ကျွန်မတို့မှာ အစွဲလေးတွေရှိကြပါတယ်
တချို့တွေက ယိုယွင်းနေတဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးစနစ်
ပြောင်းလဲရတာဟာခက်တယ်လို့ တွေးကြတယ်
အုပ်ချုပ်ရေးစနစ်လို့တွေးလိုက်ရင်
ဒါတွေဟာရှေးကျတယ်၊ရှေးရိုးစွဲတွေလို့ ထင်တတ်ကြတယ်။
နောက် ဖြစ်လောက်တာက ခေါင်းဆောင်မှုဟာ အရာတွေပြောင်းလဲဖို့
ဗြူရိုကရက်ဆန်လွန်းတယ်ပေါ့။
ဒီနေ့ ကျွန်မ ဒီအဆိုကို စိန်ခေါ်ချင်ပါတယ်။
ကျွန်မ အစိုးရစနစ်ကြီး တစ်ခု အကြောင်းကိုပြောပြပါမယ်။
ဒါကပြောင်းလဲရေးလမ်းပေါ်ရောက် သွားရုံတင် မကဘူး။
၃နှစ် အတွင်းမှာ အားရလောက်တဲ့
ရလဒ်တွေလည်း ရှိတယ်
အိန္ဒိယက အစိုးရစာသင်ကျောင်းတစ်ခုက ဒီလိုပါ။
အဲဒီလိုကျောင်းပေါင်း ၁ သန်းရှိပါတယ်။
အိန္ဒိယမှာ တစ်သက်လုံးနေလာတဲ့ ကျွန်မတောင်
အဲဒီလိုကျောင်းတွေထဲဝင်သွားရင် အတော်ခံစားရတယ်
ကလေးတွေ ၁၁နှစ်ရောက်တဲ့အခါ
တစ်ဝက်လောက်က ပြန်ရဖို့ မျှော်လင့်ချက်မရှိတဲ့
ပညာရေးကိုလိုက်မမီကြတော့ဘူး။
၁၁နှစ်ကလေးက ပေါင်းတာနှုတ်တာ မလုပ်တတ်ဘူး၊
သဒ္ဒါမှန်မှန်နဲ့ ဝါကျတစ်ကြောင်း မဖွဲ့တတ်ဘူး။
ဒါတွေက ၈နှစ်သားတစ်ယောက် လုပ်တတ်ဖို့ ကျွန်မတို့
မျှော်လင့်မယ့် အရာတွေပါ။
ကလေးတွေ ၁၃၊ ၁၄နှစ်ရောက်တော့
ကျောင်းတွေ ထွက်ကုန်ကြပြန်ရော
အိန္ဒိကမှာက အစိုးရကျောင်းတွေဟာ အခမဲ့ ပညာရေးသာမက
ဖတ်စာအုပ် အခမဲ့၊ လေ့ကျင့်ခန်းစာအုပ် အခမဲ့နေ့လည်စာ အခမဲ့ပေးပြီး
တချို့ဆို ပညာသင်ဆုတောင် ရကြသေးတယ်။
ဒါတောင် ဒီနေ့မှာ ၄၀%သော မိဘတွေက
သူတို့ကလေးတွေကို အစိုးရကျောင်းတွေကနေ ထုတ်ပြီး
ပုဂ္ဂလိကကျောင်းတွေမှာ ပိုက်ဆံပေးပြီး ထားကြတယ်။
တော်တော်လေးချမ်းသာတဲ့ US နဲ့ နှိုင်းရရင်
ဒီရာခိုင်နှုန်းက ၁၀ % ပဲရှိပါတယ်။
ဒါဟာအိန္ဒိယပညာရေးနစ်ရဲ့ ပျက်ယွင်းနေပုံပါပဲ။
ဒီလိုနဲ့ ၂၀၁၃ နွေမှာ Surina Rajan ခေါ်တဲ့
တော်တော်လေး ထက်မြက်တဲ့အမျိုးသမီးက ကျွန်မကိုဖုန်းခေါ်ခဲ့တယ်။
အဲဒီတုန်းက သူက Haryana လို့ခေါ်တဲ့ ပြည်နယ်က
ကျောင်းပညာရေးဌာနက ဦးစီးမှူးတစ်ယောက်ပါ။
သူကပြောတယ်- "ဒီမှာ ကျွန်မဦးစီးလာတဲ့
