วันนี้ ฉันอยากจะมาพูดเกี่ยวกับ ปัญหาเร่งด่วนในสังคม
ในตอนนี้ มันไม่ใช่อาวุธนิวเคลียร์
ไม่ใช่การอพยพ
และไม่ใช่โรคมาลาเรีย
ฉันมาอยู่ที่นี่เพื่อพูดเกี่ยวกับภาพยนตร์
ตอนนี้ อย่างจริงจังมากนะ ภาพยนตร์ก็เป็นสิ่งที่สำคัญมาก
ในอุตสาหกรรมภาพยนตร์ เราให้ความบันเทิงได้อย่างกว้างขวาง
เรายังถูกทำให้เคลิบเคลิ้มได้ โดยการเล่าเรื่อง
การเล่าเรื่องจึงสำคัญมาก
เนื้อเรื่องบอกเราว่าสังคมให้คุณค่ากับอะไร
ให้บทเรียนกับเรา
บอกเล่าและอนุรักษ์ประวัติศาสตร์
เนื้อเรื่องนั้นเป็นสิ่งที่สุดยอดมาก
แต่เนื้อเรื่องไม่ได้ให้โอกาส
กับทุกคนได้ปรากฏตัว อย่างเท่าเทียมกัน
โดยเฉพาะเรื่องใดๆ
ที่เป็นหนังในกลุ่มรูปแบบอเมริกัน
มันน่าสนใจมากในภาพยนตร์ที่
ผู้หญิงนั้นถูกทำให้หายไปและไม่มีความสำคัญ
ในเรื่องราวของพวกเรามากมาย
และฉันเรียนรู้เรื่องนี้เป็นครั้งแรก เมื่อประมาณ 10 ปีก่อน
ตอนที่ฉันเริ่มทำวิจัยเรื่องบทบาททางเพศ ในหนังทั่วไปเป็นครั้งแรก
ตั้งแต่ตอนนั้น พวกเราได้ค้นคว้าไป มากกว่า 30 หัวข้อแล้ว
ทีมของดิฉันเหนื่อยแล้ว
แต่ฉันได้ให้คำสัญญาไว้แล้วว่า ชีวิตของฉัน
ในฐานะนักวิจัยและนักเคลื่อนไหว
จะต่อสู้กับวิกฤตการณ์การมีส่วนร่วม
ในฮอลลีวูด
เพราะฉะนั้นวันนี้ ฉันอยากบอก บางอย่างเกี่ยวกับวิกฤต
ฉันอยากบอกถึงความไม่เท่าเทียม ทางเพศในภาพยนตร์
ฉันอยากบอกให้คุณรู้ว่า มันเป็นไป เรื่อยๆได้อย่างไร
แล้วหลังจากนั้นฉันจะบอก ว่าเราจะแก้ไขมันได้อย่างไร
อย่างไรก็ตาม มีคำเตือน 1 ข้อก่อนฉันจะเริ่ม
ข้อมูลของดิฉันมันน่าหดหู่มาก
ฉันจึงอยากขออภัยจากพวกคุณล่วงหน้า
เพราะว่าฉันจะทำให้พวกคุณอารมณ์เสียมาก
แต่อารมณ์พวกคุณจะดีขึ้นในตอนจบ
ฉันจะแสดงให้เห็นถึงสิ่งดีเล็กๆในเรื่องนี้
เพื่อที่จะแก้ปัญหาที่พวกเราเจออยู่
เป็นเวลานาน นานมากแล้ว
งั้นเรามาเริ่มจากจุดที่สำคัญที่สุดตอนนี้
แต่ละปี ทีมวิจัยของฉันได้ตรวจสอบหนัง ที่มีรายได้สูงสุด 100 เรื่องแรก
ในสหรัฐฯ
สิ่งที่พวกเราทำคือการดูในทุกบทสนทนา หรือชื่อของตัวละครที่ถูกกล่าวมาในเรื่อง
ตอนนี้ การนับว่าเป็นหนึ่งตัวละคร ในการวิจัยของฉัน
สิ่งที่ตัวละครทั้งหลายต้องทำก็แค่พูดมา 1คำ
มันเป็นเกณฑ์ที่ต่ำมากนะ
(เสียงหัวเราะ)
จนถึงตอนนี้ เราดูหนังไป 800 เรื่องแล้ว
ตั้งแต่ปี 2007 ถึง 2015
เก็บข้อมูลเรื่อง เพศ ชนชาติ ชาติพันธุ์ เพศทางเลือก และตัวละครที่พิการ
ในทุกตัวละครที่พูดในจอ
มาดูแนวโน้มที่มีปัญหาจริงๆบางส่วนกัน
อย่างแรก มีจำนวนผู้หญิงในภาพยนตร์ ที่มีฉากของตนน้อยมาก
จาก 800 เรื่อง และตัวละครที่มีบท ถึง 35,205 ตัว
มีตัวละครที่เป็นเด็กผู้หญิงหรือผู้หญิง น้อยกว่า 1 ใน 3
ย้ำว่าน้อยกว่า 1 ใน 3
และไม่มีการเปลี่ยนแปลงเลย ตั้งแต่ 2007 ถึง 2015
แล้วถ้าคุณเปรียบเทียบผลลัพธ์
กับตัวอย่างภาพยนตร์น้อยๆ ในช่วง 1946 ถึง 1955
มันไม่มีความเปลี่ยนแปลงเลย มานานกว่ากึ่งศตวรรษ
มานานกว่ากึ่งศตวรรษ!
