ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ စိမ်ခေါ်မှုများဟာ
ကျွန်မတို့လက်များအတွင်းသို့ ကျရောက်လျက်ရှိနေပါတယ်။
ပြောချင်တာကတော့ ကျွန်မတို့ လောလောဆယ်
ရှာဖွေ၊ကြံဆထုတ်လုပ်နေသော ဆေးဝါးအသစ်များဟာ
ကုန်ကျစရိတ် အတော့်ကို ကြီးမားပါတယ်။ အချိန်လည်း အတော်ယူရပါတယ်။
နောက်ပြီးတော့ အောင်မြင်တာထက် ပျက်ယွင်းသွားတာက ပိုများပါတယ်။
ဒါက အလုပ်မဖြစ်ရုံတင်မကပါဘူး။ ဆိုလိုတာက
ကုထုံးအသစ်တွေကို အလွန်အမင်းကိုလိုအပ်နေတဲ့ လူနာတွေဆီကို
မရောက်ရှိနိုင်ပဲ၊
ရောဂါတွေကို မကုသနိုင်ပဲဖြစ်နေတာကိုပါ။
ကျွန်မတို့တွေဟာ ပိုက်ဆံတွေကို တစ်နေ့တခြား တိုးတိုးပြီးသုံးလာနေသလိုပါပဲ။
ဒါကြောင့် သုသေသန နဲ့ တီထွင်ထုတ်လုပ်မှုမှာ အသုံးပြုနေတဲ့ ဒေါ်လာသန်းတစ်ထောင်တိုင်း၊ တစ်ထောင်တိုင်း အတွက်
ကျွန်မတို့ ရရှိနေတဲ့ ဈေးကွက်ထဲမှာ ထောက်ခံအတည်ပြုထားတဲ့ ဆေးဝါးတွေက ပိုပြီးလျော့နည်းနေပါတယ်။
ပိုက်ဆံမျာများသုံးလေ၊ဆေးဝါးနည်းလေလေ ဖြစ်နေတာပေါ့။
ကဲ ဒီတော့ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။
ကောင်းပြီ ဒီနေရာမှာ မြောက်မြားစွာသော အကြောင်းခံတရားတွေ ါဝင်ပတ်သက်နေပါတယ်။
ဒါပေမယ့် ကျွန်မထင်တဲ့ အဓိကအကြောင်းခံတစ်ခုကတော့
ကျွန်မတို့ လက်ရှိအသုံးပြုနေတဲ့ စမ်းသပ်တဲ့ ကိရိယာတွေပါ၊
ဆေးဝါးတစ်ခုကို အလုပ်ဖြစ်မဖြစ် စမ်းသပ်ဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊
အာနိသင်ထက်မြက်မှုရှိမရှိ မရှိ
ဒါမှမဟုတ် စိတ်ချရမှုရှိမရှိ စမ်းသပ်ဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ၊
လူသားတွေကို ကုသမှုဆိုင်ရာ စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှုမလုပ်ခင်မှာပေါ့။
ဒီကိရိယာတွေက ကျွန်မတို့ကို အလွဲလွဲ အချော်ချော်ဖြစ်နေစေတာပါပဲ။ ဒီစက်ကိရိယာတွေက ကြိုတင်ပြီး မခန့်မှန်းနိူင်ဘူးဖြစ်နေတာက
လူသားတွေဆီမှာ ဘာအကျိုးဆက် ဖြစ်လာမလဲဆိုတာကို ပဲပေါ့။
ပြီးတော့ ကျွန်မတို့ဆီမှာ လိုသလိုစိတ်ကြိုက်သုံးလို့ရတဲ့
အဓိကကိရိယာ နှစ်ခုတော့ ရှိတယ်။
သူတို့ကတော့ ပန်းကန်တွေထဲက ဆဲလ်တွေရယ်၊ တိရိစ္ဆာန်တွေကို အသုံးပြုပြီး စမ်းသပ်ခြင်းတွေပဲပေါ့။
အခုကျွန်မတို့ ပထမတစ်ခုအကြောင်း ပြောကြရအောင်၊ ပန်းကန်တွေထဲက ဆဲလ်တွေ အကြောင်းပေါ့။
ဒီတော့ ဆဲလ်တွေဆိုတာက ကျွန်မတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာပဲ အဆင်ပြေပြေ လည်ပတ်လုပ်ဆောင်နေတာပါ။
အဲဒီ ဆဲလ်တွေကို သူတို့ရဲ့မူလပတ်ဝန်းကျင်ကနေ လှီးထုတ်၊ဖြတ်ယူပြီး
ဒီပန်းကန်ပြားတွေထဲက တစ်ချပ်ချပ်ထဲကို ပစ်ထည့်လိုက်ပါမယ်။
ပြီးတော့ သူတို့ အလုပ်လုပ်တာကို စောင့် ကြည့်ပါမယ်။
မှန်းကြည့်စမ်းပါဦး။ သူတို့အလုပ်မလုပ်ပါဘူး။