၂နှစ်အတွင်း အတော်များများ
ကြိုးစားပြီးပြီ။ တခုမှ အလုပ်မဖြစ်ကြဘူး။
ဖြစ်နိုင်ရင် ကူညီပေးပါလား"တဲ့။
Haryana အကြောင်း နည်းနည်း ပြောပြပါရစေ။
Haryana က လူဦးရေ သန်း ၃၀ ရှိတဲ့ ပြည်နယ်တစ်ခုပါ။
ကျောင်းသားပေါင်း ၂သန်းကျော်က
အစိုးရကျောင်းပေါင်း ၁၅၀၀၀မှာ တက်နေကြပါတယ်။
ဒီလိုနဲ့ အဓိကကတော့ ဖုန်းပေါ်ကနေပဲ
ပြည်နယ်တစ်ခုနဲ့ စနစ်ကို ကူညီမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်။
ပီရူး ကနေဒါတို့လို ပြောင်းလဲတဲ့ ကြီးမားတဲ့ ဒီစနစ်ကြီးကိုပေါ့။
လုပ်ငန်းစတာနဲ့ ရင်နာစရာ ၂ချက်တွေ့လိုက်ရတယ်။
တစ်ချက်က ကျွန်မတစ်ခါမှ မလုပ်ဖူးတဲ့ဟာရယ်
ဒုတိယက လုပ်ခဲ့သူအများအပြား မအောင် မြင်တာ၊
လုပ်ဖော်တွေနဲ့အတူ
တစ်နိုင်ငံလုံး၊ တစ်ကမ္ဘာလုံး လေ့လာတော့
Haryana မှာလို ရွေးကာ
ပုံတူကူးနိုင်တဲ့ အခြား နမူနာတစ်ခုမှ မတွေ့ခဲ့ဘူး။
ဒါနဲ့ ကိုယ့်လမ်း ကိုယ်ဖောက် ရတော့မှာကို သိခဲ့တယ်။
ဒီလိုနဲ့ လုပ်ဆိုတော့လည်း ကျွန်မတို့ လုပ်ကြတာပေါ့။။
ဒီတော့ ရှိသမျှ အကြံဉာဏ်တွေ ပလူပျံနေတယ်။
ပြောကြတယ်။ ဆရာအသစ်တွေစုဆောင်းတဲ့ နည်းကို ပြောင်းကြစို့တဲ့။
ကျောင်းအုပ် အသစ်တွေခန့်ပြီး လေ့ကျင့်ပေးစို့၊
နိုင်ငံခြားကိုလွှတ်ပြီး ပညာသင်ခိုင်းစို့။
အတန်းထဲကို နည်းပညာတွေ ထည့်ပေးစို့တဲ့။
တစ်ပတ်လည်းကုန်ရော အကြံ ၅၀ လောက် ရခဲ့ကြတယ်။
အကုန်လုံးက အဆင်ပြေပြီး ဖြစ်နိုင်တာချည်းပါ
ဒီ၅၀ လုံးကို ချလုပ်ဖို့ကတော့မရနိုင်ဘူးပေါ့
ဒါကြောင့် ကျွန်မကနေ "ခဏလေး ရပ်ကြပါ။
ကျွန်မတို့ ဖြစ်ချင်တာကို အရင်ဆုံးဖြစ် အောင်ဆုံးဖြတ်ရအောင်။"
ဒီတော ့တွန်းလိုက်၊ ဆွွဲလိုက် ငြင်းကြခုန်ကြနဲ့၊
Haryana းက ၂၀၂၀ မှာ ၈၀% သောကလေးတွေ
အတန်းနဲ့ညီတဲ့ဗဟုသုတ ရရမယ်လို့ချမှတ်ခဲ့တယ်။
အခုဆိုရင် ဒီပန်းတိုင်က ပြဿနာမရှိတော့ပဲ
ပန်းတိုင်ကိုဘယ်လိုသွားမလဲက ပြဿနာဖြစ်လာတယ်။
ဘာလို့ဆိုတော့ ချလိုက်တဲ့အကြံဉာဏ်တွေက
စုပုံနေပြီး၊ ဘယ်တစ်ခုကို
သုံးမလဲဆိုတာက စကားပြောနေတယ်။
ဒီအကြံကအလုပ်ဖြစ်လား၊ ဖြစ်တယ်ဆိုဆက်လုပ်မယ်။
