Na początku przenieście się do swojego szczęśliwego miejsca.
Tak, dokładnie tam.
Wiem, że je macie, nawet jeśli zmyślone.
(Śmiech)
Ok, jest wygodnie?
Dobrze.
A teraz odpowiedzcie w myślach na następujące pytania.
Czy są tam jakieś świetlówki?
Plastikowe stoły?
Podłoga z poliestru?
Telefony komórkowe?
Nie?
Wydaje mi się, że te szczęśliwe miejsca
powinny być gdzieś na zewnątrz,
na plaży, przy ognisku.
Możemy tam czytać, jeść lub robić na drutach.
Jesteśmy otoczeni naturalnym światłem i organicznymi elementami.
Naturalne rzeczy sprawiają, że jesteśmy szczęśliwi.
A szczęście to wielki motywator, dążymy do szczęścia.
Może właśnie dlatego wciąż wszystko zmieniamy,
w nadziei, że nasze rozwiązania będą bardziej naturalne.
Zacznijmy od tego,
że dobry design powinien być naturalny.
Telefon nie jest zbyt naturalny.
Myślicie, że jesteście uzależnieni od telefonów?
Nie jesteście.
Nie jesteśmy uzależnieni od urządzeń,
raczej od informacji, której one dostarczają.
Ciekawe, jak długo można być szczęśliwym w szczęśliwym miejscu
bez informacji ze świata zewnętrznego.
Interesuje mnie, jak dociera się do informacji,
jak się ich doświadcza.
Przechodzimy właśnie od czasów statycznej informacji,
zawartej w książkach, bibliotekach, na przystankach,
przez okres informacji cyfrowej,
w kierunku czasów płynnej informacji,
kiedy nasze dzieci będą miały dostęp do wszystkiego, zawsze;
od fizyki kwantowej po średniowieczną uprawę winorośli,
od teorii gender do jutrzejszej prognozy pogody.
To będzie jak włączenie żarówki.
Wyobraźcie to sobie.
Ludzie lubią proste narzędzia.
Telefon nie jest zbyt prosty.
Widelec jest.
(Śmiech)
Ale nie lubimy, kiedy jest plastikowy.
Z tego samego powodu nie lubię mojego telefonu.
To nie tak chcę doświadczać informacji.
Myślę, że istnieją lepsze rozwiązania, niż świat zapośredniczony na ekranie.
Nie to, że nie cierpię ekranów,
ale nic dobrego nie wynika
z tego, że tyle czasu spędzamy garbiąc się nad nimi.
Na szczęście
firmy technologiczne myślą podobnie.
Mocno inwestują w ekrany dotykowe, sterowanie mową, gesty,
ale także w zmysły...
"Wypełniają" zwykłe przedmioty, np kubki,
magią internetu,
przekształcając chmurę cyfrową
w coś namacalnego.
Rodzice w kryzysie związanym z czasem ekranowym
chcą elektronicznych zabawek, które nauczą ich dzieci czytać,
jednocześnie szukają bezpiecznych sklepów z aplikacjami.
Myślę, że to się właśnie dzieje.
Rzeczywistość jest ciekawsza niż ekrany.
Ja na przykład kocham książki.
Są dla mnie jak wehikuły czasu - cząsteczki poruszające się w przestrzeni,
od momentu powstania do momentu mojej styczności z nimi.
Ale szczerze mówiąc
identyczną treść mam na swoim telefonie.
Więc co powoduje, że to doświadczenie jest bogatsze niż na ekranie?
To znaczy, z naukowego punktu widzenia.
Ekrany są potrzebne.
Kiedy chcę pokazać film, potrzebuję dużego ekranu.
Ale to nie wszystko, co można zrobić z tymi magicznymi pudełkami.
Nie tylko telefon strzeże dostępu do Internetu.
(Śmiech)
Z wykorzystaniem pikseli i zasad fizyki
można zbudować rzeczy, fizyczne przedmioty,
które pomogą wkomponować Internet w otaczający nas świat.
Pokażę kilka przykładów.
