Baktığınız şey garip bir röntgen değil.
Aslında iki aylık bir bebek sarı su yosunu cerrah balığı.
Bir de kendi çocukluğunuzun garip olduğunu düşünüyordunuz.
Ama burada bir yetişkin olarak aynı balık,
Hint ve Pasifik Okyanuslarının mercan resiflerinin güzel bir sakini
ve tuzlu su akvaryumları için en popüler esir balıklardan biri.
Bilinen 27.000 balık türünün dörtte birinden fazlası
Dünya yüzeyinin % 1'inden daha azını oluşturan mercan resiflerinde yaşıyor.
Ancak bu çeşitli tropik ortama yerleşmeden önce,
bebek mercan kayalığı balıkları kendi başlarına büyümek,
sert değişiklikler yapmak
ve ev olarak görecekleri ömürlük resifi bulmanın yolculuğuyla karşı karşıya.
Bu balıkların çoğunun yaşam döngüsü,
ebeveynleri sperm ve yumurtaları su sütununa püskürttüğünde başlar.
Bu, türlere bağlı olarak, genellikle ay veya mevsimsel gelgit modellerini
takip ederek günlük, mevsimsel veya yıllık olabilir.
Kaderlerine bırakılan döllenmiş yumurtalar akımlarla sürüklenir
ve milyonlarca bebek larvaları dünyaya açılır.
İlk ortaya çıktıklarında, larvalar küçük ve savunmasız.
Bazılarının solungaçları bile yok
ve oksijeni ince dokulu derileri yoluyla doğrudan sudan emmeli.
Dakikalardan aylara kadar su sütununda her yerde yüzebilirler
bazen doğdukları resiflerden uzak,
geniş okyanuslara binlerce mil sürüklenirler.
Yol boyunca yırtıcılardan başarıyla kaçınmalı, yiyecek almalı
ve uygun bir yetişkin yaşam alanına doğru yol bulmak için doğru akımlara binmeliler,
bu da okyanusun geniş samanlıklarında bir iğne olabilir.
Peki, bu başarıyı nasıl yakaladılar?
Yakın zamana kadar deniz biyologları, larvaları okyanus akıntıları tarafından
uzaklara dağılmış hâlde büyük ölçüde pasif sürükleyiciler olarak düşünmüşlerdi.
Ancak son 20 yılda, yeni araştırmalar
larvaların göründüğü kadar çaresiz olmayabileceğini
ve hayatta kalma şansını maksimuma çıkarmak için
kaderlerini kendi yüzgeçlerine alabildiklerini gösterdi.
Birçok türün larvaları beklenmedik şekilde güçlü yüzücüler,
farklı akımlara geçebilmek için su sütununda dikey olarak hareket edebilirler
ve kendilerini tercihen belli su kütlelerine atabilirler.
Bu balıklar nihai evlerine giden en iyi yolları seçiyor olabilir.
Bu evleri ararken,
kanıtlar larvaların hem ses hem de kokuyu algılayan karmaşık bir
duyusal sistemler üzerinden geçtiğini göstermekte.
Koku, larvaların farklı ortamları hatta bitişik resifleri bile
ayırt etmelerine izin vererek
tercihlerindeki yetişkin yaşam alanlarına yönlendirmelerine yardımcı olur.
Birçoğu, doğum yerlerinden kilometrelerce uzakta olan uzak bölgelere gidecek.
Bazıları aylarca larva aşamasında kalsalar bile
doğdukları resiflere geri dönmek için
koku ve diğer duyusal ipuçlarını kullanacaklar.
Peki, larvalar uygun bir mercan kayalığı bulduğunda ne olur?
Su sütunundan tek bir sıçramada,
yerleşmek ve yetişkinliğe dönüşmek için
tam olarak doğru yere inmeyi mi umuyorlar?
Tam olarak değil.
Larvaların daha elastik bir sistemi var gibi görünüyor.
Larva, aşağıdaki resifleri kontrol etmek için su sütununa düşecek.
Koşullar uygun değilse, buldukları bir sonraki resifin
daha iyi bir uyum sağlaması için
daha yüksek su kütlelerine atlayabilirler.
Ancak bu, bilgimizin bittiği nokta.
Çoğu tür için bireysel larvaların coğrafi hareketlerini bilmiyoruz.
Ayrıca evleri bildikleri resiflere gitmek için hangi çevresel ipuçları
ve davranışları kullandıklarını da bilmiyoruz.
Fakat biliyoruz ki bu minik yüzücüler,
bilimin bir zamanlar inandığı gibi
kırılgan ve çaresiz yaratıklardan daha fazlası.
Bebek balıkların bilinmeyen maceralar anlatan gizli yaşamları
bizim için büyük ölçüde gizemli kalıyor.