ဒါမဖြစ်နိုင်ဘူးလား၊ ဘေးကိုခဏဖယ်ထားလိုက်။
ပြောရင်တော့လွယ်တယ်။ ရှေ့တည့်တည့်မှာ ရှိတဲ့ တိကျတဲ့ ရည်မှန်းချက်က
ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးမှာ ထင်ရှား၊ ပြတ်သားစေဖို့
ကျွန်မတို့ကို အခွင့်ပေးပါတယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ ၂နှစ်ခွဲလောက်ကိုပြန်ကြည့်မယ်ဆို
ကြီးမားတဲ့ အပြုသဘောဆောင်တာတွေ ရှိပါတယ်။
အခု ပန်းတိုင်ရှိပြီ။
ဒါဆို ပြဿနာတွေကဘာ၊ ဘာတွေယိုယွင်း နေလဲဆိုတာကိုသိဖို့လိုပြီ။
ကျွန်မတို့ကျောင်းတွေကို ဝင်မစစ်ခင်ကဆို ပြောကြတယ်
ပညာရေး အရည်အသွေး ညံ့ဖျင်းတာက
ဆရာတွေပျင်းလို့၊ ကျောင်းမလာကြလို့၊
သူတို့ စာဘယ်လိုသင်ရမယ်ဆိုတာမသိလို့ စသဖြင့်
တကယ်ကျောင်းတွေလိုက်ကြည့်တဲ့အခါမှာ လုံးဝခြားနားနေတဲ့အရာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
နေ့အများစုမှာတော့ ဆရာတွေကျောင်းမှာရှိပါတယ်။
သူတို့နဲ့ စကားပြောကြည့်တဲ့အခါ
သူတို့ဟာ မူလတန်းတွေကို စာကောင်းကောင်း သင်နိုင်တာ သိနိုင်ပါတယ်။
ဒါပေမယ့် သူတို့ စာမသင်နေကြပါဘူး။
ကျွန်မကျောင်းတစ်ခုကိုသွားတာ
ဆရာတွေက စာသင်ခန်းနဲ့ အိမ်သာဆောက်နေတာကို
ဝင်ကြီးကြပ်နေရတာကို တွေ့ရတယ်
နောက် တစ်ကျောင်းထပ်သွားတယ်
ဆရာ ၂ ယောက်က ကလေးပညာသင်ဆုပေးဖို့ အနီးနားကဘဏ်ကိုတစ်ခုကိုသွား၊
ကလေးတွေရဲ့ ဘဏ်စာရင်းထဲ ငွေထည့်နေရတယ်။
ထမင်းစားချိန်ကြပြန်တော့ အများစုက ကလေးတွေကို ကျွေးဖို့
ချက်ပြုတ်နေ၊ ကြီးကြပ်နေရတယ်။
ကျွန်မတို့ မေးကြည့်တာပေါ့
"ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ဘာလို့ စာမသင်ကြတာလဲ။"
ဖြေတာက "ကျွန်မတို့ကို ဒါလုပ်ဖို့ လိုလားတာ။
ကြီးကြပ်ရေးမှူးတွေလာစစ်ရင်
သူတို့ကဒီလို အလားတူတေွလုပ်စေချင်ကြတာလေ။
အိမ်သာ ဆောက်ပြီးပြီလား၊ ထမင်းကျွေးပြီးပြီလား။
ကျောင်းအုပ်က ရုံးချုပ်ကို အစည်းအဝေးသွားရင်လည်း
ဆွေးနွေးတဲ့အရာတွေက ဒါတွေပဲတဲ့။"
ဆယ်စုနှစ် ၂ ခုလောက် ဘာတွေဖြစ်နေတယ် ဆိုတာ တွေ့ပြီဟုတ်နော်။
အိန္ဒိယဟာ ကျောင်းတွေအလုံ အလောက်ရဖို့နဲ့ ကျောင်းအပ်နံရေး