แต่จำนวนของพวกเรา(เพศหญิง) มีมากกว่าครึ่งของประชากร
ตอนนี้ ถ้าเราเอาข้อมูลนี้ เปรียบเทียบกัน
โดยสังเกตในช่วงปัจจุบัน
สถาณการณ์มันเป็นปัญหามากขึ้น
จากหนัง 100 เรื่องที่ทำเงินสูงสุดของปีนี้
48 เรื่อง ไม่มีตัวละครหญิงที่มีบทที่เป็น ชาวแอฟริกัน - อเมริกัน แม้แต่หนึ่งตัวละคร
ไม่แม้แต่หนึ่งคน
หนัง 70 เรื่อง ไม่มีตัวละครหญิงที่มี เชื้อชาติหรือเป็นชาวเอเชีย ที่มีบทพูดเลย
นั่นสำหรับตัวละครเพศหญิงนะ
ไม่มีเลย
84 เรื่องไม่มีตัวละครเพศหญิงที่พิการเลย
และ 93 เรื่องที่ไร้ซึ่ง ตัวละครที่เป็น เลสเบี้ยน ไบเซ็กชวล หรือแปลงเพศเป็นหญิง
และนี่ไม่ใช่การลดบทบาท
แต่นี่คือการลบออกไปเลย
และดิฉันเรียกสิ่งนี้ว่า การระบาดของทำให้มองไม่เห็น
ตอนนี้เราย้ายจากข้อมูลทั่วไป ไปเป็นเรื่องเด่น
เรื่องนี้ก็ยังเป็นปัญหาอยู่ดี
จากหนัง 100 เรื่องในปีที่แล้ว
มีแค่ 32 ที่มีตัวละครหญิงที่ แสดงนำ หรือนำร่วมในหนัง
มีเพียง 3 เรื่องใน 100 เรื่อง
ที่มีบทของผู้หญิงที่ด้อยโอกาส เป็นบทนำในเรื่อง
และมีเพศหญิงที่มีเพศหลากหลายที่
มีอายุ 45 ปีหรือแก่กว่านั้น ในตอนที่หนังฉาย เพียงคนเดียว
ตอนนี้มาดูที่บทบาทกันเถอะ
เพิ่มเติมจากตัวเลขที่คุณเห็นเมื่อกี๊
เพศหญิงมักจะมีบทเรื่องทางเพศในหนัง
มากกว่าฝั่งผู้ชาย
ในความเป็นจริงตัวเลขถึงประมาณ 3 เท่าเลย
ที่แสดงออกทางเพศผ่านทางเสื้อผ้า
หรือการเปลือยบางส่วน
พวกเขาส่วนใหญ่มักจะผอม
แล้วตอนนี้ ในแอนิเมชั่นบางเรื่อง ตัวละครเพศหญิงนั้นผอมมาก
ขนาดเอวของพวกเขามีขนาดเท่าๆกับ เส้นรอบวงของท่อนแขนส่วนบน
(เสียงหัวเราะ)
พวกเรามักจะพูดว่า ผู้หญิงพวกนี้ไม่มี พื้นที่สำหรับการตั้งครรภ์
หรือแม้แต่อวัยวะภายใน
(เสียงหัวเราะ)
ตอนนี้ เราเอาเรื่องตลกออกไปก่อน
ทฤษฏีบอกไว้ และการวิจัยได้ยืนยันแล้ว
การรับรู้และการได้เห็นถึง แนวคิดเรื่องความผอม
สามารถนำไปสู่การไม่พอใจในรูปร่างของตัวเอง แล้วทำตามความเชื่อเรื่องความผอมนี้
และการปฏิเสธตัวเองในกลุ่ม ผู้ชมเพศหญิงบางส่วน
สิ่งที่แน่นอนคือ สิ่งที่เราเห็นในจอ
และสิ่งที่เราเห็นในโลกความเป็นจริงนั้น
มันไม่ตรงกัน
มันไม่ตรงกันเลย
ในความเป็นจริง ถ้าเราอยู่ในโลกของภาพยนตร์
เราคงมีวิกฤตเรื่องประชากรในตอนนี้แน่นอน