သူတို့ အဲဒီပတ်ဝန်းကျင်ကို မကြိုက်ကြပါဘူး။
အဲဒီနေရာက သူတို့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာတုန်းက
ရရှိတာနဲ့ ဘာမှမဆိုင်တော့လို့ပေါ့။
တိရိစ္ဆာန်တွေနဲ့ စမ်းသပ်တာကရော့။
အင့်းတိရိစ္ဆာန်တွေနဲ့ ကတော့ အလုပ်ဖြစ်ပါတယ်။ ပြီးတော့
အင်မတန်မှကိုပဲ အသုံးဝင်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကိုလည်း ပံ့ပိုးပေးနိုင်တယ်လေ။
သူတို့က ခက်ခဲရှုပ်ထွေးလှတဲ့
ဇီဝရုပ်အဖွဲ့အစည်းထဲမှာ ဖြစ်ပျက်နေတာတွေကိုပါသင်ပေးတယ်လေ။
ဇီဝဗေဒဘာသာအကြောင်းကို ကျွန်မတို့ ပိုမိုသဘောပေါ်က်နားလည်စေတာပေါ့။
ဒါပေမယ့် မကြာခဏဆိုသလို
တိရိစ္ဆာန်နမူနာတွေကို သီးခြားလက္ခဏာဆောင်တဲ့ ဆေးဝါးတွေနဲ့ စမ်းသပ်ကြည့်တဲ့အခါမှာ
လူသားတွေအတွက် ဘယ်လိုအကျိုးသက်ရောက်မှုရှိမယ် ဆိုတာကို ခန့်မှန်းဖို့ ပျက်ကွက်နေပြန်တယ်။
ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့အတွက် ပိုပြီးကောင်းမွန်တဲ့ ကိရိယာတွေ လိုအပ်နေပါတယ်။
ကျွန်မတို့ လူသားဆဲလ်တွေ လိုအပ်ပါတယ်။
ဒါပေမယ့် ကိုယ်ခန္ဓာအပြင်ဖက်မှာ ဆဲလ်တွေကို အဆင်ပြေပြေ
ထိန်းသိမ်းထားဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုရှာဖို့ လိုပါတယ်။
ကျွန်မတို့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ ရွေ့လျားနေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုပါ။
ကျွန်မတို့ဟာ အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေပါတယ်။
ဒါကို ကျွန်မတို့ ဆဲလ်တွေက ကြုံတွေ့နေရပါတယ်။
သူတိုတွေဟာ ကျွန်မတို့ ကိုယ်ခန္ဓာထဲက ရွေ့လျားနေတဲ့ပတ်ဝန်းကျင်တွေထဲမှာပါ။
သူတို့တွေဟာ အမြဲမပြတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ စွမ်းအားတွေရဲ့အောက်မှာ ရှိနေတာပါ။
ဒါကြောင့် ဆဲလ်တွေ ကျွန်မတို့ရဲ့ကိုယ်ခန္ဓာရဲ့
အပြင်ဖက်မှာ အဆင်ပြေပြေ နေစေချင်တယ်ဆိုရင်
ကျွန်မတို့တွေဟာ ဆဲလ်ဆိုင်ရာ ဗိသုကာတွေ ဖြစ်ဖို့လိုပါတယ်။
ကျွန်မတို့ဟာ ဆဲလ်တွေ ကိုယ့်အိမ်ကိုယ့်ရာလို နေနိုင်အောင်
ပုံစံချဖို့၊ တည်ဆောက်ဖို့ နဲ့ စီမံဖို့ တော့ လိုတာပေါ့။
နောက်ပြီး Wyss သိပ္ပံဋ္ဌာနမှာ
ကျွန်မတို့ အဲဒါကို သုတေသန ပြုလုပ်ထားပါတယ်။
အဲဒါကို "ချစ်(ပ်)အပြားလေးပေါ်က ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်း ကလေးတစ်ခု"လို့ အမည်ပေးထားပါတယ်။
အခု ကျွန်မလက်ထဲမှာ ရှိနေတာကလေးပါ။
လှတယ် မဟုတ်လား။ ဒါပေမယ့် ဒါလေးက တော်တော်လေးကို ဆန်းပြားပါတယ်။
အခု ကျွန်မလက်ထဲမှာရှိနေတာကလေးက ချစ်(ပ်)အပြားကလေးပေါ်က
အသက်ရှုနေတဲ့၊အသက်ရှိနေတဲ့ လူ့အဆုတ် တစ်ခုပါ။
ဒါကလေးက အလှသက်သက်ချည်းပဲ မဟုတ်ပါဘူး။
သူလုပ်ဆောင်နိူင်တာတွေက တပုံတခေါင်းကြီးပါ။