ကလေးတိုင်း ကျောင်းနေနိုင်ရေး ရုန်းကန်ခဲ့ရပါတယ်။
ဒါကြောင့်အစိုးရက ဒီစိန်ခေါ်မှုတွေကို ဖြေရှင်းဖို့၊
အစီအစဉ်တစ်သီကြီး ချမှတ်ခဲ့တယ်။
ဆရာတွေဟာဆိုရင်လည်း ဒီအစီအစဉ်တွေရဲ့ သွယ်ဝိုက်လုပ်ဆောင်သူတွေဖြစ်ခဲ့တယ်။
တိတိကျကျမဟုတ်ဘူးနော်၊ သွယ်ဝိုက်ပြီးပါ။
အခုဆိုတကယ်လိုပ်တာက ဆရာတွေကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့နဲ့
စောင့်ကြပ်ဖို့လိုတာမဟုတ်ပဲ
ဆရာတွေကို စာသင်ခန်းထဲပြန်ဝင်ပြီး စာသင်ဖို့ ဆိုတာ
အရေးကြီးဆုံးအချက်ပဲ ဆိုတာကိုပြောပြဖို့ပါ။
သူတို့ကို ကြပ်မတ်ဆောင်ရွက်ပြီး သင်ကြားမှု အရည်အသွေးအပေါ်
ဆုချီးမြှင့်ဖို့လဲ လိုပါတယ်
တခြားဟာမျိုးတွေပေါ် မဟုတ်ပါဘူး။
ကျွန်မတို့ ပညာရေးစနစ်ထဲ သေချာလေ့လာခဲ့တယ်
အတွင်းကျကျ လေ့လာလိုက်တော့ တေွ့ရှိရတဲ့ အဓိက ရင်းမြစ်အကြောင်းခံတွေကတော့
စနစ်ထဲမှာ လူတွေပြုမူပုံကို ပုံဖော်ပေး နေတာကို ဖန်တီးပေးနေတာတွေပါ။
သိလိုက်ရတာကကျွန်မတို့သာ ဒီအသေးစိတ် အကြောင်းအရာတွေကို မပြင်ဘူးဆိုရင်
တခြားဟာတွေ အများကြီး လုပ်လို့ရတာပေါ့။
ဆရာတွေကိုလေ့ကျင့်တာ၊ နည်းပညာတွေ ကျောင်းတွေမှာ ထည့်သွင်းတာ၊
ဒါပေမဲ့ စနစ်က ပြောင်းသွားမှာမဟုတ်ဘူး။
ဒီလို မသိသာတဲ့ အဓိကပြဿနာတွေကို ကိုင်တွယ်ခြင်းဟာ
အစီအစဉ်ရဲ့ အဓိကအပိုင်းဖြစ်လာခဲ့တယ်။
ခုဆိုရင် ပန်းတိုင်ရပြီ။ ပြဿနာလည်းရပြီ။
ကဲဒါဆို အဖြေတေွက ဘာတွေလည်းဆိုတာ တွက်ဆဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။
ကျွန်မတို့က စနစ်တစ်ခုလုံးကို အစအဆုံးမပြင်ချင်ဘူး။
ဒီတော့ "အနီးနားကိုကြည့်ပြီး တွေ့နိုင်တာကို ကြည့်စို့"
အဲဒီမှာပဲ တစ်နိုင်ငံလုံး၊ တစ်ကမ္ဘာလုံးက
ဒီလှပတဲ့ ရှေ့ပြေးစမ်းသပ်မှုတွေ တွေ့ခဲ့တယ်။
NGO တွေ ဖောင်ဒေးရှင်းတွေက လုပ်နေကြတဲ့အငယ်စားလေးတွေပါ။
ဒါပေမဲ့ စိတ်ဝင်စားစရာက တစ်ခုမှ အချိုးကိုက်လုပ်မထားတာပါ။
အားလုံးဟာ ကျောင်း ၅၀၊၁၀၀၊၅၀၀ စသဖြင့် ကန့်သတ်ထားတယ်။
ဒီမှာက ကျောင်း ၁၅၀၀၀ အတွက် အဖြေတစ်ခုရဗာနေတာပါ။
