در ژانویه سال گذشته من مقالهای
درستون عشق مدرن مجله نیویورک تایمز نوشتم.
"برای عاشق کسی شدن، این کار را بکن."
مقاله درباره طراحی مطالعه روانشناختی
برای ایجاد عشق روماتیک درآزمایشگاه بود،
و با تجربه خودم سعی بر مطالعه خودم
یک شب در تابستان گذشته کردم.
خب، دستورالعمل خیلی ساده بود:
دو غریبه به نوبت از یکدیگر ۳۶ پرسش شخصی می کردند که بطور فزایندهای شخصیتر میشد
و سپس۴ دقیقه بدون حرف زدن
به چشمان هم خیره میشوند.
خب اینها تعدادی از پرسشها هستند.
پرسش شماره۱۲: اگر صبح از خواب بیدار میشدی و هر توانایی یا خصوصیتی که میخواستی داشتی
آن چه خواهد بود؟
شماره ۲۸: آخرین باری که در مقابل فرد دیگری گریه کردی کی بود؟
خودت تنها؟
همانطور که میبینید هر چه جلوتر می روند پرسشها شخصیتر میشوند.
شماره ۳۰، من واقعا این را دوست دارم:
آنچه که درباره شریکت دوست داری به او بگو؛
این بار خیلی راستگو باش،
گفتن چیزی که احتمالا به کسی که تازه او را ملاقات کردهاید نمیگویید.
خُب هنگامی که چند سال پیش برای اولین بار این مطالعه را شروع کردم،
یکی از جزئیات که واقعاً در ذهن من مانده بود،
شایعه شده بود که دو نفر از شرکت کنندگان در مطالعه
شش ماه بعد با هم ازدواج کرده بودند،
و همه افراد شرکت کننده در مطالعه را برای مراسم دعوت کرده بودند.
خُب البته من خیلی به فرآیند
تولید عشق رومانتیک شک و تردید داشتم،
البته، کنجکاو بودم.
هنگامی که شانس این پیش آمد که این مطالعه را بر روی خودم انجام دهم،
با کسی که او را میشناختم، ولی نه خیلی خوب،
من انتظار عاشق شدن را نداشتم.
ولی ما عاشق شدیم، و ---
( خنده)
و فکر کردم که این داستان خوبی هست، بنابراین چند ماه بعد
آن را به ستون عشق مدرن فرستادم.
و این در ماه ژانویه منتشر شد،
و حالا ماه آگوست هست،
خب فکر میکنم برخی از شما در شگفت هستید
که آیا ما هنوز با هم هستیم؟
و دلیل اینکه فکر میکنم که شما به دنبال این هستید
این است که این پرسش را
بارها ، بارها و بارها در هفت ماه گذشته از من پرسیده شده است.
و این پرسشی است که میخواهم درباره آن امروز صحبت کنم.
اما اجازه بدهید بعداً برگردیم به این.
( خنده)
یک هفته قبل از اینکه مقاله منتشر شود،
من خیلی عصبی بودم.
من درباره عشق در این کتاب
برای چند سال گذشته کار کرده بودم،
پس عادت کرده بودم که درباره تجربه خودم
با عشق رومانتیک در وبلاگم بنوبسم.
اما یک پست در وبلاگ ممکن است تنها چند صد نفر آن را ببینند،
که اینها دوستان فیسبوک من هستند،
و مقاله من در ستون نیویورک تایمز
ممکن هست چند صد هزار نفر آن را ببینند.
و احساس کردم که توجه زیادی
یکباره بر روی یک رابطه نسبتاً جدید است.
اما همانطور که معلوم شد، من هیچ ایدهای نداشتم.
خب مقاله به صورت آنلاین
در عصر جمعه منتشر شد،
و تا شنبه، ترافیک سنگینی در وبلاگ من رخ داد.
و تا روز یکشنبه، هردو برنامه "نمایش امروز" و "صبح بخیر آمریکا" با من تماس گرفتند.