ဒီချစ်(ပ်)သေးသေးလေးထဲမှာ ကျွန်မတို့ သက်ရှိ ဆဲလ်တွေ ထည့်ထားပါတယ်။
ရွေ့လျားနေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုထဲမှာရှိတဲ့ ဆဲလ်တွေဟာ
အခြားမျိုးမတူတဲ့ ဆဲလ်တွေနဲ့အတူ အပြန်အလှန်အကျိုးပြုဆက်သွယ်နေတာပါ။
စမ်းသပ်ခန်းထဲမှာ ဆဲလ်တွေဖြစ်ထွန်းဖို့
စမ်းသပ်နေသူတွေ အများကြီးရှိလာပါပြီ။
နည်းလမ်းပေါင်းများစွာနဲ့ကို သူတို့ စမ်းသပ်ထားတာပါ။
ကိုယ်အင်္ဂါအသေးစားတွေကို စမ်းသပ်ခန်းထဲမှာ ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ကိုတောင် သူတို့ စမ်းကြည့်ထားပါတယ်။
ဒီနေရာမှာတော့ ဒါမျိုးကို စမ်းသပ် လုပ်ဆောင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ကျွန်မတို့ ဘာကို ပြန်လည်ဆန်းသစ် တီထွင်နေတာလည်းဆိုတော့
ဒီ သေးကွေးလှတဲ့ ချစ်(ပ်)ထဲမှာ
အရမ်းကို သေးငယ်တဲ့ ယန္တရားတစ်ခုရှိနေတယ်။
ဒီယန္တရားဟာ
ခန္ဓာကိုယ်တွေထဲမှာ ဆဲလ်တွေ
ကြုံတွေ့ရတဲ့ ဇီဝဓာတုဓာတ်တွေ၊ လည်ပတ်မှုတွေ နဲ့ လှုပ်ရှားမှုဆိုင်ရာ စရိုက်ကို ကိုယ်စားပြုတယ်။
အခု ဒီပစ္စည်း ဘယ်လို အလုပ်လုပ်သလဲဆိုတာ ကျွန်မ ရှင်းပြပါမယ်။
ဒီ ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ပုံတွေ ပြုလုပ်ဖို့
ကွန်ပြူတာချစ်(ပ်)ထုတ်လုပ်တဲ့ လုပ်ငန်းက နည်းပညာတွေကိုယူသုံးပါတယ်။
ဆဲလ်တွေရော၊ သူတို့ရဲ့ပတ်ဝန်းကျင်ပါ
နှစ်ခုစလုံးနဲ့ ဆီလျော်တဲ့ အချိုးကျစကေးတခု ရှိမှုကို ရယူပါတယ်။
ကျွန်မတို့မှာ အရည်စီးဆင်းမှုကိုထိန်းကျောင်းပေးတဲ့ လမ်းကြောင်း(ပြွန်) (၃)ခုရှိပါတယ်။
အလယ်ဗဟိုမှာတော့ ပြောရမယ်ဆိုရင် အဆုတ်ထဲကယူထားတဲ့
လူသားဆဲလ်တွေထည့်နိုင်လောက်တဲ့ အရည်စိမ့်ဝင်နိုင်ပြီး ပျော့ပျောင်းတဲ့
အလွှာပါးတစ်လွှာ ရှိပါတယ်။
နောက်ပြီး အောက်ဖက်မှာတော့ ဆံချည်မျှင်ဆဲလ်တွေ ရှိပါတယ်။
သွေးကြောတွေထဲမှာရှိတဲ့ ဆဲလ်တွေပါ။
အဲဒီနောက်မှာတော့ ချစ်(ပ်)ပြားပေါ်ကို လှုပ်ရှားမှုဆိုင်ရာစွမ်းအားတွေကို သက်ရောက်စေပြီး
အလွှာပါးကို ဆန့်နှိုင်၊ကျုံ့နိုင်စေပါတယ်။
ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ အသက်ရှူတဲ့အခါ သူတို့ ရခဲ့တဲ့
လှုပ်ရှားမှုဆိုင်ရာစွမ်းအားတွေ အတိုင်းကို ခံစားရတာပါ။
ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာတုန်းက သူတို့ခံစားခဲ့ရတဲ့ ပုံလိုမျိုးကို ခံစားရတာပါ။
အပေါ်ဖက်ပြွန်ကိုဖြတ်ပြီး လေက စီးဆင်းနေပါတယ်။
နောက်ပြီး အဟာရဓာတ်တွေပါတဲ့ အရည်ကို
သွေးပြွန်တွေကတဆင့် စီးဝင်စေပါတယ်။
အခုတော့ ချစ်(ပ်)ပြားကလေးက တော်တော့ လှနေပါတယ်။
ဒါပေမယ့် ဒါလေးနဲ့ ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာပါလိမ့်။
မယုံနိူင်လောက်တဲ့ လုပ်ဆောင်မှုတွေကို
ဒီချစ်(ပ်)သေးသေးကလေးတွေထဲကနေ ရရှိနှိုင်ပါတယ်။
ကျွန်မပြသပါမယ်။