ဒီတော့ ဘာလို့လဲလို့ စစ်ဆေးကြည့်တယ်။
ဒါတွေဟာ တကယ်အလုပ်ဖြစ်ရင် ဘာဖြစ်လို့ အချိုးမကိုက်တာလဲ။
ဖြစ်တာက ပုံစံကျ NGO တစ်ခု ဝင်လာရင်
အပိုအရင်းအမြစ်တွေသာမကဘူး
ပညာရှင်တွေလဲ ပါလာကြတယ်။
ငွေကြေးပါလာမယ်။
လူတွေပါလာမယ်။
နည်းပညာတွေလဲပါလာမယ်။
ကျောင်း ၅၀၊၁၀၀ မှာ တကယ် လုပ်ဆောင်တယ်။
ဒီအပိုအရင်းအမြစ်တွေက ခြားန၁ားမှု တစ်ခု ဖန်တီးပေးတယ်။
အခု အဲဒီNGO ဦးစီးကနေ
ဒီကျောင်းပညာရေးဦးစီးဌာနမှူး ဆီဝင်ပြီး
"ကဲ ကျောင်း ၁၅၀၀၀ အတွက် လုပ်ကြစို့" လို့ ပြောတယ်လို့ စိတ်ကူးကြည့်ပါ။
ဒီငနဲ (သို့ ကလေးမဟာ ဒီကျောင်းပေါင်း ၁၅၀၀၀ အတွက်
တကယ် အချိုးကျဖို့ ဘယ်ကပိုက်ဆံ သွားရှာရမလဲ။
သူ့မှာ အပိုဝင်ငွေလဲမရှိဘူး၊
တခြားအရင်းမြစ်လဲမရှိဘူး။
ဒါဆို ဆန်းသစ်ပြောင်းလဲမှုက အချိုးမကျဘူး။
ဒါကြောင့်ပဲ စီမံကိန်းစတာနဲ့ ပြောထားတာက
"ဘာပဲလုပ်လုပ် အချိုးကျ ဖြစ်ရမယ်
ကျောင်း ၁၅၀၀၀ လုံးမှာ အလုပ်ဖြစ်ရမယ်။"
နိုင်ငံမှာ တကယ်ရှိတဲ့ ရှိနေတဲ့ဘက်ဂျက်နဲ့ အရင်းအမြစ်တွေအတွင်းမှာ
အလုပ်ဖြစ်ဖို့လိုတယ်။
ပြောတာတော့ လွယ်တာပေါ့ရှင်။
(ရယ်သည်)
ကျွန်မထင်တယ် အဲ့အချိန်က ကျွန်မကို
သူ့တို့ မုန်းခဲ့ကြတာ ကျိန်းသေပဲ။
ရုံးထဲမှာ၊ ကော်ဖီဆိုင်မှာ၊ တစ်ခါတစ်လေ ဘားထဲမှာတောင် အချိန်အများကြီးအကုန်ခံပြီး
ရသမျှ ကုတ်ခြစ်ပြီး
စဉ်းစားခဲ့ကြကာ ပြောနေခဲ့တယ်။
"အဖြေတွေက ဘယ်မှာလဲ။" "ငါတို့ ဒီပြဿနာကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းမှာလဲ။"
နောက်ဆုံးတော့ ပြဿနာများစွာအတွက် အဖြေကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြပါတယ်။
ကျွန်မဥပမာတစ်ခုပေးပါမယ်။
ထိရောက်စွာ သင်ယူခြင်းအောက်မှာ
လူပြောများတဲ့ အကြောင်းအရာတစ်ခုက ဆင့်ပွားသင်ယူခြင်းပါ။
ကလေးတွေက စာအုပ်ထဲကဟာကို အလွတ်မကျက်သင့်ဘူး။
လက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှုတွေ လုပ်သင့်တယ်
ဒါ သင်ယူဖို့ ပိုထိရောက်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုပါ
အခြေခံအားဖြင့် သူတို့ကို ပုတီးစေ့တွေ၊
