Hier staat een vrouw die 10 jaar lang in publieke stilte heeft geleefd.
Zoals je ziet is dat veranderd,
maar pas sinds kort.
Enkele maanden geleden
hield ik mijn eerste grote publieke toespraak,
bij de 'Forbes 30 under 30'-top:
1.500 briljante mensen, allemaal jonger dan 30 jaar.
Dat betekent dat in 1998
de oudsten in de groep pas 14 jaar waren,
en de de jongsten pas vier.
Ik grapte met hen dat sommigen mij misschien alleen kennen
van rapnummers.
Ja, ik kom voor in rapnummers.
Bijna 40 rapnummers. (Gelach)
Maar de avond van mijn toespraak gebeurde er iets verrassends.
Op mijn 41ste werd ik versierd door een 27-jarige jongen.
Ja, ik weet het.
Hij was charmant, en ik voelde me vereerd,
en heb hem afgewezen.
En weet je wat zijn onsuccesvolle openingszin was?
Hij kon ervoor zorgen dat ik me weer 22 voelde.
(Gelach) (Applaus)
Ik besefte later op de avond
dat ik waarschijnlijk de enige 40-plusser ben
die niet weer 22 wil zijn.
(Gelach)
(Applaus)
Op 22-jarige leeftijd werd ik verliefd op mijn baas
en op 24-jarige leeftijd
ontdekte ik de verwoestende gevolgen.
Mag ik de handen zien van iedereen hier die nooit fouten maakte
en niets gedaan heeft waar hij spijt van heeft
op z'n 22ste?
Ja, dat dacht ik al.
Dus net als ik hebben jullie op je 22ste wellicht foute keuzes gemaakt,
zijn verliefd geworden op de verkeerde persoon,
misschien zelfs jullie baas.
In tegenstelling tot mijn baas
was de jouwe waarschijnlijk niet de president van de Verenigde Staten.
Natuurlijk zit het leven vol verrassingen.
Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan mijn fout herinnerd word
en ik heb zo ontzettend veel spijt van die fout.
In 1998 werd ik eerst meegesleept door een onwaarschijnlijke romance,
en vervolgens door een orkaan van politieke, juridische en mediachaos
zoals we die nog nooit eerder hadden gezien.
Vergeet niet, maar een paar jaar eerder
was het nieuws afkomstig uit slechts drie bronnen:
je las een krant of een tijdschrift,
je luisterde naar de radio
of je keek naar de televisie.
Dat was het.
Maar dat was niet mijn lot.
Nee, dit schandaal werd jullie aangeleverd
door de digitale revolutie.
Dat betekende dat we toegang hadden tot al de informatie die we wilden,
wanneer we maar waar wilden, elke dag, overal.
Toen het verhaal naar buiten kwam in januari 1998,
gebeurde dat online.
Het was de eerste keer dat het traditionele nieuws
het moest afleggen tegen het internet voor een belangrijk nieuwsbericht:
een klik die wereldwijd weerklonk.
Voor mij persoonlijk betekende het
dat ik van de ene dag op de andere van een volledig private figuur
een wereldwijd openbaar vernederde figuur werd.
Ik was de eerste patiënt die leed aan verlies van persoonlijke reputatie,
op wereldschaal, bijna ogenblikkelijk.
Dit bliksemsnelle oordeel, met dank aan de technologie,
leidde tot hordes virtuele stenengooiers.
Ja, het was voordat er sociale media waren,
maar mensen konden wel online commentaar geven,
verhalen mailen en uiteraard grove moppen mailen.
Nieuwsbronnen stonden vol van foto's van mij,
om kranten te verkopen, als online advertentie,
en om mensen aan de tv gekluisterd te houden.
Herinner je je een bepaald beeld van mij,
bijvoorbeeld met een baret?
Ik geef toe dat ik fouten heb gemaakt,
die baret was helemaal fout.
Maar de aandacht en de veroordeling die me te beurt vielen, niet het verhaal,
maar mij persoonlijk, waren zonder voorgaande.
Ik werd bestempeld als del,
slet, hoer, bimbo,
en natuurlijk, 'die vrouw'.
Velen zagen mij,
maar weinigen kenden mij.
En dat snap ik: je vergat gemakkelijk
dat 'die vrouw' ook dimensies had,
een ziel had en ooit ongebroken was.
Toen dit me 17 jaar geleden overkwam, had het geen naam.