ဥပမာအားဖြင့် ရောဂါကူးစက်မှုကို အသွင်တူပြုလုပ်လို့ ရပါတယ်။
အဲလိုလုပ်တဲ့အခါမှာ အဆုတ်ထဲကို ဗက်တီးရီးယားဆဲလ်တွေ ထည့်လိုက်ပါတယ်။
နောက်ပြီး လူ့ သွေးဖြူဥဆဲလ်တွေ ထပ်ထည့်နိူင်ပါတယ်။
သွေးဖြူဥဆဲလ်တွေဟာ ဘက်တီးရီးယားတိုက်ခိုက်သူတွေကို
ကာကွယ်ဖို့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ ခံစစ်တွေပါ။
ရောဂါကူးစက်မှုကြောင့် ရောင်ရမ်းတာကို အာရုံခံမိတဲ့ အခါမှာတော့
သူတို့တွေဟာ အဆုတ်ထဲကို သွေးထဲကနေ ဝင်ရောက်ပြီး
ဘက်တီးရီးယားကို ဝိုင်းရံထားမှာဖြစ်ပါတယ်။
ကဲ အခုတော့ ချစ်(ပ်)ပြားတစ်ခုပေါ်မှာရှိတဲ့ တကယ့် လူ့အဆုတ်တစ်ခုရဲ့
ဖြစ်စဉ်ကို တိုက်ရိုက် မြင်တွေ့ရတော့ မှာပါ။
သွေးျဖူဥဆဲလ်တွေကို အညွှန်းတွေကပ်ထားတာမို့လို့ သူတို့စီးဆင်းသွားတာကို တွေ့နိုင်ပါတယ်။
ရောဂါကူးစက်မှုကို တွေ့တဲ့အခါ
သူတို့ဟာ စတင်စေးကပ်လာပါတယ်။
သူတို့ စေးကပ်သွားတယ် ၊ျပီးတော့ သွေးျပွန်တွေရဲ
ဘေးကနေမှ အဆုတ်ထဲကို တိုးဝင်သွားပါတယ်။
နောက်ျပီး ဒီမှာအားလုံးတွေ့နိူင်ပါတယ်။ သွေးဖြူဥဆဲလ်ကို
တကယ်အစစ်အမှန်အတိုင်း မြင်ယောင်စေနိုင်တာပါ။
အဲဒါက စေးကပ်နေတယ်၊ ဆဲလ်လွှာတွေအကြား သူျဖတ်သန်းသွားစဉ်မှာ တွန့်လိမ်နေျပီး
စိမ့်ပေါက်ငယ်ကလေးတွေက တဆင့်
အလွှာပါးရဲ့ အျခားတစ်ဖက်ကနေ ထွက်လာပါတယ်။
အဲ့ဒီမှာပါ။ သူက အစိမ်းရောင်အညွှန်းကပ်ထားတဲ့
ဘက်တီးရီးယားကို ဝိုင်းရံတော့မှာပါ။
ဒီချစ်(ပ်)သေးသေးလေးထဲမှာ သင်တို့ မျက်ျမင်ဒိဋ္ဌ တွေ့လိုက်ရတာက
ခန္ဓာကိုယ်မှာရှိတဲ့ အခြေခံအကျဆုံး တုံ့ပြန်မှု တစ်ခုဖြစ်တဲ့
ရောဂါကူးစက်ျခင်းကို တန်ပြန်တာကိုပါ။
ဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့ တုံ့ပြန်ပုံပဲလေ၊ ခုခံတုံ့ပြန်မှု ဆိုပါတော့။
တော်တော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းပါတယ်။
အခု ကျွန်မ ဒီရုပ်ပုံကလေးကို အားလုံးနဲ့ မျှဝေချင်ပါတယ်။
အရမ်းကို လှပတဲ့ပုံဖြစ်နေလို့ချည်းပဲတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒီပုံပြောနေတာက ချစ်(ပ်)ပြားတွေရဲ့ အတွင်းပိုင်းမှာ ဆဲလ်တွေ
လုပ်ဆောင်တာနဲ့ပတ်သက်ပီး သတင်းအချက်အလက်တွေ အများကြီးကိုပါ၊
ဒီပုံကပြောပြနေတာကတော့
အဆုတ်တွေ အတွင်းပိုင်းမှာရှိတဲ့ အသက်ရှုလမ်းကြောင်းက ဆဲလ်တွေဟာ
အားလုံး မျှော်လင့်ထားသလိုပဲ
ဆံချည်မျှင်ပုံသဏ္ဍာန်တွေ ဖြစ်တည်နေတယ် ဆိုတာကိုပါ။
ဒီတည်ဆောက်ပုံတွေကို (cilia) ဆီလီယာလို့ ခေါ်ပါတယ်။
တကယ်တော့ သူတို့ဟာ အဆုတ်ထဲက ချွဲတွေကို တွန်းထုတ်ပေးတာပါ။
ဟုတ်ပါတယ်။ ချွဲတွေပါ။ ရွံဖို့ကောင်းလိုက်တာ။
ဒါပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ ချွဲတွေက တော်တော်အရေးပါတယ်နော်။
ချွဲတွေက အမှုန်အမွှားတွေ၊ ဗိုင်းရပ်(စ်)၊