သင်ထောက်ကူတွေ၊ ပေသီးစတာတွေ ပေးတာမျိုးပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ကျောင်း ၁၅၀၀၀ က ကလေး ၂ သန်းအတွက်
ပေးဖို့ ဘတ်ဂျက်မရှိခဲ့ဘူး။
ဒီတော့ နောက်အဖြေ လိုပြန်ရော။
ဘာမှ တွေးမရနိုင်ခဲ့ဘူး။
တစ်နေ့မှာ အဖွဲ့ထဲက တစ်ယောက်က ကျောင်းကိုသွားတော့
ဆရာတစ်ယောက် ခြံအပြင်က တုတ်ချောင်းတွေ၊ ကျောက်ခဲတွေကောက်ပြီး
အတန်းထဲသယ်သွားတာ ကျောင်းသားတွေကို
ပေးနေတာ တွေ့တယ်။
ဒါကျွန်မတို့ရှာနေတဲ့ အဖြေရချိန်ပဲ
ခုဆိုရင် Haryana မှာ ဖတ်စာအုပ်ထဲမှာ
အယူအဆတစ်ခုပြီးတိုင်း ပုံးလေးတစ်ပုံး ထုတ်ပေးတယ်။
ဒါတွေက ဆရာအတွက် ညွန်ကြားချက်တွေဖြစ်ပြီး ပြောတာက
ဒီအယူအဆကို သင်ပေးဖို့ ဟောဒီမှာ သင်လုပ်နိုင်တဲ့ လက်တွေလုပ်ဆောင်မှုပါ။
ဒီနည်းလမ်းနဲ့ ဒီလက်တွေ့လုပ်ဆောင်မှုကို လုပ်ဖို့
ဟောဒီမှာ သင့်ဝန်းကျင်ကနေ သုံးနိုင်တဲ့ အရာတွေပါ။
ခြံအပြင်ဘက်က (သို့) စာသင်ခန်းထဲက ဖြစ်ဖြစ်ပါ
ကလေးထွေအတွက် သင်ထောက်ကူအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်။"
Haryana တစ်ခုလုံးက ဆရာတွေက ကျောင်းသားတွေကို
သင်ပေးနိုင်ဖို့ ဆန်းသစ်တဲ့ပစ္စည်းတွေသုံး နေတာမြင်ရပါတယ်။
ဒီတော့ ဒီနည်းလမ်းကိုပဲ ကျွန်မတို့ ပုံစံထုတ်တာနဲ့ ကျောင်းပ၁၅၀၀၀ လုံးကို
တနေ့တည်းမှာပဲ
စတင်အကောင်ထည်ဖော်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။
အခုကျွန်မပြောမယ့် နောက်ဆုံးအချက် ရောက်လာပါပြီ။
ကျောင်း ၁၅၀၀၀ ဆရာမ တစ်သိန်းကို ဘယ်လိုများ
စအကောင်ထည်ဖော်တာလဲ။
ဌာနက သိပ်စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတဲ့
လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုရှိဖူးတယ်။
'မျှော်လင့်ချက် အစဉ်အတန်း' လို့ခေါ်ချင်ပါတယ်။
ဌာနချုပ်ကနေ စာတစ်စောင်ရေးပြီြ
နောက်တဆင့်ထိကို ပို့မယ်၊
ဒါက ခရိုင်ရုံးတွေပါ။
သူတို့ မျှော်လင့်ကြမှာက ခရိုင်ရုံးခွဲတိုင်းက
အရာရှိတစ်ဦးဟာ ဒီစာကိုရမယ်၊ ဖွင့်ပြီး ဖတ်မယ်၊
ပြီးရင် နောက်တစ်ဆင့်ကို ဆက်ပို့ပေးမယ်၊
ဒါက သီးခြားရုံးတွေပါ။