و در یک ماه، مقاله هشت میلیون بیننده داشت،
و حداقل میتوانم بگویم،
برای این میزان توجه آماده نبودم.
چیزی که هست اینه که باید اعتماد به نفس داشته باشی تا با صداقت درباره تجربه ات
درباره عشق بنویسی.
اما چیز دیگری که برای کشف کردن هست
که زندگی عشقی تو خبر بینالمللی ساخته شده است--
( خنده)
و بفهمید که مردم سراسر جهان
روی رابطه جدید شما سرمایهگذاری میکنند.
( خنده)
و هنگامی که مردم برای هفتهها به تو تلفن یا ایمیل میزنند،
در ابتدا همیشه از تو پرسشهای مشابهی را میپرسند:
آیا شما هنوز با هم هستید؟
در حقیقت، زمانی که این سخنرانی را آماده میکردم،
در ایملهایم جمله "آیا هنوز با هم هستید"
را جستجو کردم،
و چندین پیام بلافاصله بالا آمد.
آنها دانشجوان و روزنامه نگاران
و غریبههای مهربانی بودند این را دوست داشتند.
من مصاحبه رادیویی داشتم و از من این را پرسیدند.
حتی یک سخنرانی داشتم، و یک زنی فریاد زد،
"هی ، مندی، دوست پسرت کجاست؟"
و من سرخ شدم.
فهمیدم این بخشی از داستان هست.
اگر تو درباره رابطهات در روزنامههای بین المللی بنویسی،
باید انتظار داشته باشی که مردم احساس راحتی بکنند تا از تو دراین باره سوال کنند.
اما من آمادگی فرار از پاسخ را نداشتم.
به نظر میرسید این ۳۶ پرسش وارد زندگی آنها شده بود.
در حقیقت، نیویورک تایمز مقاله دیگری به دنبال این
برای روز ولنتاینز منتشر کرد،
که تجربیات خوانندگان برای مطالعه بر روی خودشان با درجات مختلفی
از موفقیت را برجسته میکرد.
خب اولین برخورد من با حقیقت همه این توجهها
تبدیل به حفاظت از رابطه خودم شد.
من به هر درخواستی برای هر دوی ما
برای ظاهر شدن در رسانهها بود، پاسخ منفی میدادم.
من مصاحبه تلویزیونی را نپذیرفتم،
و به هر تقاضایی برای عکسبرداری از ما گفتم نه.
فکر میکنم میترسیدم که ما به
نماد ناخواسته برای فرآیند عاشق شدن تبدیل شویم،
موقعیتی که احساس میکردم برای اینکاراصلاً مناسب نیست.
و من این را دریافتم:
مردم نمیخواستند بدانند که آیا این مطالعه درست بود یا نه،
آنها میخواستند بدانند آیا این واقعا کار میکند:
آیا این میتواند باعث عاشق شدن بشود و باقی بماند،
نه اینکه تنها یک احساس آنی باشد، عشق واقعی، عشق پایدار.
اما این پرسشی بود که من توانایی پاسخ دادن به آن را نداشتم.
رابطه خود من تنها عمر چند ماهه داشت،
و احساس کردم که مردم پرسش اشتباهی در وهله اول میکنند.
دانستن اینکه ایا ما هنوز با هم هستیم یا نه چه فرقی به حال آنها داشت؟
اگر پاسخ خیر بود،
ارزش تجربه ۳۶ پرسشی
کم میشد؟
دکتر آرتور ارن ابتدا درباره این سوالات
در مطالعه ای در سال ۱۹۹۷ نوشت،
و در اینجا، هدف محقق رسیدن به عشق رمانتیک نبود.
در عوض، آنها میخواستند
دانشحویان کالج را به هم نزدیک کنند،
توسط چیزی که دکتر آلن به آن
"پایدار، افزایش، متقابل، و بی پردگی شخصی" میگوید.
به نظر رومنتیک میآید، اینطور نیست؟
اما مطالعه کار کرد.