เพราะอย่างนั้น เมื่อฉันเห็นถึงรูปแบบ
ฉันอยากรู้ว่าทำไม
แล้วมันปรากฎว่าสองสิ่งที่ทำให้ความ ไม่เท่าเทียมเกิดขึ้นได้ในโลกภาพยนตร์
คือ เพศของคนสร้างรายการ/หนัง และการตีความผิดๆของผู้ชม
เราลองมาดูมันให้ชัดๆ
ถ้าคุณอยากจะเปลี่ยนรูปแบบ ที่ฉันบอกไปเมื่อตะกี๊
ทั้งหมดที่คุณต้องทำคือ การจ้างผู้กำกับเพศหญิง
แต่ปรากฏว่า ผู้กำกับเพศหญิง
ล้วนทำงานอยู่กับ หนังสั้นและหนังนอกกระแส
ที่มีจำนวนเด็กผู้หญิงและเพศหญิงมากขึ้น
มีหลายเรื่องมากขึ้นที่มี ผู้หญิงอยู่ในแก่นเรื่อง
มีเรื่องที่มีผู้หญิงที่อายุ 40 หรือมากกว่าอยู่มากขึ้น
ซึ่งดิฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ดีของพวกเรา
ที่มีตัวละครที่ด้อยโอกาสมากขึ้น
(เสียงหัวเราะ)
เสียใจด้วย
(เสียงหัวเราะ)
เสียใจนะ แต่ไม่แคร์
มีตัวละครที่ด้อยโอกาสในเรื่อง ของเชื้อชาติและที่มามากขึ้น
และสิ่งที่สำคัญที่สุด
มีผู้หญิงมากขึ้นที่ทำงานอยู่เบื้องหลัง
ที่ทำงานโปรดักชั่นสำคัญๆ
มันเป็นคำตอบของปัญหาที่เราพูดถึง
หรือไม่ใช่
ความเป็นจริงแล้วไม่ใช่คะ
จาก 800 เรื่อง ตั้งแต่ 2007 ถึง 2015
ผู้กำกับ 886 คน
เป็นผู้หญิงเพียงแค่ 4.1 เปอร์เซ็นต์
มีแค่ 3 คนที่เป็นหญิงชาวแอฟริกัน-อเมริกัน
และเพียงคนเดียวที่เป็นหญิงชาวเอเชีย
แล้วทำไมมันถึงยากเย็นขนาดนั้น
ในการที่จะมีผู้กำกับผู้หญิง
แล้วพวกเขาเป็นตัวแก้ปัญหาหรือเปล่า
เพื่อที่จะตอบคำถามนี้
เราทำการวิจัย
เราสัมภาษณ์คนในของอุตสาหกรรมนี้จำนวนมาก
ถามเกี่ยวกับผู้กำกับ
ปรากฎว่า ผู้บริหารทั้งชายและหญิง
เมื่อพวกเขาคิดถึงผู้กำกับ
พวกเขาคิดถึงเพศชาย
พวกเขาดูแล้วมีลักษณะของผู้นำ
และดูมีพลังโดยธรรมชาติ
เพราะอย่างนั้น เมื่อพวกเขาจะจ้างผู้กำกับ
ให้ควบคุมลูกน้องแล้วนำทางพวกเขา
ที่แลดูมีวิสัยทัศน์ หรือง่ายๆ คือเป็นแบบนายพลแพตตัน
จากทั้งหมดที่เราได้ยิน
ความคิดความอ่านของพวกเขาเลือกเพศชายอยู่ดี
ความเข้าใจถึงผู้กำกับหรือพวกผู้นำ
มันไม่แน่นอน สำหรับความเข้าใจของผู้หญิง
บทบาทของพวกเขา มันไม่ไปด้วยกัน
มันเป็นไปตามผลการวิจัยทางจิตวิทยาจำนวนมาก
ปัจจัยที่สองที่ทำให้เกิด ความไม่เท่าเทียมในจอหนัง
คือการตีความที่ผิดๆ ของผู้ชม
ฉันคงไม่ต้องคนทั้งหลายว่า
