Vandaag begin ik
met een gedicht te delen
van een vriendin uit Malawi,
Eileen Piri.
Eileen is pas 13,
maar toen we onze geschreven gedichten bekeken,
vond ik die van haar zo interessant,
zo motiverend.
Dus ik zal het voorlezen.
De titel is: "Ik trouw wanneer ik wil."
(Gelach)
"Ik trouw wanneer ik wil.
Mijn moeder kan me niet dwingen te trouwen.
Mijn vader kan me niet dwingen te trouwen.
Mijn oom, mijn tante,
mijn broer of zus,
kunnen me niet dwingen te trouwen.
Niemand in de wereld
kan me dwingen te trouwen.
Ik trouw wanneer ik wil.
Zelfs als je me slaat,
zelfs als je me wegjaagt,
zelfs als je iets slechts met me doet,
ik trouw wanneer ik wil.
Ik trouw wanneer ik wil,
maar niet voordat ik goed ben opgeleid,
en niet voordat ik helemaal volwassen ben.
Ik trouw wanneer ik wil."
Dit gedicht lijkt misschien vreemd,
geschreven door een meisje van 13,
maar waar Eileen en ik vandaan komen,
daar is dit gedicht, dat ik net heb voorgelezen,
een krijgsroep.
Ik kom uit Malawi.
Malawi is een van de armste landen,
zeer arm,
waar gelijkheid tussen geslachten bedenkelijk is.
Terwijl ik daar opgroeide,
kon ik niet mijn eigen levenskeuzes maken.
Ik kon niet eens de persoonlijke mogelijkheden
in het leven ontdekken.
Ik zal u een verhaal vertellen
van twee verschillende meisjes,
twee prachtige meisjes.
Deze meisjes groeiden op
in hetzelfde huis.
Ze aten hetzelfde eten.
Soms deelden ze kleding
en zelfs schoenen.
Maar hun levens gingen anders,
in twee verschillende richtingen.
Het ene meisje is mijn zusje.
Mijn zusje was pas 11
toen ze zwanger werd.
Dat was pijnlijk.
Niet alleen voor haar, zelfs voor mij.
Ik ging ook door een zware tijd.
In mijn cultuur,
wanneer je de puberteit bereikt,
moet je naar een initiatiekamp.
In deze kampen
leer je een man seksueel te bevredigen.
Er is een speciale dag,
die ze de "Zeer Speciale Dag" noemen,
waarop de gemeenschap een man inhuurt,
die naar het kamp komt,
en met de jonge meisjes naar bed gaat.
Beeldt u zich het trauma eens in
dat deze jonge meisjes elke dag doorstaan.
De meeste meisjes worden zwanger.
Ze krijgen zelfs HIV en AIDS
en andere geslachtsziekten.
Mijn zusje werd zwanger.
Ze is nu pas 16
en ze heeft drie kinderen.
Haar eerste huwelijk hield het niet vol,
haar tweede ook niet.
Aan de andere kant is er dit meisje.
Ze is geweldig.
(Gelach)
(Applaus)
Ik noem haar geweldig omdat ze dat is.
Ze is heel fenomenaal.
Dat meisje ben ik. (Gelach)
Toen ik 13 was,
werd mij verteld: je bent volwassen,
je bent nu op leeftijd,
je moet naar een initiatiekamp gaan.
Ik dacht: "Wat?
Ik ga niet naar een initiatiekamp."
Weet je wat de vrouwen tegen me zeiden?
"Jij bent een dom meisje. Koppig.
Je respecteert de tradities van onze maatschappij,
onze gemeenschap niet."
Ik zei nee omdat ik wist wat ik ging doen.
Ik wist wat ik wilde in mijn leven.
Ik had als jong meisje veel dromen.
Ik wilde goed opgeleid worden,
in de toekomst een goede baan vinden.
Ik zag mezelf als advocaat,
op zo'n grote stoel.
Dat waren de fantasieën die
elke dag door mijn hoofd gingen.
En ik wist dat, op een dag,
ik iets zou bijdragen, iets kleins, aan mijn gemeenschap.
Maar elke dag na mijn afwijzing
zeiden de vrouwen tegen me:
"Kijk toch, je bent al volwassen. Je zusje heeft een baby.
En jij dan?"
Dat was de muziek die ik elke dag hoorde,
en dat is de muziek die meisjes elke dag horen
als ze niet doen wat de gemeenschap van ze verlangt.
Toen ik de verhalen vergeleek van mijn zusje en mij,
zei ik: "Waarom zou ik niets kunnen doen?
Waarom zou ik niets kunnen veranderen aan wat al zo lang
in onze gemeenschap gebeurt?"
Toen riep ik andere meisjes op,
net als mijn zusje, die kinderen hebben,
die naar school zijn geweest, maar lezen en schrijven zijn vergeten.