ဓာတ်မတည့်တာဖြစ်ဖို့ အလားအလာရှိတာတွေကို စစ်ဖယ်ပေးတယ်။
ပြီးတော့မှ ဒီ(cilia)ဆီလီယာ လေးတွေက
ချွဲတွေကို တွန်းထုတ်ပြီး ရှင်းပစ်လိုက်ပါတယ်။
သူတို့ ထိခိုက်ပျက်စီးတဲ့အခါမှာတော့ ဆိုပါတော့
ဆေးလိပ်သောက်တာတို့ ဘာတို့ကြောင့်ပေါ့
အဲဒီအခါမှာတော့ သူတို့ ကောင်းကောင်း အလုပ်မလုပ်တော့ပါဘူး။ ချွဲတွေကိုလည်း ရှင်းမပေးနိုင်တော့ဘူးပေါ့။
အဲဒီကနေ ချောင်းဆိုးရင်ကျပ်လို ရောဂါမျိုးတွေ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။
(Cilia)ဆီလီယာနဲ့ ချွဲရှင်းထုတ်ပစ်ခြင်းတို့ဟာ
အင်မတန်ဆိုးဝါးတဲ့ ရောဂါတွေဖြစ်တဲ့ အသက်ရှုလမ်းကြောင်း ပိတ်ရောဂါမျိုးတွေနဲ့ ပတ်သက်မှုရှိပါတယ်။
ဒါပေမယ့် အခုတော့ ဒီချစ်(ပ်)တွေပေါ်ကရတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်တွေအရ
အလားအလာရှိတဲ့ ကုသမှုအသစ်တွေကို
စတင်ရှာဖွေနိုင်တော့မှာပါ။
ချစ်(ပ်)ပြားပေါ်က အဆုတ်နဲ့တင် မပြီးသေးပါဘူး။
ကျွန်မတို့ အူတစ်ခုကို ချစ်(ပ်)ပေါ် တင်ထားပါတယ်။
ဒါကို ဟောဒီညာဖက်မှာ တွေ့နိုင်ပါတယ်။
နောက်ပြီး အူအတွင်းပိုင်းဆိုင်ရာ လူသားဆဲလ်တွေကို
ချစ်(ပ်)ပြားပေါ်က အူထဲမှာ ထည့်ထားပါတယ်။
သူတို့ ဟာ အမြဲမပြတ် လှိုင်းတွေလို တွန်းထိုးရွေ့မှုရဲ့အောက်မှာ တည်ရှိနေပြီးတော့
ဒီတစက်စီ ဆဲလ်တွေတလျှောက် ယိုကျစီးဆင်းနေပါတယ်။
သင်တို့မြင်တွေ့ဖို့
မျှော်လင့်ထားတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက် တော်တော်များများကို
လူတွေရဲ့ အူတွေထဲမှာ မြင်တွေ့နိုင်ပါတယ်။
အခု ကျမတို့ ရောဂါတွေရဲ့ နမူနာပုံစံတွေကို စတင်ဖန်တီးနိုင်ပါပြီ။
ဥပမာ ကသိကအောက်နိုင်လှတဲ့ အူသိမ်အူမနဲ့ဆိုင်တဲ့ လက္ခဏာလို ရောဂါတွေပေါ့။
ဒါက လူတော်တော်များများကို
ကူးစက်စေတဲ့ ရောဂါတစ်ခုပါ။
ဒါက တော်တော်ကြီးကို အားအင်ကုန်ခန်းစေပြီးတော့
ကောင်းမွန်တဲ့ ကုသမှုတွေလည်း သိပ်များများစားစား မရှိပါဘူး။
ကျွန်မတို့လက်တွေ့ခန်းတွေမှာ
ကိုယ်ခန္ဓာ အစိတ်အပိုင်း အမျိုးမျိုးပါဝင်တဲ့ ချစ်(ပ်)တွေ
တသီတတန်းကြီး ရှိနေပါပြီ။
ဒီနည်းပညာရဲ့ တကယ့်စွမ်းအား အစစ်အမှန်ဆိုတာက တကယ်တော့
ဒီအစိတ်အပိုင်းတွေကို
ပြေပြစ်ညက်ညောစွာ ချိတ်ဆက်ပေးခြင်းဆိုတဲ့ အချက်က ရရှိတာပါ။
ဒီဆဲလ်တွေကိုဖြတ်ပြီး စီးဆင်းမှုတဲ့ အရည်ကြည်တွေ ရှိပါတယ်။
ဒါကြောင့် မတူညီတဲ့ ချစ်(ပ်)ပေါင်းစုံကို
ချိတ်ဆက်ပြီး virtual human လို့ ခေါ်တဲ့ လူသားအသွင်တူ တစ်ခုကို
ချစ်(ပ်)ပြား တစ်ချပ်ပေါ်မှာ ပုံဖေါ်နိုင်ပါတယ်။
အခုအချိန်ဟာ ပိုစိတ်လှုပ်ရှားစရာပဲနော်။
ဒီချစ်(ပ်)တွေပေါ်မှာ လူသားသဏ္ဌန် တစ်ခုလုံးကို ပြန်လည်ဖန်တီးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမယ့် ကျွန်မတို့ ရည်မှန်းထားတာက
လူသားတွေရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ဖြစ်ပျက်နေတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး
ပိုကောင်းမွန်တဲ့ ခန့်မှန်းချက်တွေ လုပ်နိုင်အောင်လို့ လုံလောက်တဲ့
လုပ်ဆောင်ချက်တွေ ပြန်လည် ဖန်တီးနိုင်ဖို့ပါ။
ဥပမာဆိုပါတော့ အခု ကျွန်မတို့ aerosol drug လို့ ခေါ်တဲ့ လေဖိအားသုံးဆေးဝါးလို ဆေးတစ်မျိုးကို
ထည့်သွင်းျပီး ျဖစ်ပျက်ပုံတွေကို စတင် စူးစမ်းလေ့လာနိုင်ပါပီ။
ဒီ ပရိသတ်ထဲက ကျွန်မလို ပန်းနာသည်တွေ ဆိုပါစို့၊ ရှူဆေးဘူး ရှူတဲ့အခါ၊ ဆေးတွေ
အဆုတ်တွေထဲကို ဘယ်လိုရောက်လာပုံ၊
ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ဘယ်လိုဝင်လာပုံ၊ ပြောရရင်
နှလုံးကိုဘယ်လို ထိခိုက်စေပုံ စတာတွေကို စူးစမ်းလေ့လာနိုင်ပါပြီ။
ဒါက နှလုံးခုန်သံတွေကို ပြောင်းလဲစေလား။
ဒီအထဲမှာ အဆိပ်အာနိသင်တွေ ပါဝင်နေလား။
ဒါကို အသည်းက ရှင်းထုတ်ပစ်နိုင်မလား။
အသည်းထဲမှာ အစာချေဖျက်မှု ဖြစ်စေလား။
ကျောက်ကပ်ထဲမှာ စွန့်ထုတ်တာလား။
ဆေးဝါးတစ်ခုနဲ့ ပတ်သက်ျပီး ခန္ဓာကိုယ်က
သွက်လက်ျမန်ဆန်တဲ့ တုံ့ျပန်မှုတွေကို စတင်လေ့လာနိုင်ပါပီ။
ဒါဟာ ဆေးဝါးထုတ်လုပ်တဲ့လုပ်ငန်းတွေတင်မကပဲ ၊
အလှပြင်ဆင်မှုဆိုင်ရာလုပ်ငန်းအပါအဝင်
လုပ်ငန်းပေါင်းများစွာကို
အခြေခံကျကျ ပြောင်းလဲစေနိုင်မှာဖြစ်တဲ့အတွက်
အပြောင်းအလဲ ဖြစ်စေမယ့် ကစားပွဲ ဖြစ်မလာဘဲ၊
အရေပြားကို ချစ်(ပ်)တစ်ခုပေါ်တင်ပြီး စမ်းသပ်ဖို့ အလားအလာရှိနိုင်ပါတယ်။
လောလောဆယ် ဒါကို စမ်းသပ်ခန်းမှာ စီစဉ်ဆောင်ရွက်နေပါတယ်။
တိရိစ္ဆာန်တွေ အသုံးျပုစရာမလိုပဲ အရေပြားပေါ်မှာ လိမ်းကျံ
အသုံးပြုနေတဲ ထုတ်ကုန်တွေမှာပါဝင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေဟာ
တကယ်ပဲ စိတ်ချရမလားဆိုတာကို စမ်းသပ်ဖို့ပါ။
နေစဉ်လိုလို ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ထိတွေ့နေရတဲ့
ဓါတုပစ္စည်းတွေရဲ့ ဘေးကင်းမှုကို
စမ်းသပ်လို့ ရပါတယ်။ဥပမာအားဖြင့်
သုံးနေကျ အိမ်တွင်းသုံး သန့်ရှင်းရေးပစ္စည်းတွေပေါ့။
ချစ်(ပ်)တွေပေါ်မှာရှိတဲ့ ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတွေကို ဇီဝလက်နက်အသုံးပြုတဲ့
အကြမ်းဖက်မှုတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် ဓာတ်ရောင်ခြည်သင့်မှုဆိုင်ရာ
လုပ်ဆောင်မှုတွေအတွက်လည်း အသုံးပြုနိုင်ပါသေးတယ်။
ဒါတွေကို အသုံးပြုပြီးတော့ အီဗိုလာ အဖျားရောဂါမျိုးတွေ၊
သေလောက်အောင်ဆိုးဝါးတဲ့ ရောဂါတွေဖြစ်တဲ့ SARS လို အသက်ရှုလမ်းကြောင်းဆိုင်ရာ
ရောဂါမျိုးတွေအကြောင်း ပိုပြီးတော့ လေ့လာနိုင်ပါသေးတယ်။
ချစ်(ပ်)ပေါ်က ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်း အပိုင်းတွေဟာ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆေးကုသမှု
ဆ်ိုင်ရာ စမ်းသပ်ချက်တွေကို အနာဂတ်မှာ ပြောင်းပစ်နိုင်ပါတယ်။
အခုလောလောဆယ် ဆေးဝါးကုသ စမ်းသပ်မှုတွေမှာ
ပါဝင်ပတ်သက်နေသူတွေက ပျမ်းမျှကြိမ်နှုန်းပဲရှိတာပါ။
လူလတ်ပိုင်းတွေနဲ့အမျိုးသမီးတွေပဲ ဖြစ်နေတာများပါတယ်။
ကလေးတွေ ပါဝင်ပတ်သက်တဲ့
ဆေဝါးကုသ စမ်းသပ်မှုမျိုးကို မတွေ့နိုင်ပါဘူး။
ဒါပေမယ့် နေ့တိုင်းနေ့တိုင်း ကလေးတွေကို ဆေးဝါးတွေ ပေးနေရတယ်။
ဒီဆေးဝါးနဲ့ပတ်သက်တဲ့ ဘေးအန္တရာယ်ကင်းရှင်းရေးဆိုင်ရာ
အချက်အလက်တွေက လူကြီးတွေဆီကနေရယူထားတာပါ။
ကလေးတွေက လူကြီးမှ မဟုတ်တာ။
သူတို့ရဲ့တုံ့ပြန်မှုတွေက လူကြီးတွေနဲ့ မတူဘူးလေ။
မျိုးရိုးဗီဇဆိုင်ရာ ကွဲပြားခြားနားမှုလိုမျိုး
တခြားသောအရာတွေက အန္တရာယ်ရှိနိုင်တဲ့
ဆေးဝါးတွေရဲ့ဆန့်ကျင်ဖက်ဆိုးရွားစွာ
တုံ့ပြန်မှုတွေကြောင့် လူတွေကို ဘေးဥပါဒ်ဖြစ်စေနိုင်ပါတယ်။
ကဲ အခုကျွန်မတို့ လူအမျိုးမျိုးဆီကဆဲလ်တွေကိုယူ၊
ပြီးရင် သူတို့ကိုချစ်(ပ်)တွေပေါ်မှာတင်ပြီး
လူမျိုးပေါင်းစုံကို ပြန်လည် ဖန်တီးနိုင်ဖို့ကို စိတ်ကူးကြည့်ကြရအောင်။
ဒါဟာ ဆေးကုသမှုဆိုင်ရာ စမ်းသပ်မှုတွေမှာ လုပ်ဆောင်ပုံတွေအတွက်
အတော်ကြီးကို ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပါတယ်။
ဒါကတော့ ဒါကိုလုပ်ဆောင်နေတဲ့ အဖွဲ့ နဲ့ အဖွဲ့သားတွေပါ။
ကျွန်မတို့ဆီမှာ အင်ဂျင်နီယာတွေ၊ ဇီဝဗေဒပညာရှင်တွေ၊
ဆေးကုသမှုဆိုင်ရာပညာရှင်တွေ အားလုံးပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ကြပါတယ်။
ကျွန်မတို့ဟာ Wyss သိပ္ပံဌာနကြီးမှာ တော်တော်ကို မယုံနိုင်စရာကောင်းတဲ့
တစုံတရာ ဖြစ်လာမှာကို တကယ်ပဲ မြင်ယောင်မိနေကြတာပါ။
ဒါဟာ တကယ်ပဲ ပညာရပ်တွေ ပေါင်းဆုံတဲ့နေရာပါ။
ဒီနေရာမှာ ဇီဝဗေဒပညာရပ်က ကျွန်မတို့ရဲ့ပုံစံထုတ်ပုံ၊
စီမံထုတ်လုပ်ပုံ၊ဆောက်လုပ်ပုံတွေအပေါ် အတော်လွှမ်းမိုးမှုရှိပါတယ်။
တော်တော်လေးကို စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းတာပေါ့။
ကျွန်မတို့နဲ့လက်ရှိလုပ်ကိုင်နေတဲ့ ဒီဂျစ်တယ်ပစ္စည်းတွေ
ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်ထုတ်လုပ်တဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုလိုမျိုး
အရေးပါတဲ့ စက်မှုလုပ်ငန်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတွေကို ထူထောင်ဖို့ လုပ်ကိုင်နေပါတယ်။
သူတို့တွေက
ဒီလိုချစ်(ပ်)တွေကို
သုသေသနပညာရှင်တွေဆီကို
ရောက်နိူင်သမျှ အများဆုံးရောက်အောင်
သန်းနဲ့ချီပြီး ကူညီထုတ်လုပ်ပေးကြမှာပါ။
ဒါဟာ ဒီနည်းပညာရဲ့အလားအလာ အတွက် အဓိကသော့ချက်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
အခု ကျွန်မတို့ရဲ့ ကိရိယာကို ပြသပါရစေ။