50 เปอร์เซ็นต์ของคนที่ไปที่โรงแล้วซื้อตั๋ว
เป็นเด็กผู้หญิงและผู้หญิงของประเทศแห่งนี้
ใช่ไหม
แต่พวกเขาไม่รับรู้ว่าเราเป็นผู้ชมเป้าหมายที่ มีกำลังทรัพย์หรือมีทรัพยากร
มากไปกว่านั้น ยังมีการตีความผิดๆบางเรื่อง
เกี่ยวกับการที่เพศหญิงเป็นตัวเปิดเรื่อง
การเปิดเรื่องหมายความว่า คุณให้ผู้หญิงเป็นตัวละครหลัก
แต่มันไม่ทำทุนคืนให้กับการลงทุนเลย
แต่การที่คุณใส่ตัวละครผู้ชาย เป็นตัวหลัก มันจะคืนทุน
มันเป็นความเข้าใจผิดที่เป็นปัญหามาก
ใช่ไหมคะ
โดยเฉพาะในการตื่นตัวของ แฟรนไชส์ที่ประสบความสำเร็จ
อย่าง "ฮังเกอร์เกมส์"
"พิตช์ เพอร์เฟ็กต์"
หรือแม้แต่หนังอิสระเล็กๆที่ชื่อ "สตาร์ วอร์ส: อุบัติการณ์แห่งพลัง"
การวิเคราะห์เศรษฐกิจของเราแสดงออกมาว่า เพศของตัวละครหลัก
ไม่มีผลต่อการขยับตัวสูงขึ้น ของเศรษฐกิจสหรัฐฯ
แล้วอะไรล่ะ ที่ส่งผล
ค่าถ่ายทำอย่างเดียวหรือว่า
ความเชื่อมโยงของการกระจาย ภาพยนตร์ไปยังที่ต่างๆในประเทศ
มันไม่ใช่เพศของตัวละครนำ
จุดจุดนี้แหละ ที่เราควรรู้สึกหดหู่
ที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงเลยใน 50 ปี
มีผู้กำกับหญิงไม่กี่คนทำงานเบื้องหลัง
และอุตสาหกรรมภาพยนตร์ไม่เชื่อเราในฐานะผู้ชม
แต่ขอบอกเลยว่า มันอาจจะมีเรื่องดีอยู่
และมันมีจริงๆ
มันมีวิธีที่ง่ายและยั่งยืน
ในการแก้ปัญหานี้
แต่ผู้สร้างเนื้อหารายการ
ผู้บริหาร และผู้บริโภค
เหมือนพวกคุณทั้งหมดในห้องนี้ ต้องให้ความร่วมมือ
มาพูดเรื่องวิธีแก้กัน
อย่างแรกคือสิ่งที่ฉันเรียกว่า "เพิ่มแค่ 5"
พวกคุณรู้ไหมว่า ถ้าเรามองถึง 100 หนังทำเงินสูงสุดปีหน้า
และเราเพิ่มตัวละครหญิง ที่มีบทอีกเพียง 5 ตัว
ลงไปในหนังพวกนั้น
เราจะสร้างบรรณทัดฐานใหม่ขึ้นมา
แล้วถ้าเราทำอย่างนี้ไปอีก 3 ปีติดต่อกัน
เราจะอยู่บนจุดที่เท่าเทียมทางเพศ
เป็นครั้งแรกในรอบกว่ากึ่งศตวรรษ
ถึงตอนนี้ วิธีการเข้าหา ยังลำบากอยู่บ้างด้วยหลายเหตุผล
หนึ่ง มันไม่ได้ลดจำนวนงานของนักแสดงชาย
สวรรค์ช่วย
(เสียงหัวเราะ)
สอง มันคุ้มค่าเงินมาก มันราคาไม่แพงเลย
สาม มันจะเป็นบันไดให้ผู้มีความสามารถ
และสี่ มันทำให้โปรดักชั่น มีความเป็นมนุษย์มากขึ้น
เพราะอะไรเหรอ เพราะว่ามันทำให้เรา มั่นใจว่าจะมีผู้หญิงในกองถ่าย