Ik zei: "Kom op, we kunnen elkaar leren
opnieuw te lezen en schrijven,
een pen vast te houden, een boek vast te houden, te lezen."
Ik had een fantastische tijd met ze.
Ik leerde niet alleen iets over hen,
maar ze konden mij hun persoonlijke verhalen vertellen,
wat ze elke dag meemaakten
als jonge moeders.
Toen dacht ik:
"Waarom nemen we niet al deze dingen die we meemaken,
laten ze zien en vertellen onze moeders, onze traditionele leiders,
dat dit verkeerde dingen zijn?"
Het was best eng om te doen,
want deze traditionele leiders
zijn al gewend aan de dingen
die er al jaren zijn.
Moeilijk om te veranderen,
maar goed om te proberen.
Dus we probeerden het.
Het was moeilijk, maar we hielden vol.
En ik ben hier om te vertellen
dat tijdens de eerste bijeenkomst
nadat de meisjes onze traditionele leider zo onder druk hadden gezet,
onze leider het voor ons opnam en zei
dat geen enkel meisje hoeft te trouwen voor ze 18 jaar is.
(Applaus)
In mijn gemeenschap
was dat de eerste keer
dat een dergelijke verordening werd afgekondigd,
de eerste verordening die meisjes in onze gemeenschap beschermt.
Daar hielden we niet op.
We streefden vooruit.
We waren vastbesloten om te vechten, niet alleen voor meisjes in mijn gemeenschap,
maar ook in andere gemeenschappen.
Toen het wetsvoorstel voor kindhuwelijken in februari werd gepresenteerd,
waren we bij het Parlement.
Elke dag, als de leden van het Parlement naar binnen gingen,
vroegen we hen: "Willen jullie s.v.p. het wetsvoorstel steunen?"
En we hebben niet veel technologie, zoals hier,
maar we hebben onze kleine telefoons.
Dus we zeiden: "Waarom zoeken we hun nummers niet? Dan sms'en we hen."
Dat deden we. Het was een goed idee.
(Applaus)
Dus toen het wetsvoorstel werd aangenomen, sms'ten we hen:
"Bedankt dat u de wet heeft gesteund."
(Gelach)
En toen het voorstel door de president werd getekend,
waardoor het een wet werd, was dat een pluspunt.
In Malawi is 18 nu de huwelijksleeftijd, van 15 naar 18.
(Applaus)
Het is goed dat het voorstel is aan- genomen,
maar laat mij u iets zeggen:
Er zijn landen waar 18 de wettelijke huwelijksleeftijd is,
maar horen we niet elke dag de schreeuwen van vrouwen en meisjes?
Elke dag kwijnen de levens van meisjes weg.
Het is hoog tijd voor leiders om aan hun verplichting te voldoen.
En dat betekent dat ze
telkens de problemen van meisjes in gedachten houden.
We hoeven ons niet op de tweede plaats te laten zetten,
maar ze moeten weten dat vrouwen, zoals wij in deze ruimte,
wij zijn niet 'slechts' vrouwen, wij zijn niet 'slechts' meisjes,
wij zijn uitzonderlijk.
Wij kunnen meer.
En nog iets voor Malawi,
en niet alleen voor Malawi, maar ook andere landen:
De wetten die er zijn --
Een wet is pas een wet als deze wordt uitgevoerd.
De wet die net is aangenomen
en de wetten die er in andere landen al zijn,
moeten lokaal gepubliceerd worden,
bij de gemeenschap,
waar de problemen van meisjes erg opvallen.
Meisjes worden elke dag met moeilijke problemen geconfronteerd in de gemeenschap
dus als deze jonge meisjes weten dat er wetten zijn die hen beschermen,
kunnen ze voor zichzelf opkomen,
omdat ze zullen weten dat er een wet is die hen beschermt.
En nog iets dat ik wil zeggen is dat
de stemmen van meisjes en van vrouwen
prachtig zijn, ze zijn er,
maar we kunnen dit niet alleen.
Mannelijke advocaten moeten helpen
en samenwerken.
Het is groepswerk.
We hebben nodig wat alle meisjes nodig hebben:
een goede opleiding, en bovenal, niet trouwen op ons elfde. (Gelach)
En verder...
ik weet dat we samen kunnen zorgen voor transformatie
van het legale, culturele en politieke raamwerk
dat meisjes hun rechten ontneemt.
Ik sta hier vandaag
en zeg dat we kindhuwelijken kunnen stoppen binnen één generatie.
Dit is het moment
waarop een meisje en een meisje, en miljoenen meisjes in de wereld
kunnen zeggen:
"Ik trouw wanneer ik wil."
(Applaus)
Dank je wel. (Applaus)