Ես գրում եմ իմ թեկնածուական ատենախոսությունը
և փորձում եմ պատասխանել հետևյալ հարցին.
ինչպե՞ս թվային բովանդակությունը դարձնել առավել հեշտ ընկալելի:
Քանի որ, տեսե'ք.
մի կողմից մենք ունենք թվային աշխարհ
և անկասկած այս պահին այնտեղ տեղի են ունենում որոշ իրադարձություններ:
Եվ մեզ` մարդկանց համար այն այդքան էլ շոշափելի, իրական չէ:
Այն վիրտուալ է:
Մյուս կողմից, մենք` մարդիկս,
մենք ապրում ենք ֆիզիկական աշխարհում:
Այն հարուստ է, ունի լավ համ, հոտ:
Հիմնական հարցը կայանում է նրանում, թե ինչպե՞ս բերել ողջ
պարունակությունը թվային աշխարհից ֆիզիկական աշխարհ:
Ահա իմ ուսումնասիրման առարկան:
Եթե դուք նայեք սենսորային iPhone-ին
և Wii-ին իր «մարմնի» գործողություններով,
դուք կնկատեք հակում դեպի ֆիզիկական դառնալը:
Հարցը նրանում է, թե ո՞րն է հաջորդը:
Ես ցանկանում եմ ձեզ ներկայացնել 3 տարբերակ:
Առաջինը զանգվածն է:
Որպես մարդ, մենք զգայուն ենք
մեր ձեռքում գտնվող առարկայի ծանրության նկատմամբ:
Ինչպե՞ս կարող ենք սա օգտագործել բջջային հեռախոսներում:
Թույլ տվեք ներկայացնել ծանրության կենտրոնը փոխող բջջային հեռախոս:
Տուփի տեսք ունեցող այդ հեռախոսը
ներսում ունի մետաղե բեռիկ, որը մենք կարող ենք շարժել:
Եվ դուք կարող եք զգալ ծանրության այդ շարժը:
Մենք տեղափոխում ենք նրա ծանրության կենտրոնը:
Օրինակ, մենք կարող ենք միացնել թվային բովանդակությունը
ֆիզիկական զանգվածի հետ:
Այսպիսով, դուք տեղաշարժում եք պատկերը էկրանի վրա,
բայց այդ նույնը դուք կարող եք զգալ անմիջապես ձեր բջջայինի քաշից:
Այն օգտակար է նաև տեղադիրքը որոշելու համար:
Այն օգնում է տեղաշարժվել քաղաքում:
Իր ծանրության տեղաշարժմամաբ, այն կարող է ձեզ ասել.
«Գնա աջ: Հիմա առաջ: Այստեղից թեքվիր ձախ»:
Եվ ամենից կարևորն այն է, որ դու ստիպված չես անընդհատ նայել այդ սարքին,
քո աչքերը ազատ են քաղաքը տեսնելու համար:
Այսպիսով, զանգվածն առաջինն էր:
Երկրորդ տարրը ձևն է:
Մենք կարող ենք նաև զգալ մեր ձեռքում եղած առարկայի ձևը, ուրվագծերը:
Երբ ես բեռնում եմ 20 էջից կազմված էլեկտրոնային գիրք,
ապա զգում եմ, որ այն պետք է բարակ լինի,
բայց եթե գիրքն ունի 500 էջ, ես ուզում եմ պատկերացնեմ «Հարի Փոթեր» գիրքը:
Այն հաստափոր է:
Այժմ թույլ տվեք ներկայացնել ձևը փոխող բջջային հեռախոս:
Կրկին դիտենք բջջային հեռախոսի տեսքով այս արկղին:
Այս մեկը կարող է փոխել իր տեսքը:
Մենք կարող ենք «խաղալ» նրա ձևի հետ:
Օրինակ, այնքան բարակ դառնա, որ տեղավորվի գրպանում,
դա մեզ բոլորիս դուր կգա,
բայց երբ դուք այն պահեք ձեռքում, այն կարող է հաստանալ վերևի մասում
և բարակել ներքևի մասում:
Երբ դուք փոխեք ուղղությունը, այն կհարմարվի դրան:
Օգտակար է նաև, երբ ցանկանում եք դնել այն մահճասեղանի վրա և կինո նայել,
կամ օգտագործել որպես զարթուցիչ, ահա նա կանգնած է:
Սա շատ պարզ է:
Մեկ այլ դեպք,
երբեմն մենք դիտում ենք այնպիսի բաներ,
որոնք ավելի մեծ են, քան հեռախոսն ինքը:
Այս դեպքում, ինչպես այստեղ, մեր ծրագիրը հեռախոսի էկրանից մեծ է,
հեռախոսի ձևը կարող է ձեզ ասել.
«Ահա էկրանի այս մասում չերևացող ավել հատված կա:
Դու չես տեսնում, բայց այն ահա այստեղ է»:
Եվ դուք դա կարող եք զգալ, քանի որ այդ մասը ավելի հաստ է:
Այսպիսով ձևը երկրորդ տարրն է:
Երրորդ տարրը աշխատում է այլ հարթության վրա:
Որպես մարդ, մենք սոցիալական ենք, կարեկից
և դա հրաշալի է:
Արդյոք չենք կարող բջջային հեռախոսները դարձնել ավելի զգայուն, ըմբռնող:
Պատկերացրեք գրպանում փոքրիկ մուկ ունեք:
Ահա, ես նրան զգում եմ: Ամեն ինչ կարգին է: Ես ստիպված չեմ նրան ստուգել:
Թույլ տվեք ցույց տալ կենդանի բջջային հեռախոս:
Ահա կրկին բջջային հեռախոս-արկղը:
Բայց այս մեկն ունի շնչառություն և սրտի բաբախյուն,
և այս ամենը շատ իրական է:
(Ծիծաղ)
Եվ դուք կարող եք ասել, որ այն հիմա հանգիստ է:
Ահա հիմա, բաց թողած զանգ, նոր զանգ,
հավանաբար նոր ընկերուհի:
Շատ հուզիչ է:
Ինպե՞ս նրան հանգստացնել:
Անհրաժեշտ է նրա ականջի հետևը շոյել
և ամեն ինչ կրկին կհանդարտվի:
Սա ամբողջովին զգայական է, և հենց այն է, ինչ ուզում էինք:
Ահա մենք տեսանք 3 եղանակ
թվային բովանդակությունը առավել լավ ըմբռնելու համար:
Եվ կարծում եմ ֆիզիկական որակներ շնորհելը
դրան հասնելու լավ միջոց է:
Այս ամենից հանգում ենք մի եզրակացության`
այն է, որ
ապագայում մարդիկ ավելի տեխնիկական ընկալում կունենան,
քան տեխնոլոգիաները`
առավել մարդկային:
(Ծափահարություններ)