ทางออกที่สองสำหรับผู้มีพรสวรรค์ชั้นหนึ่ง
อย่างที่เรารู้กัน เหล่านักแสดงชั้นหนึ่ง สามารถเรียกร้องสิ่งต่างๆในสัญญาได้
โดยเฉพาะเหล่านักแสดงที่ อยู่ในหนังใหญ่ๆในฮอลลีวูด
จะเกิดอะไรขึ้นถ้านักแสดงกลุ่มนี้
ต้องการให้จำนวนเท่ากันมากขึ้น หรือเรียกร้องให้
ในสัญญาฉบับใหม่ของพวกเขา
ตอนนี้ เรื่องเหล่านั้นแปลว่าอะไร
พวกคุณอาจจะไม่รู้
แต่ในหนังทั่วไป
มีตัวละครที่มีบทพูดประมาณ 40 ถึง 45 ตัว
แต่ฉันขอบอกว่ามีจริงๆแค่ 8 ถึง 10 ตัว ของตัวละครพวกนั้น
ที่มีผลจริงๆต่อเรื่อง
อาจจะยกเว้น "อเวนเจอร์ส" นะ
ที่มีมากกว่านั้นนิดหน่อย
มีอีกประมาณ 30 ตัวละครหรือบทที่เหลือ
ทำให้มันไม่มีเหตุผลเลยที่ตัวละครสมทบ
จะไม่เหมือนความเป็นจริงในโลก
ที่เป็นที่ๆเรื่องดำเนินบน
การเรียกร้องในสัญญาของนักแสดงชั้นนำนั้น
สามารถกำหนดให้บทเหล่านั้น
เป็นจริงตามโลกที่เราอยู่มากขึ้น
ถึงตอนนั้น มันจะไม่มีเหตุผลที่เครือข่าย
สตูดิโอ หรือบริษัทถ่ายทำ
จะไม่สามารถทำตามคำสัญญา
ที่ให้ไว้ในช่วงทำข้อตกลง
วิธีแก้ที่สาม:
อันนี้สำหรับ วงการอุตสาหรรมความบันเทิง
โดยเฉพาะ ฮอลลีวูด
ในการทำตามกฎของรูนีย์
ในการจ้างผู้กำกับ
ตอนนี้ใน NFL ใช้กฎของรูนีย์แล้ว
ว่าถ้าทีมต้องการจ้างโค้ชจากองค์กรภายนอก
พวกเขาต้องสัมภาษณ์ผู้สมัครที่ด้อยโอกาส
หลักการเดียวกันนี้สามารถใช้ กับหนังของฮอลลีวูด
ยังไงเหรอ
ก็ ในหนังทำเงินเหล่านี้
ผู้บริหารและเอเยนต์สามารถทำให้มั่นใจว่า
ผู้หญิงและคนผิวสีนั้นไม่ได้รับ เพียงแค่การพิจรณา
แต่พวกเขาได้รับการสัมภาษณ์งาน
ตอนนี้ คุณบางคนอาจถาม
ว่าทำไมมันถึงสำคัญล่ะ
เพราะว่ามันเปิดให้ผู้บริหาร ได้พบผู้กำกับหญิง
ผู้ซึ่งตกเป็นเหยื่อของวิธีการจ้าง ที่ค่อนข้างเลือกปฏิบัติ
วิธีแก้ที่สี่
นั้นสำหรับผู้บริโภคแบบฉันและพวกคุณ
ถ้าพวกคุณอยากเห็นหนังเกี่ยวกับผู้หญิง ทำโดยผู้หญิงและเพื่อผู้หญิง
เราต้องสนับสนุนพวกเขา
นั่นอาจจะหมายถึงการไปสนับสนุนโรงหนังอิสระ
แทนที่จะเป็นโรงหนังเครือใหญ่ๆ
หรืออาจจะเป็นการเลื่อนลง ไปล่างมากขึ้นในเว็บ
เพื่อที่จะหาหนังที่กำกับโดยผู้กำกับหญิง
หรืออาจจะเป็นการเขียนเช็ค เพื่อเป็นทุนสำหรับหนัง
โดยเฉพาะหนังที่กำกับโดย ผู้กำกับหญิงที่มีอดีตที่ด้อยโอกาส
ถูกต้องใช่ไหม
