Voor zolang ik me kan herinneren,
voel ik me erg verbonden
met dieren en de oceaan.
Op deze leeftijd
was mijn persoonlijke idool
Flipper de dolfijn.
Toen ik voor het eerst hoorde over bedreigde diersoorten,
was ik er ondersteboven van dat elke dag dieren voor altijd
van deze aarde werden weggevaagd.
Ik wilde iets doen om te helpen,
maar ik heb me altijd afgevraagd:
hoe kan één individu hier nu het verschil maken?
Het zou 30 jaar duren,
maar uiteindelijk zou ik het antwoord krijgen op die vraag.
Toen deze hartverscheurende beelden van met olie besmeurde vogels
het afgelopen jaar eindelijk uit de Golf van Mexico begonnen door te komen
tijdens die gruwelijke olieramp van BP,
vertelde de Duitse
biologe Silvia Gaus:
"We moeten alle met olie besmeurde vogels gewoon euthanaseren
omdat studies hebben aangetoond
dat minder dan één procent ervan
overleeft na hun vrijlating."
Daar was ik het grondig mee oneens.
Bovendien geloof ik dat ieder met olie besmeurd dier
een tweede kans op leven verdient.
Ik wil jullie vertellen
waarom ik daar zo zeker van ben.
Op 23 juni 2000
zonk een schip, Treasure genaamd,
voor de kust van Kaapstad, Zuid-Afrika.
Het verloor 1.300 ton brandstof,
wat de habitats
van bijna de helft van de hele wereldbevolking
aan Afrikaanse pinguïns vervuilde.
Het schip zonk tussen Robbeneiland in het zuiden
en Dasseneiland in het noorden.
Dit zijn twee van de belangrijkste broedplaatsen voor pinguïns.
Precies zes jaar en drie dagen eerder,
op 20 juni 1994,
zonk in de buurt van Dasseneiland een schip, Apollo Sea genaamd,
en besmeurde 10.000 pinguïns -
waarvan de helft stierf.
De Treasure zonk in 2000,
op het hoogtepunt van het beste broedseizoen
dat wetenschappers ooit hadden opgetekend voor de Afrikaanse pinguïn -
die op dat moment vermeld stond als een bedreigde diersoort.
In de kortste tijd waren bijna 20.000 pinguïns
bedekt met deze giftige olie.
Het lokale zeevogelopvangcentrum, SANCCOB genaamd,
begon meteen met een enorme reddingsoperatie.
Dit zou snel de grootste reddingsoperatie
voor dieren worden die ooit is ondernomen.
Op dat moment werkte ik daar in de buurt.
Ik was pinguïnaquariaan aan het New England Aquarium.
Gisteren precies 11 jaar geleden
ging de telefoon in het pinguïnkantoor.
Met deze oproep zou mijn leven voor altijd veranderen.
Het was ene Estelle Van der Meer die me opbelde van SANCCOB,
om te zeggen:"Kom alsjeblief helpen.
We zitten met duizenden besmeurde pinguïns
en duizenden goedbedoelende
maar volledig onervaren vrijwilligers.
We hebben pinguïnexperts nodig om hen te trainen en te begeleiden."
Twee dagen later
zat ik op een vliegtuig op weg naar Kaapstad
met een team van pinguïnspecialisten.
De scène in het gebouw
was verschrikkelijk en surrealistisch.
Vele mensen vergeleken het met een oorlogsgebied.
Vorige week vroeg een 10-jarig meisje me:
"Wat voelde je
toen je voor het eerst dat gebouw
met zoveel besmeurde pinguïns binnenliep?"
Dit is wat er gebeurde.
Ik was meteen terug in de tijd
naar dat moment.
Pinguïns zijn heel vocale vogels.
Echt, echt luidruchtig.
Ik verwachtte toen ik dat gebouw binnenging
een kakofonie
van getoeter, gebalk en gekrijs.
Maar in plaats daarvan
was het
akelig stil.
Meteen was het duidelijk
dat deze vogels gestrest, ziek en getraumatiseerd waren.
Het andere ding dat zo opviel,
was het grote aantal vrijwilligers.
Tot 1.000 mensen per dag
kwamen naar het opvangcentrum.
Uiteindelijk kwamen in de loop van deze redding
meer dan 12.500 vrijwilligers
uit de hele wereld naar Kaapstad
om deze vogels te helpen redden.
Het verbazingwekkende
was dat niet één van hen daar moest zijn -
maar ze waren er.
Voor de enkelen van ons die er beroepshalve waren,
was de bijzondere vrijwilligersreactie
bij deze crisis
diep ontroerend en ontzagwekkend.