Jakiś czas temu, razem z firmą Berg pracowałem nad tym,
jak mógłby wyglądać Internet bez ekranów.
Oni pokazali wiele sposobów na to,
by światło oddziałując na zmysły i przedmioty
sprawiało, że Internet stanie się namacalny.
Jak np w tym cudownie mechanicznym odtwarzaczu YouTube'a.
To było inspirujące.
Później pracowałam z Japońską agencją AQ,
w projekcie dotyczącym zdrowia psychicznego.
Chcieliśmy stworzyć coś,
co będzie przychwytywać subiektywne dane dotyczące wahań nastrojów,
które są kluczowe przy stawianiu diagnozy.
Ten przedmiot rejestruje dotyk.
Jeśli ktoś jest zły, może go bardzo mocno nacisnąć
a kiedy jest spokojny, pogłaskać.
To jest coś, jak cyfrowa emotikonka.
Potem można przejrzeć zebrane nastroje
i dodać do nich kontekst online.
Przede wszystkim
chcieliśmy stworzyć prywatną, piękną rzecz,
która może żyć w kieszeni
i być kochana.
Lornetka to właściwie prezent
na 40 urodziny Opery w Sydney.
Nasi przyjaciele z Tellart w Bostonie sprowadzili lornetki na monety,
podobne do tych na Empire State Building,
i wypełnili je panoramami 360 stopni
innych zabytków dziedzictwa kulturowego...
(Śmiech)
Wykorzystując do tego Street View.
Umieścili je pod schodami.
Tym samym stały się prostym, fizycznym narzędziem do odzyskania tych zabytków
czy też portalem prowadzącym do nich.
Można było zobaczyć Wersal i Chatę Shackletona.
Zasadniczo wirtualną rzeczywistość z roku około 1955.
(Śmiech)
W naszym biurze do wymiany linków używamy piłek do gry w zośkę.
To jest tak proste, jak korzystanie z kart zbliżeniowych.
Trzeba przyłożyć stronę do malutkiego czujnika tutaj
potem zrobić tak i... Bam...
Strona internetowa pojawia się na telefonie.
To kosztuje jakieś 10 centów.
Treehugger to projekt, nad którym pracujemy
wraz z Grumpy Sailor and Finch tutaj w Sydney.
Jestem bardzo podekscytowany tym, co może się zdarzyć,
kiedy rozłożymy komputer na części i umieścimy je w drzewach,
a moje dzieci
odwiedzą zaczarowany las, przez który poprowadzi ich magiczna różdżka,
gdzie porozmawiają z cyfrowymi wróżkami, zadadzą im pytania
i odpowiedzą na ich pytania w zamian.
Jak widzicie,
jesteśmy dopiero na etapie projektowania.
(Śmiech)
Ale jestem podekscytowany
samą możliwością wysłania dzieci na zewnątrz, bez ekranów,
ale z całą magiczną mocą internetu na wyciągnięcie ręki.
Mamy nadzieję, że uda nam się to zrealizować przed końcem roku.
Reasumując.
Ludzie lubią naturalne rozwiązania.
Ludzie kochają informacje.
Ludzie potrzebują prostych narzędzi.
Te zasady powinny być podstawą projektowania na przyszłość,
nie tylko do Internetu.
Możliwe, że czujecie się nieswojo w wieku informacji, do którego wkraczamy.
Raczej onieśmieleni, niż podekscytowani.
Zgadnijcie co? Ja też.
To naprawdę niesamowity etap w historii ludzkości.
To my budujemy nasz świat,
nie ma sztucznej inteligencji...
Jeszcze.
(Śmiech)
To my: projektanci, architekci, artyści, inżynierowie.
Jeśli postawimy sobie poprzeczkę odpowiednio wysoko,
to możemy stworzyć szczęśliwe miejsce
pełne informacji, które kochamy,
które jest tak naturalne i proste, jak zaświecenie żarówki.
I mimo że wydaje się,
że ludzie chcą tylko zegarków, stron i widgetów,
to możemy powinniśmy też pomyśleć o korku, światłach i piłkach do gry w zośkę.
Dziękuję bardzo.
(Brawa)