ဒီနောက် မျှော်လင့်မှာက သီးခြားရုံးက
တစ်ယောက်ယောက်က စာရမယ်၊
ဖွင့်ပြီး ဖတ်ကြည့်ကာ နောက်ဆုံး ကျောင်းအုပ် ၁၅၀၀၀ ဆီ တစ်ဆင့်ပို့ပေးမယ်။
ဒီနောက်မျှော်လင့်တာက ကျောင်းအုပ်တွေ စာကိုရမယ်၊
လက်ခံမယ် နားလည်းသွားမယ်၊
နောက်တော့ စတင် အကောင်အတည် ဖော်မယ်ပေါ့။
ဒါကတော့နည်းနည်း ဟာသဆန်ပါတယ်။
အခု နည်းပညာက အဖြေဆိုတာကို သိထားတယ်။
ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့ သိသေးတာက ကျောင်းတိုင်းက
ကွန်ပျူတာနဲ့ အီးမေး မရှိကြပြန်ဘူး။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်ဆရာတွေမှာ ဖုန်းတော့ရှိကြပါတယ်
SMS WhatsApp, Facebook ကနေ အမြဲမပြတ် ဆက်သွယ်ကြတယ်။
ဒီတော့ Haryana းမှာ ဘာဖြစ်သွားသလဲဆိုတော့
ကျောင်းအုပ်တွေနဲ့ ဆရာတွေဟာ WhatsApp မှာ ရာနဲ့ချီတဲ့ အုပ်စုတွေခွဲပြီး ဆွေးနွေးတယ်။
တစ်ခုခု ဆက်သွယ်လိုတဲ့အချိန်တိုင်း
WhatsApp group တွေမှာ ပို့စ်တင်လိုက်တာပဲ။
ဒါက တောမီးလို့ ပျံ့နှံ့သွားတယ်။
ဘယ်သူရပြီးပြီ၊ ဖတ်ထားပြီ ဆိုတာကိုလည်း
ချက်ချင်း ကြည့်နိုင်တယ်။၏
ဆရာတွေဟာ ရှင်းလင်းပြသဖို့ မေးခွန်းတွေ တစ်ပြိုင်နက် မေးလို့ရတယ်။
စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတာက
ဒီမေးခွန်းတွေကို ဖြေနေသူတွေဟာ ရုံးချုပ်ကတင် မဟုတ်ဘူး၊
ပြည်နယ်ရဲ့ လုံးဝခြားနားတဲ့ အပိုင်းက အခြား ဆရာတွေကပါ
ရပ်တည် ဖြေကြားကြမှာပါ။
လူတိုင်းဟာ လူတိုင်းရဲ့ သက်တူရွယ်တူ အသင်းလိုလုပ်ဆောင်နေကာ
ကိစ္စတွေကို အကောင်အထည်ဖော်နေပါတယ်။
ဒီတော့ ယနေ့ Haryana က ကျောင်းကို သွားရင်
အရာတွေက ပြောင်းလဲသွားပုံပါ။
ဆရာတွေဟာ အခန်းထဲပြန်ပြီး
စာဝင်သင်နေကြပါပြီ။
မကြာခဏတော့ ဆန်းသစ်တဲ့ နည်းစနစ်တွေနဲ့ပါ။
ကြီးကြပ်ရေးမှူး စယသင်ခန်းကိုလာရင်လည်း
အိမ်သာဆောက်တာတင်မကတော့ဘူး၊
သင်ကြားမှု အရည်အသွေးပိုင်းကိုပါ စစ်ဆေးနေပါပြီ။
သုံးလတစ်ကြိမ် ပြည်နယ်တစ်လွှားက ကျောင်းသားအားလုံးရဲ့
သင်ကြားမှု ရလဒ်အပေါ် အကဲဖြတ်နေပြီး
စာသင်ကောင်းတဲ့ကျောင်းတွေကိုလည်း ဆုချီးမြှင့်ပေးနေပါတယ်။