ဒီကိရိယာက လေလောဆယ် ကျွန်မတို့ အင်ဂျင်နီယာတွေ
လက်တွေ့ခန်းမှာ တကယ့်ကို ပုံစံတူထုတ်လုပ်နေတာပါ။
ဒီကိရိယာက ကျွန်မတို့လိုအပ်မယ့် ကိုယ်အင်္ဂါ (၁၀)ခု ဒါမှမဟုတ် ဒိထက်ပိုတဲ့
အစိတ်အပိုင်းတွေကို အတူတကွ ချိတ်ဆက်လို့ရအောင်
အင်ဂျင်နီယာပိုင်းဆိုင်ရာ ထိန်းချုပ်မှုတွေကိုပေးမှာပါ။
ဒါထက်ကို အရမ်းအရေးကြီးတာကိုလည်း လုပ်ဆောင်ပါတယ်။
အသုံးပြုသူလွယ်ကူစေမယ့် ကြားခံစနစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးပါတယ်။
ဒါကြောင့် ကျွန်မလို ဆဲလ်ဆိုင်ရာ ဇီဝဗေဒပညာရှင်တစ်ယောက်ဟာ ဝင်လာပြီး
ချစ်(ပ်)တစ်ခုကိုယူပြီးတော့ အခုမြင်နေရတဲ့
နမူနာပုံစံလိုမျိုး ကျည်တောက်ပုံ ဗူးတစ်ခုထဲကို ထည့်ပါတယ်။
နောက်ပြီး CD ချပ်ထည့်သလိုမျိုး
စက်ထဲကိုထည့်လိုက်ပါတယ်။
ဒါဆိုရပြီပေါ့။
ပလတ်ခေါင်းထိုးပြီး ဖွင့်လိုက်တာပါပဲ။ အလွယ်လေးပါ။
ကဲ အခုနည်းနည်းလေး စိတ်ကူးပုံဖေါ်ကြည့်ရအောင်။
ကျွန်မက ရှင်တို့ရဲ့ ပင်မ ဆဲကလာပ်စည်း တွေကိုယူပြီး
ချစ်(ပ်)တစ်ခုပေါ်ကိုတင်လိုက်ရင်
အနာဂတ်ဟာ ဘယ်လိုများ
ပုံများပေါက်နေမလဲဆိုတာကိုပေါ့။
ဒါဟာ ရှင်တို့ အတွက်သီးသန့် ပြုလုပ်ထားတဲ့ ကိုယ်ပိုင် ချစ်(ပ်) ဖြစ်လာမှာပေါ့။
အခု ဒီမှာရှိနေတဲ့ ကျွန်မတို့အားလုံးဟာ တစ်ဦးချင်းစီတွေပါပဲ။
ဒီလိုတစ်ယောက်ခြင်း ကွဲပြားခြာနားနေကြတာနဲ့အညီ
ကျွန်မတို့တွေဟာ ဆေးဝါးတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကွဲပြားခြားနားစွာ တုန့်ပြန်တတ်ကြတယ်။
နောက်ပြီး တခါတလေကျရင် မခန့်မှန်းနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ တုံ့ပြန်တတ်ကြပြန်ပါတယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်တုန်းက ကျွန်မကိုယ်တိုင် အတော်ဆိုးဝါးတဲ့ ခေါင်းကိုက်ဝေဒနာ ခံစားခဲ့ရတယ်။
ခေါင်းကို လှုပ်လို့မရနိူင်အောင်ကို ဖြစ်ခဲ့တာ။ အဲဒီအချိန်မှာ တွေးမိတာက ''ငါ အပြောင်းအလဲတခုခုကို စမ်းကြည့်မှပဲ''လို့ပေါ့။
ကျွန်မ Advil ဆိုတဲ့ဆေးကိုသောက်လိုက်တယ်။ (၁၅)မိနစ်လောက်လဲကြာရော
တကယ့် ပန်းနာရင်ကျပ်ရောဂါကြီးနဲ့
အရေးပေါ်အခန်းကို ပြေးရတော့တာပဲ။
အခုတော့ သေလောက်အောင် မဟုတ်တော့တာ သိသာထင်ရှားပါတယ်။
ကံအကြောင်းမလှစွာပဲ တချို့သော ဆေးဝါးဆိုင်ရာ
ဆန့်ကျင်တုံ့ပြန်မှုတွေဟာ အသက်ကိုပါ သေစေနိုင်ပါတယ်။
ကဲ ဒီတော့ဒါတွေကို ကျွန်မတို့ ဘယ်လိုတားဆီးကြမလဲ။
ကောင်းပါပြီ၊ တနေ့မှာတော့
Geraldine ကို ချစ်(ပ်) တစ်ခုပေါ်မှာတင်၊
Danielle ကို ချစ်(ပ်)တစ်ခုပေါ်မှာတင်၊ ဒီကလူတွေကိုလည်း ချစ်(ပ်)တစ်ခုစီပေါ်မှာ
တင်ထားနိုင်မယ်လို့ စိတ်ကူးမြင်ယောင်နိုင်တော့မှာပါ။
သီးသန့်ကိုယ်ပိုင်ဆေး လို့ပဲဆိုပါတော့။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။
လက်ခုပ် သံများ။