Nu noemen we het cyberpesten en online intimidatie.
Vandaag wil ik mijn ervaring met jullie delen,
vertellen hoe dit me heeft geholpen om mijn culturele observatie vorm te geven.
Ik hoop dat mijn ervaring kan leiden tot verandering die resulteert
in minder lijden voor anderen.
In 1998 raakte ik mijn reputatie en mijn waardigheid kwijt.
Ik raakte bijna alles kwijt
en bijna ook mijn leven.
Ik schets het beeld even voor jullie.
We schrijven september 1998.
Ik zit in een kantoor zonder ramen
in het kantoor van de Onafhankelijke Juridisch Adviseur,
onder zoemende fluo-verlichting.
Ik luister naar mijn stem,
mijn stem in stiekem opgenomen telefoongesprekken
die een zogenaamde vriendin het jaar ervoor heeft opgenomen.
Ik ben hier omdat ik wettelijk verplicht ben
om persoonlijk de 20 uur opgenomen gesprekken echt te verklaren.
De afgelopen 8 maanden heeft de mysterieuze inhoud van deze opnames
als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd gehangen.
Wie weet er nog wat hij een jaar eerder heeft gezegd?
Bang en ontzet luister ik,
terwijl ik babbel over koetjes en kalfjes,
terwijl ik mijn liefde voor de president beken
en uiteraard ook mijn liefdesverdriet.
Ik luister naar mijn soms kattige, soms ondeugende, soms dwaze ik,
die wreed, onverzoenlijk en lomp is.
Ik luister, diep, diep beschaamd,
naar de lelijkste versie van mezelf,
een versie die ik niet eens herken.
Enkele dagen later wordt het Starr-raport aan het Congres bezorgd.
Al die opnames en transcripties, die gestolen woorden, zijn er deel van.
Dat mensen die transcripties kunnen lezen, is erg genoeg,
maar enkele weken later
worden de geluidsopnames op tv uitgezonden,
en worden grote delen ervan online gezet.
De publieke vernedering was verpletterend.
Het leven was bijna ondraaglijk.
Toentertijd, in 1998, was dit niet iets dat regelmatig gebeurde,
en daarmee bedoel ik het stelen van privé-uitspraken, daden,
gesprekken of foto's,
om ze openbaar te maken --
openbaar zonder toestemming,
openbaar zonder context,
openbaar zonder mededogen.
Fast forward, 12 jaar verder, 2010:
de sociale media zijn intussen geboren.
Het landschap is helaas veel meer bevolkt met gevallen als het mijne,
of iemand nu daadwerkelijk een fout heeft begaan of niet,
en het geldt nu voor publieke en private personen.
De gevolgen zijn voor sommigen erg grimmig geworden.
Ik was aan het telefoneren met mijn mama
in september 2010.
We hadden het over het nieuws
in verband met een jonge student van Rutgers University,
Tyler Clementi.
De lieve, gevoelige en creatieve Tyler
was in het geheim gefilmd door zijn kamergenoot
terwijl hij intiem was met een andere man.
Toen de online wereld daar lucht van kreeg,
gaf dat een spervuur van ridiculisering en cyberpesterijen.
Enkele dagen later
sprong Tyler van de George Washington-brug,
zijn dood tegemoet.
Hij was 18.
Mijn mama was buiten zichzelf door wat Tyler en zijn familie was overkomen.
Ze voelde een diepe pijn
die ik niet helemaal begreep,
tot ik uiteindelijk besefte
dat ze het jaar 1998 opnieuw beleefde,
toen ze elke avond aan mijn bed zat,
toen ze me deed douchen met de badkamerdeur open,
toen mijn beide ouders vreesden
dat ik dodelijk vernederd zou worden,
letterlijk.
Vandaag de dag krijgen teveel ouders
niet de kans om naar voren te komen en hun geliefden te redden.
Te velen van hen vernemen het lijden en de vernedering van hun kind
als het al te laat is.
Tylers tragische, zinloze dood was een keerpunt voor mij.
Hierdoor zag ik mijn ervaring in een nieuwe context,
waarna ik de wereld van vernedering en pesten rondom mij ging bekijken
en de dingen anders ging zien.
In 1998 konden we niet weten waar deze heerlijke nieuwe technologie,
het internet, ons heen zou leiden.