စာသင်မကာင်းတဲ့ ကျောင်းတွေကလည်းပဲ
ခက်ခဲတဲ့ ဆွေးနွေးမှုတွေ သူတို့ကိုယ်တိုင် ကြုံနေရတယ်
တကယ်က သူတို့ အနာဂတ်မှာ ပိုကောင်းနိုင်ဖို့
အပို ထောက်ပံ့မှုတွေရတယ်။
ပညာရေးလို့ဆိုရာမှာ
ရလဒ်တွေကိုမြန်မြန် သိရဖို့ဆိုတာ မလွယ်ပါဘူး။
လူတွေက စနစ်ကျတဲ့ အကြီးစား ပြောင်းလဲမှုအကြောင်းပြောတဲ့အခါ
၇ နှစ် ၁၀ နှစ်ကာလအကြောင်း ပြောကြတယ်။
Haryana မှာတော့ မဟုတ်ဘူး
မနှစ်ကဆို လွတ်လပ်တဲ့ လေ့လာမှု သုံးခု လုပ်ထားတယ်၊
အားလုံးက ကျောင်းသားတွေရဲ့ သင်ယူမှု ရလဒ်တွေ တိုင်းတာကာ
ဒါက အခြေခံကျတဲ့ အရာတစ်ခုကို ပြသပါတယ်။
Haryana မှာ ထူးခြားတာ ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာပါ။
ကလေးတွေရဲ့ သင်ယူမှုအဆင့်တွေကျဆင်းတာ ရပ်ဆိုင်းသွားပြီး
စတင် တိုးတက်လာပါတယ်။
Haryana ဟာ နိုင်ငံထဲက တိုးတက်မှုကို ပြသနေတဲ့
ပြည်နယ်အနည်းငယ်ထဲက တစ်ခုဖြစ်ပြီး
သေချာတာက တိုးတက်မှုနှုန်း အမြန်ဆန်ဆုံး တစ်ခုပါပဲ။
ဒါတွေက ကနဦး လက္ခဏာတွေပါ။
ဆက်လုပ်ဖို့က အများကြီးပါ
ဒါပေမဲ့ အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်အများကြီးပေးတယ်။
တလောက ကျောင်းတစ်ကျောင်း သွားတယ်။
ပြန်အထွက်မှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့
အမှတ်မထင် ဆုံခဲ့တယ်။
သူမ အမည်က Parvati တဲ့။
ကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အမေပါ။
သူမက ပြုံးနေတယ်။
ကျွန်မက "ဘာဖြစ်လို့ ပြုံးနေတာလဲ အမ၊ ဘာဖြစ်နေလို့လဲ" ပေါ့။
သူမက ပြောတာက "ကျွန်မ ဘာဖြစ်နေတာလဲ ဆိုတာတော့မသိဘူး၊
ဒါပေမဲ့ ကျွန်မသိတာက ကလေးတွေစာသင်နေကြတယ်၊
ပျော်နေကြတယ်။
လောလောဆယ်တော့ သူတို့ကိုပို့ဖို့ ပုဂ္ဂလိကကျောင်းရှာတာကို
ရပ်လိုက်တော့မယ်"တဲ့။
ဒါကြောင့် ကျွန်မ စခဲ့တာလေးကို ပြန်သွားမယ်။
အစိုးရစနစ်တွေကို ပြောင်းလဲလို့ရလား။
ကျွန်မတော့ ရတယ်လို့ယုံကြည်တယ်။
မှန်ကန်တဲ့ ကုတ်တံသာေပးမယ်ဆို
တောင်ကို ရွေ့နိုင်မယ် ထင်တယ်။
ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
(လက်ခုပ်တီးသံ)