شرکت کنندگان بعد از انجام این احساس نزدیکی کردند،
و چندین مطالعه بعدی نیز ازپروتکل دوستان سریع آرون استفاده کردند
تا بین غریبهها اعتماد و صمیمیت آنی بوجود آوردند.
آنها از این بین اعضا پلیس و جوامع استفاده میکنند،
و برای افراد با دید گاهای سیاسی مخالف نیز استفاده می کنند.
نسخه اصلی این داستان،
همان که من تابستان گذشته بکار بردم،
همان پرسشهای شخصی که با ۴ دقیقه ارتباط چشمی همراه بود،
در این مقاله آمده بود،
اما متاسفانه این هرگز منتشر نشده بود.
خب چند ماه پیش،
در یک کالج هنر آزاد داشتم، سخنرانی داشتم،
و دانشجویی پس از آن آمد تا با من صحبت کند
و با نوعی خجالت گفت،
"خب، من مطالعه تو را انجام دادم، و این کار نکرد."
به نظر می رسید که کمی بهت زده بود.
پرسیدم،"منظورت اینه که تو عاشق کسی که باهاش بودی نشدی؟"
با مکث گفت،"خوب..."
"فکر می کنم او فقط میخواهد دوست من باشد."
پرسیدم، "آیا دوستان نزدیکتری شدید؟"
"آیا احساس کردی که بعد از این مطالعه همدیگر را واقعا بهتر می شناسید؟"
او سر تکان داد.
گفتم،"خب، پس این کار کرد."
فکر نمیکنم این پاسخی بود که او واقعاً به دنبالش بود.
در حقیقت، وقتی پای عشق در میان میآید، فکر نمیکنم این پاسخی باشد
که کسی به دنبالش باشد.
من برای اولین بار وقتی که
۲۹ ساله بودم ایم مطالعه را شروع کردم
و بعد از یک جدایی واقعاً سختی بود.
من از بیست سالگی در این رابطه بودم،
که اساساً تمامی زندگی بزرگسالی من بود،
و او اولین عشق واقعی من بود،
و هیچ ایدهای نداشتم که چگونه و آیا میتوانم بدون او زندگی کنم.
خب من به علم روی آوردم.
من درباره تمامی چیزهایی که میشد درباره علم عشق رومانتیک دانست تحقیق کردم،
و فکر می کنم امیدوار بودم که ممکن است به نحوی من را در برابر اندوه واکسینه کند.
نمیدانم که آیا در آن زمان این را درک کرده بودم یانه --
فکر کردم تنها برای نوشتن یک کتاب تحقیق میکنم --
اما با نگاه به گذشته، به نظر میآید این کاملاً روشن بوده است.
امیدوار بودم که خودم را با دانش در برابر عشق رومانتیک مسلح کنم،
من هرگز نباید احساس وحشتناک و تنهایی آن زمان را دوباره تجربه کنم.
و تمامی این دانش و آگاهی به طریقی مفید بودند.
من الان در برابر عشق صبورتر و راحتر هستم.
درباره آنچه که میخواهم مطمئن تر هستم.
اما من خودم را نیز واضحتر میتوانم ببینم،
و میبینم آنچه که میخواهم گاهی بیشتر است
از اینکه بتوان منطقاً درخواست شود.
چیزی که من از عشق میخواهم یک ضمانت هست،
نه اینکه من امروز عاشقم
و فردا هم عاشق خواهم بود،
اما من سعی میکنم توسط کسی که عشق نامحدود به او دارم، عشق ورزیده شوم.
شاید این امکانی باشد برای تضمین
آنچه که مردم واقعاً دربارهاش سوال می کنند
هنگامی که می خواهند بدانند آیا ما هنوز هم با هم هستیم یا نه.
خب موضوعی که رسانهها درباره ۳۶ سوال گفتند
این بود که شاید راه میانبری برای اینکه عاشق شوید باشد.
ممکن است راهی باشد تا به نحوی از خطرهای پیش رو کاسته شود،
و این موضوع بسیار جذابی هست،
زیرا عاشق شدن احساس بسیار خوبی دارد،
اما همچنین ترسناک هم هست.