เราต้องเขียน โทรศัพท์ และอีเมลไปถึงบริษัท
ที่สร้างและจัดจำหน่ายหนังเหล่านี้
และเราต้องโพสต์ไปใน บัญชีโซเชียลมีเดียของพวกเรา
เมื่อเราเห็นถึงการแสดงที่ ครอบคลุมทั้งสองเพศ
ที่มีผู้หญิงในจอ
และที่สำคัญที่สุด ที่มีผู้หญิงทำงานอยู่เบื้องหลัง
เราต้องทำให้คนได้ยินเสียงของเรา และเงินของเรามีผลต่อพวกเขา
ตอนนี้เราก็มีศักยภาพมากพอ ที่จะเปลี่ยนโลกในเรื่องนี้แล้ว
ในสหรัฐฯ และรายการหนังของสหรัฐฯ
โดยเฉพาะในภาพยนตร์
ที่ทำให้คนทั่วโลกเก็บไปจิตนาการ
ย้ำคำว่าทั่วโลก
นั้นหมายความว่าอุตสาหกรรมภาพยนตร์ มีความสามารถ
ที่จะกระจายเรื่องราวของ ความเท่าเทียมได้ทั่วโลก
ได้มากเป็นประวัติการณ์
ลองจินตนาการดูสิว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ถ้าอุตสาหกรรมภาพยนตร์สนับสนุนค่านิยมนี้
โดยการใส่เข้าไปในจอหนัง
มันสามารถจุดประกายการรวมเป็นหนึ่ง
และการยอมรับในเด็กหญิงและผู้หญิง
คนผิวสี
กลุ่มคนที่มีความหลายหลายทางเพศ
กลุ่มคนที่พิการ
และคนมากมายรอบโลก
สิ่งเดียวที่อุตสาหกรรมภาพยนตร์ต้องทำ คือ ปลดปล่อยอาวุธลับของมัน
และนั้นคือการเล่าเรื่องราว
ในตอนเริ่มของการพูดครั้งนี้
ฉันบอกว่าภาพยนตร์
นั้นสามารถเคลิบเคลิ้มพวกเราได้จริงๆ
แต่ฉันขอโต้แย้งเองว่า ภาพยนตร์นั้น ก็สามารถแปรเปลี่ยนพวกเราได้เช่นกัน
ไม่มีใครเลยในห้องแห่งนี้
ได้เติบโตมาหรือมีประสบการณ์ ในการฟังการเล่าเรื่อง
ที่เต็มไปด้วยตัวละครหญิง
ไม่มีเลยสักคน
เพราะว่าตัวเลขไม่เคยเปลี่ยนเลย
มันจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าเกิดผู้ชมรุ่นต่อไป
เติบโตมาในโลกของหนังที่ต่างไป
มันจะเกิดอะไรขึ้นล่ะ
ฉันมาที่นี่เพื่อจะบอกพวกคุณในวันนี้
ว่ามันไมใช่แค่ว่าเราสามารถ เปลี่ยนสิ่งที่เราเห็นในจอได้
แต่ฉันใจร้อน อยากให้ไปถึงจุดนั้นเร็วๆ
เพราะฉะนั้น เราควรเห็นพ้องแล้ว เริ่มทำบางอย่างตั้งแต่วันนี้
เพื่อที่จะกำจัดโรคของการไม่ปรากฏให้หมดไป
จงมาเริ่มทำบางอย่างตั้งแต่วันนี้เถิด
ในสรุปว่า ผู้ชมในสหรัฐฯและบนโลกนี้
ต้องการและควรที่จะได้มากกว่านี้
จงสรุปให้ได้วันนี้เถิด
ว่าคนดูและผู้ชมรุ่นต่อไปนั้น
พวกเขาควรค่าแก่การเห็นเรื่องราว
ที่พวกเราไม่มีวันได้ได้เห็น
ขอบคุณค่ะ
(เสียงปรบมือ)