Sindsdien heeft het mensen op onvoorstelbare wijzen bijeen gebracht,
verloren familieleden herenigd,
levens gered, revoluties gestart,
maar de duistere kant, het cyberpesten, het voor slet verslijten dat ik ervoer,
dat had zich overal verspreid.
Elke dag worden online mensen, vooral jonge mensen,
die niet voldoende ontwikkeling hebben om ermee om te gaan,
zo misbruikt en vernederd,
dat ze zich niet kunnen inbeelden de volgende dag nog te leven,
en helaas leven sommigen niet meer,
en dat is helemaal niet virtueel.
ChildLine, een Britse nonprofitorganisatie voor hulp aan jongeren,
publiceerde eind vorig jaar een onthutsende statistiek:
tussen 2012 en 2013
was er een stijging van 87 procent
in het aantal oproepen en mails over cyberpesten.
Een Nederlandse meta-analyse
toonde aan dat er voor het eerst
significant meer zelfmoordgedachten waren door cyberpesten
dan door offline pesten.
Wat me schokte, hoewel dat niet had gemoeten,
was hoe ander onderzoek vorig jaar vaststelde dat vernedering
een intensere emotie is
dan geluk en zelfs woede.
Wreedheid jegens anderen is niet nieuw,
maar online, technologisch versterkt aan de schandpaal nagelen, klinkt luider,
is onbeperkt en permanent toegankelijk.
De echo van de vernedering reikten vroeger zo ver als je familie, je dorp,
je school of je gemeenschap,
maar nu gaat het ook om de online gemeenschap.
Miljoenen mensen kunnen je, vaak anoniem,
treffen met hun woorden, en dat is een hoop pijn,
Er zijn geen grenzen die bepalen hoeveel mensen
je publiek kunnen observeren
en je in een publieke uitstalling kunnen plaatsen.
Er staat een erg persoonlijke prijs
op openbare vernedering,
en de groei van het internet heeft die de hoogte in gejaagd.
Al bijna twee decennia
zaaien we langzaam het zaad van schaamte en publieke vernedering
in onze culturele grond, zowel on- als offline.
Roddelsites, paparazzi, realityprogramma's, politiek,
nieuwtjessites en soms ook hackers handelen allemaal in schaamte.
Het heeft geleid tot desensibilisatie en een permissieve online omgeving
die een platform biedt aan trolling, aanslagen op de privacy en cyberpesten.
Deze verschuiving leidt tot wat professor Nicolaus Mills
een cultuur van vernedering noemt.
Hier zijn een paar opvallende voorbeelden van de afgelopen zes maanden.
Snapchat, de dienst die vooral door jongere generaties wordt gebruikt,
beweert dat zijn boodschappen een levensduur hebben
van enkele seconden.
Je kan je al voorstellen tot welk gamma van content dat leidt.
Een andere app, waarmee Snapchatters die levensduur verlengden,
werd gehackt,
en 100.000 persoonlijke gesprekken, foto's en video's werde online gelekt,
zodat hun levensduur nu eeuwig is.
De iCloud-accounts van Jennifer Lawrence en andere acteurs werd gehackt.
Persoonlijke, intieme naaktfoto's werden breed over het internet uitgesmeerd,
zonder hun toestemming.
Een roddelsite kreeg meer dan 5 miljoen hits
met dit ene verhaal.
En hoe zat het met de gehackte Sony Pictures?
De documenten die de meeste aandacht kregen,
waren privé-mails met de hoogste publieke schaamtefactor.
Maar in deze cultuur van vernedering
hangt er nog een ander soort prijskaartje aan publieke vernedering.
Die prijs meet niet de kosten voor het slachtoffer,
die Tyler en te vele anderen,
met name vrouwen, minderheden
en leden van de homogemeenschap betaald hebben,
maar hij meet de winst van diegenen die zich aan hen tegoed doen.
De invasie van anderen is een grondstof
die efficiënt en zonder mededogen wordt ontgonnen, verpakt en met winst verkocht.
Er is een markt ontstaan waarop publieke vernedering een grondstof is
en schaamte een bedrijfstak.
Hoe wordt het geld verdiend?
Clicks.
Hoe meer schaamte, hoe meer clicks.
Hoe meer clicks, hoe meer reclamegeld.
We zitten in een gevaarlijke cyclus.
Hoe meer we op dit soort roddels klikken,
hoe meer we afgestompt raken voor het menselijk leven dat erachter zit,
en hoe meer afgestompt we raken, hoe meer we klikken.
