Ik ben multidisciplinair.
Als wetenschapper was ik vorig jaar gezagvoerder van een NASA Mars-simulatie,
en als kunstenaar creëer ik wereldwijd gemeenschapskunst.
De laatste tijd heb ik beide gecombineerd.
Maar laat ik het eerst eens over die NASA-missie hebben.
Dat betreft het HI-SEAS programma.
HI-SEAS is een door NASA gefinancierde simulatie van de oppervlakte van Mars
op de vulkaan Mauna Lao in Hawaï.
Het is een onderzoeksprogramma dat speciaal is ontwikkeld
om de effecten van langdurige isolatie van kleine bemanningen te onderzoeken.
Ik heb vier maanden lang met een bemanning van zes in deze koepel gewoond,
wat natuurlijk een mooie ervaring was.
We deden allerlei onderzoek.
Het belangrijkste onderzoek ging over voedsel.
Maar behalve dat onderzoek naar voedsel --
de ontwikkeling van voedingssystemen voor astronauten in de ruimte --
deden we ook nog ander onderzoek.
We hadden activiteiten in de open lucht, zoals je hier ziet,
waar we nep ruimtepakken dragen,
maar ook allerlei klusjes en andere bezigheden,
zoals een vragenlijst aan het eind van de dag.
Er was veel te doen.
Je kunt je wel voorstellen
wat een uitdaging het is om met een kleine groep mensen
in een kleine ruimte op elkaar gepakt te zitten.
Er zijn allerlei psychologische uitdagingen:
hoe houd je een team onder deze omstandigheden bij elkaar;
hoe ga je om met je tijdgevoel
als je in deze omstandigheden leeft;
slaapproblemen; etcetera.
We hebben ook veel geleerd.
Ik heb veel geleerd over hoe afzonderlijke bemanningsleden
met zo'n situatie omgaan;
hoe je een bemanning productief en tevreden houdt.
Ze meer autonoom te laten werken,
is bijvoorbeeld een goede truuk.
En ik heb eerlijk gezegd veel over leiderschap geleerd,
omdat ik de gezagvoerder was.
Door deze missie
ben ik dieper gaan nadenken over onze toekomst in de ruimte.
We zullen de ruimte gaan verkennen en daar ook gaan wonen.
Daar twijfel ik niet over.
Dat kan 50 of 500 jaar gaan duren,
maar het staat buiten twijfel.
Daarom bedacht ik een nieuw kunstproject met de naam Seeker.
Het Seeker-project daagt gemeenschappen over de hele wereld uit
om ideeën voor ruimteschepen aan te dragen
die een nieuwe kijk op leven en overleven in de ruimte brengen.
Daar draait het in feite om.
Maar een belangrijke opmerking:
het gaat niet om doemdenken.
Het gaat niet om: "Oh mijn God, de wereld gaat naar de knoppen
en we moeten elders een nieuwe toekomst zien op te bouwen."
Nee, nee.
Dit project daagt mensen eigenlijk uit
om een stap terug te nemen van de aardse belemmeringen
en onze toekomst als het ware opnieuw in te vullen.
Dat werkt echt goed.
Dat is de voornaamste reden voor het project.
Mijn aanpak in dit project is gezamenlijke creatie,
wat enigszins afwijkt
van wat je van de meeste kunstenaars verwacht.
Ik gooi een idee in een groep,
mensen verzamelen zich daar omheen
en samen geven we vorm aan het kunstwerk.
Eigenlijk een beetje zoals termieten werken.
We werken gewoon samen,
en zelfs als een architect ziet wat we aan het doen zijn,
begrijpt hij niet altijd hoe we dat
zonder een overkoepelend plan doen.
Daar komt dan altijd een prachtig en groot bouwwerk uit
waar we echt in kunnen wonen.
De eerste versie is gebouwd in België en Nederland.
Een team van bijna 50 mensen heeft daaraan gebouwd.
Dit is de tweede versie van datzelfde project,
maar dan in Slovenië.
De nieuwe groep heeft de constructie compleet anders aangepakt.
Ze namen de constructie weg en gingen terug naar de basis
waarop ze een compleet nieuw,
veel biomorfere constructie bovenop plaatsten.
Dat is een ander belangrijk kenmerk van het project.
Het is een kunstwerk in beweging, bouwkunst in beweging.
Dit is de laatste versie, een paar weken geleden in Nederland gepresenteerd.
Hierbij zijn caravans als modules voor een ruimteschip gebruikt.
We hebben wat gebruikte caravans gekocht,
ze opengesneden
en er een ruimteschip van gemaakt.
Als we dus denken aan ruimteschepen,
dan benaderen we dat niet alleen van een technische kant.
We kijken ernaar als een combinatie van drie systemen:
ecologie, mensen en technologie.
Het project heeft dus altijd een sterk ecologisch component.
Hier zie je aquoponische systemen
die de astronauten omhullen,
zodat die in constant contact staan met een deel van hun voedsel.
Typerend aan dit project
is dat we onze eigen afzonderingsmissies uitvoeren in deze ontwerpen.
We sluiten ons meerdere dagen achtereen op
om te testen wat we gebouwd hebben.
Hier zie je bijvoorbeeld
aan de rechterkant een afzonderingsmissie
in het Museum voor Moderne Kunst in Ljubljana in Slovenië,
waar zes kunstenaars en ontwerpers zichzelf hebben ingesloten --
ik was er een van --
in het museum voor vier dagen.
Hiermee kunnen we natuurlijk laten zien wat we doen
en we leren er veel van.
De volgende versie van het project is nu in ontwikkeling
in samenwerking met TED Fellow Camilo Rodriguez-Beltran,
in de Atacama-woestijn in Chili, een wonderbaarlijk gebied.
Dit is echt een goede vervanging voor het Marsoppervlak.
Het lijkt echt op Mars in bepaalde stukken
en wordt ook door NASA gebruikt voor het testen van apparatuur.
Er is ook een lange geschiedenis in connectie met de ruimte,
door observaties van de sterren.
Het is nu ook een thuis voor ALMA,
de grote telescoop die daar wordt gebouwd.
Maar het is ook de droogste plek op Aarde,
waardoor het zo'n interessante locatie voor ons project is,
omdat we nu ineens echt rekening met duurzaamheid moeten gaan houden
We hebben geen andere keus,
dus ik ben erg benieuwd hoe dat uitpakt.
Waar ik bij deze versie van het project
ook erg benieuwd naar ben, is om te zien
hoe we in contact kunnen treden met de lokale, inheemse bevolking.
Die mensen wonen daar al vele generaties
en zijn deskundigen op het gebied van duurzaamheid.
Ik wil dus graag kijken wat we van hen kunnen leren,
zodat we inheemse kennis kunnen gebruiken bij ruimteonderzoek.
We willen een andere kijk op onze toekomst in de ruimte,
door onderzoek naar integratie, biologie, technologie en mensen;
door gezamenlijk te creëren;
met behulp van lokale gebruiken.
Leren van het verleden, voor onze toekomst in de ruimte.
Dank jullie wel.
(Applaus)