklinde olan
heykellerden konuşmaya başladı.
İnsanlar o heykele yanaşıp
yüzeydeki yansımalara gülümseyip
ve poz verip, doğaçlama yapıp
birlikte selfie çekilir
ve gülerlerdi.
Ve o konuşurken aklıma bir fikir geldi.
"Tanışman gereken birini tanıyorum." dedim
"Bir kaç hafta içinde hapisten çıkacak."
(Kahkahalar)
"Senin tutkunu o da paylaşıyor:
Sanat, insanların bağ kurmalarına olanak sağlamalı."
Hücrede beş yıl geçirdi.
Onu tanıyorum çünkü orada konuşma yaptım.
Telaffuzu net olan ve göze oldukça hoş
gelen bir adam çünkü yapılı biri.
Her gün uyguladığı bir idman düzeni vardı.
(Kahkahalar)
Sanırım o noktada beni anlamıştı.
"Umulmadık bir dost olurdu." dedim.
Sadece bu da değil, James de var.
Mimar ve profesör, ayrıca mekan tasarlamayı sever,
şu sanatla bezenmiş
küçük plazaların ve şehir içi yürüme yollarının olduğu,
insanların resimler çizip bazen bir araya
gelip sohbet ettikleri mekanları.
Bence birbirlerine iyi dostluk yaparlardı.
Ve aslında öyle de oldu.
Bir araya geldiler, bir şeyler hazırladılar
Los Angeles Belediye Meclisi'nin önünde konuşma yaptılar.
Ve meclis üyeleri düzenlemeyi kabul etmekle kalmayıp
onlarla fotoğraf çektirmek istediler.
Onlar korkutucu, zorlu ve güvenilirdi.
Bunu parayla satın alamazsınız.
Sizden ne tür fırsat-yaratanlar
olabileceğimizi değerlendirmenizi istiyorum.
Çünkü servetten ya da süslü ünvanlardan
ya da çok fazla insan tanımaktan daha fazlası,
birbirimizin iyi yönlerini farkedip,
onları ortaya çıkarmaktır.
Bunun kolay olduğunu söylemiyorum
ve eminim ki çoğunuz kiminle iletişime geçmek
istediğinizle ilgili yanlış adımlar attınız,
ama size önermek istediğim;
bu bir fırsat.
Bununla ilgili düşünmeye Avrupa'da
Wall Street Journal'da muhabirlik yaparken,
ticareti, politikayı, yaşam tarzını etkileyen akımlarla ilgili
yazılar yazdığım zamanlarda
düşünmeye başladım.
Yani benimkinden çok farklı dünyalardan
iletişime geçtiğim insanlar olmak zorundaydı,
yoksa yeni akımları takip edemezdim.
Ve üçüncüsü, kendimi okuyucunun yerine koyarak
hikayeyi yazmalıydım ki, böylece onlar bu akımların
hayatlarını nasıl etkileyeceğinizi görebilsin.
Bu fırsat-yaratanların yaptığı şeydir.
Ve şöyle garip bir şey var ki:
Aynen kendileri gibi olduklarını
düşündükleri insanlarla çalışan,
onlarla yaşayan ve oynayan, çünkü
sonrasında daha sert
ve aşırı hale geliyoruz,
sayısı artan Amerikanların aksine,
fırsat-yaratanlar aktif olarak,
kendilerinden farklı kişilerle muhatap olup
onlarla bağlantı kuruyorlar ve böyle yaptıkları için
doğru takımı kurdukları, problemleri daha iyi yoldan
çözmeye hazırladıkları ve daha fazla fırsat
elde edebildikleri sağlam ilişkiler kuruyorlar.
Farklılıklardan gücenmeyip
onlara hayran kalıyorlar,
bu büyük bir zihniyet değişimi
ve bunu hissedince daha fazla olmasını istiyorsun.
Bu dünya bize toplu bir zihniyet oluşturmamız için sesleniyor ve
ben bunu yapmamız gerektiğine inanıyorum.
Özellikle şu anda çok önemli.
Neden şu anda önemli?
Çünkü bazı şeyler; insansız uçaklar, ilaçlar ve veri toplamları gibi
daha çok insan tarafından ve
daha faydalı amaçlar için icat edilebilir ve
sonrasında her gün haberlerde
gördüğümüz gibi tehlikeli
olanlar için kullanılabilir.
Bizi çağırıyor, her birimizi
daha büyük bir çağrıya.
Ama şu da cabası:
Büyük ihtimalle bireysel
ya da kurumsal olarak biriyle
gerçekleştirdiğiniz ilk fırsat
sizin yapacağınızın en iyisi değil.
Bu fırsat tecrübe edindikten ve
birbirinize güvendikten sonra gelir.
Bu daha önceden hiç
tahmin edemeyeceğiniz şeyleri
akıl ettiğinizdedir.
Mesela, şu bahsettiğim oyuncunun kocası olan Marty
onları alıştırma yaparlarken izledi
ve sonrasında sabıkalı olan arkadaşım
Wally ile
şu idman düzeni hakkında konuşuyorlardı.
Ve düşündü ki;
bir set raketbol saham var.
Bu adam bize öğretebilir.
Orada çalışan bir çok insan benim sahama üyeler.
Sıkça seyahate çıkarlar.
Hiçbir teçhizat gerekmeden
otel odasında pratik yapabilirler.
Wally bu şekilde iş buldu.
Sadece bu da değil, yıllar sonra
raketbol oynamasını da öğretiyordu.
Bundan yıllar sonra da,
raketbol hocalarını eğitiyordu.
Bana göre, insanlarla ortak bir ilgi alanı ya da
ortak bir eylem üzerine iletişime geçtiğiniz zaman,
gelecekte tesadüfen keşfedilecek olan
şeylere alışkın oluyorsunuz.
Ve sanırım baktığımız şey de bu.
Kendimizi bu fırsatlara açıyoruz,
ve bu odada kilit rol oynayanlar ve teknoloji var,
bunu yapmak için eşsiz şekilde konumlandırılmış kilit roldekiler,
sistemleri ölçeklendirmek ve birlikte yansıtmak için.
Yani sizi yapmaya çağırdığım şey şu:
Fırsat-yaratanların üç özelliğini hatırlayın.
Fırsat-yaratanlar en güçlü özelliklerini bilemeye devam eder
ve örnek arayan insanlar olurlar.
Kendilerininkinden başka dünyalara dahil olurlar
böylece güvenilirler ve bu örnekleri görebilirler
ve ortak ilginin en etkili noktasının etrafında
bağlantı kurmak için iletişime geçerler.
Yani size sorduğum,
dünya aç.
Kendi tecrübelerimden hareketle inanıyorum ki,
dünya fırsat-yaratanlar haline gelerek
bu davranışları özendirmemiz
için bize aç.
Birçoğunuzun çoktan yaptığı gibi
-Kendimden biliyorum bunu-
ve yeni bir dünya hayal etmek için,
tek başımıza yapabileceğimizden daha iyisini yapmak
daha güzel işler başarmak için
hep birlikte en iyi yeteneklerimizi kullanmalıyız.
Şunu hatırlayın,
Dave Liniger'ın bir zamanlar söylediği gibi,
"Grup yemeğine sadece bir çatalla gelerek
başarılı olamazsın."
(Kahkahalar)
Çok teşekkürler.
Teşekkürler. (Alkışlar)