Al die tijd verdient iemand geld
over de rug van het lijden van een ander.
Bij elke klik maken we een keuze.
Hoe meer we onze cultuur verzadigen met publieke vernedering,
hoe meer het geaccepteerd wordt,
hoe meer van dit gedrag we zullen zien: cyberpesten,
trollen, sommige manieren van hacken
en online intimidatie.
Waarom? Omdat ze allemaal op vernedering gebaseerd zijn.
Dit gedrag is een symptoom van de cultuur die we gecreëerd hebben.
Bedenk maar even.
Gedragsverandering begint met een evolutie in de overtuiging.
Dat zagen we bij racisme, homofobie
en vele andere vooroordelen, vandaag de dag en in het verleden.
Naarmate onze overtuiging over het homohuwelijk veranderde,
kregen meer mensen dezelfde vrijheden.
Toen we duurzaamheid op prijs gingen stellen,
begonnen meer mensen hun afval te scheiden.
Wat betreft onze cultuur van vernedering,
hebben we een culturele revolutie nodig.
Er moet een einde komen aan publieke vernedering als bloedsport.
Het is tijd om in te grijpen, op het internet en in onze cultuur.
De wijziging begint met iets simpels, maar het is niet makkelijk.
We moeten terug naar de aloude waarden van mededogen en van empathie.
Online hebben we een tekort aan mededogen,
een empathiecrisis.
Onderzoekster Brené Brown zei, en ik citeer:
"Schaamte overleeft empathie niet."
Schaamte overleeft empathie niet.
Ik heb pikzwarte dagen gekend in mijn leven,
en het waren het mededogen en de empathie van mijn familie, vrienden, hulpverleners
en soms zelfs wildvreemden die me gered hebben.
Zelfs empathie van één persoon kan een verschil maken.
De theorie van de invloed van de minderheid,
bepleit door sociaal psycholoog Serge Moscovici,
zegt dat zelfs bij kleine aantallen,
mits de hele tijd standvastig,
verandering kan plaatsvinden.
In de online wereld kunnen we de invloed van de minderheid koesteren
door 'opstaanders' te worden.
Een opstaander kan, anders dan een apathische omstaander,
positieve commentaar geven, of een pestsituatie aangeven.
Neem van me aan, empathische commentaar
helpt om negativiteit af te zwakken.
We gaan de cultuur ook tegen door organisaties te steunen
die zich met dit soort zaken bezighouden,
zoals de Stichting Tyler Clementi in de VS.
In het VK is er Anti-Bullying Pro
en in Australië Project Rockit.
We hebben het vaak over ons recht op vrije meningsuiting,
maar we moeten het vaker hebben
over onze verantwoordelijkheid voor vrije meningsuiting.
We willen allemaal gehoord worden,
maar laten we het verschil erkennen tussen het woord nemen met een intentie
en het woord nemen om aandacht te krijgen.
Het internet is de supersnelweg voor het id,
maar online hebben we allemaal baat bij blijken van empathie voor anderen.
Het maakt de wereld veiliger en beter.
We moeten online met mededogen communiceren,
nieuws consumeren met mededogen
en klikken met mededogen.
Beeld je in dat andermans vette krantenkop over jou ging.
Ik wil graag eindigen op een persoonlijke noot.
De afgelopen negen maanden
was de vraag die ik het vaakst kreeg: waarom?
Waarom nu? Waarom steek ik mijn hoofd boven het maaiveld uit?
Je kan tussen de regels lezen in die vragen,
en het antwoord heeft niets met politiek te maken.
Het belangrijkste antwoord was en is:
omdat het tijd wordt,
om niet meer in een boog om mijn verleden heen te gaan,
om geen leven van afkeuring meer te leiden,
om mijn verhaal voor me op te eisen.
Dit gaat niet alleen om het redden van mijn eigen hachje.
Iedereen die lijdt onder schaamte en publieke vernedering
moet één ding weten:
het valt te overleven.
Ik weet dat het moeilijk is.
Het is misschien niet pijnloos, snel of gemakkelijk,
maar je kan aandringen op een ander einde voor je verhaal.
Toon mededogen voor jezelf.
We verdienen allemaal mededogen
en een online en offline leven in een wereld met meer mededogen.
Bedankt voor het luisteren.
(Applaus)