زمانی که شما عشقتان را به کسی اعتراف میکنید،
اعتراف میکنید که خیلی چیزها را دارید که از دست خواهید داد،
و این حقیقت دارد که این پرسشها مکانیزمی را برای شناخت سریع فردی
فرآهم میآورد،
ضمن اینکه مکانیزمی برای اینکه شناخته شوید را نیز فراهم میآورد،
و فکر می کنم این چیزی است که بیشتر ما از عشق میخواهیم:
شناخته شویم، دیده شویم، درک شویم.
اما فکر میکنم هنگامی که موضوع عشق پیش میآید،
ما تمایل داریم که نسخه کوتاه داستان را قبول کنیم.
نسخهای از داستان که می پرسد، "آیا هنوز با هم هستید؟"
و با بله یا خیر مرتبط هست.
خب به جای این من پیشنهاد میدهم،
پرسشهای مشکل تری را بپرسیم،
پرسش هایی مانند این:
چگونه تصمیم میگیری که چه کسی لیاقت عشق تو را دارد
و چه کسی این لیاقت را ندارد؟
چگونه عاشق باقی میمانی هنگامی که مشکلات پیش میآید،
و چطور می دانی که چه موقع ارتباطت را قطع کنی و بروی؟
چگونه با شک در رابطهای
که در آن به ناچار با احتیاط حرکت میکنی می توانی زندگی کنی،
و حتی شاید پرسشی سختتر،
چگونه با شک با شریکت زندگی میکنی؟
من پاسخ این پرسش ها را الزاماً نمیدانم،
اما فکر میکنم اینها شروع مهمی است برای یک گفتگوی عقلایی
درباره اینکه عشق برای شخص چه معنایی دارد.
خب، اگر این را میخواهید،
داستان کوتاه رابطه من این هست:
یک سال پیش، من با یکی از آشنایانم یک مطالعه را
برای ایجاد عشق رومانتیک طراحی کردیم،
و ما عاشق هم شدیم،
و ما هنوز با هم هستیم،
و من از این بابت خیلی خوشحالم.
اما عاشق شدن مثل عاشق باقی ماندن نیست.
عاشق شدن بخش آسان داستان است.
خب در پایان مقالهام، نوشتم، "عشق برای ما اتفاق نیفتاد.
ما عاشق هم شدیم زیرا ما انتخاب کردیم که عاشق باشیم."
و حالا که این را میخوانم عضلاتم منقبض میشود،
نه به دلیل اینکه این درست نیست،
بلکه به دلیل اینکه در آن زمان، من واقعا توجه نداشتم
که همه چیز در این انتخاب موجود هست.
من توچه نداشتم چند بار هریک از ما باید این انتخاب را بکنیم،
و چند بار من باید این انتخاب کردن را ادامه دهم
بدون اینکه بدانم آیا او همواره من را انتخاب خواهد کرد یا نه.
من میخواستم این به قدری باشد که من این ۳۶ پرسش را پاسخ دهم،
وحق انتخاب برای اینکه عاشق کسی شوم که بخشنده، مهربان و دوست داشتی باشد
و این انتخاب در بزرگترین روزنامه آمریکا گزارش شود.
اما به جای آن من رابطه ام را به
نوعی اسطوره تغییر دادم که من خیلی به این عقیده ندارم.
و چیزی که من میخواهم، چیزی که شاید من زندگیم را صرف انتظارکشیدن برای آن کردم،
این هست که این اسطوره به حقیقت بپیوندد.
من پایان خوش ضمنی را برای مقالهام میخواهم،
که اتفاقاً،
این تنها بخشی از مقاله هست که من آن را واقعا ننوشتم.
( خنده)
اما آنچه که من در عوض میخواهم شانس داشتن انتخاب برای عشق ورزیدن به یک نفر باشد،
و امید اینکه او نیز من را برای عشق ورزیدن برگزیند،
و این وحشتناک است،
اما عشق از این قرار است.
سپاسگزارم.