De dag na onze aankomst
kregen twee van ons uit het aquarium de leiding over zaal twee.
Daar waren meer dan 4.000 besmeurde pinguïns.
Denk eraan dat we drie dagen eerder
60 pinguïns onder onze zorg hadden.
We waren zeker overweldigd
en een beetje bang - ik tenminste toch.
Persoonlijk wist ik niet
of ik was in staat was
zo'n monsterlijke taak af te handelen.
Samen wisten we niet eens
of we dit voor elkaar zouden krijgen.
Omdat we allen wisten
dat slechts zes jaar eerder,
half zo veel pinguïns waren besmeurd en gered,
en slechts de helft van hen had het overleefd.
Zou het menselijk mogelijk zijn
om zoveel besmeurde pinguïns te redden?
We wisten het niet.
Maar wat ons hoop gaf,
waren deze ongelooflijk toegewijde en moedige vrijwilligers -
drie van hen zijn hier pinguïns onder dwang aan het voeden.
Je kunt merken dat ze zeer dikke handschoenen dragen.
Je moet weten dat Afrikaanse pinguïns
vlijmscherpe snavels hebben.
Het duurde niet lang of
we zaten van van kop tot teen
onder vervelende wonden
toegebracht door doodsbange pinguïns.
Nu ontwikkelde zich de dag na onze aankomst
een nieuwe crisis.
De olievlek werd nu naar het noorden, richting Dasseneiland gedreven.
De redders waren wanhopig
omdat ze wisten dat als de olie daar zou geraken,
het niet mogelijk zou zijn om nog meer met olie besmeurde vogels te redden.
Er waren echt geen goede oplossingen.
Maar dan kwam eindelijk
een van de onderzoekers op dit gekke idee.
Hij zei: "Oké, waarom proberen we niet de dieren te verzamelen
die het grootste risico lopen om besmeurd te worden?"
Ze verzamelden er 20.000.
"We verschepen ze 750 km langs de kust
naar Port Elizabeth in trucks met openluchtkooien
en laten ze daar los in het schone water
om terug naar huis te zwemmen."
(Gelach)
Drie van die pinguïns - Peter, Pamela en Percy -
droegen satelliettags.
De onderzoekers kruisten hun vingers en hoopten
dat tegen de tijd dat ze terug thuis zouden komen,
de olie op hun eiland zou zijn opgeruimd.
En gelukkig was dat het geval
de dag dat ze aankwamen.
Het was een enorme gok maar het had zijn vruchten afgeworpen.
Dus weten ze nu
dat ze deze strategie kunnen gebruiken
bij toekomstige olierampen.
Bij het redden van in het wild levende dieren, zoals in het leven,
leren we van elkaar door eerdere ervaring,
We leren zowel van onze successen
als van onze mislukkingen.
De belangrijkste les
tijdens de Apollo-Searedding in '94
was dat de meeste van deze pinguïns waren gestorven
door onwetend gebruik te maken
van slecht geventileerde
transportkisten en vrachtwagens -
omdat ze niet waren voorbereid
om zoveel besmeurde pinguïns in één keer te behandelen.
In de zes jaar tussen deze twee olielekken
maakten ze duizenden van deze goed geventileerde dozen.
Als gevolg daarvan stierven tijdens
de Treasurereddingsactie slechts 160 pinguïns
tijdens het transport
in tegenstelling tot 5.000.
Alleen dit al was een enorme overwinning.
Iets anders dat we leerden tijdens de Apolloredding
was hoe de pinguïns te trainen
om vis uit de hand te aanvaarden,
met behulp van deze trainingsboxen.
We gebruikten deze techniek opnieuw
tijdens de Treasureredding.
Maar een interessant iets werd opgemerkt
tijdens het trainingsproces.
De eerste pinguïns
die het aanleerden om ongedwongen te eten,
waren degenen die een metalen band hadden aan hun vleugels
van het lek van de Apollo Sea zes jaar eerder.
Dus pinguïns leren ook
uit eerdere ervaringen.
Al die pinguïns
moesten zorgvuldig gereinigd worden om de olie van hun lijf te krijgen.
Twee mensen zouden op zijn minst één uur
nodig hebben om een pinguïn schoon te maken.
Als je een pinguïn wil schoonmaken,
moet je hem eerst besproeien met een ontvetter.
Dit brengt me naar mijn favoriete verhaal
van de Treasureredding.
Ongeveer een jaar voorafgaand aan deze olievlek,
had een 17-jarige student
een ontvetter uitgevonden.
Ze hadden hem bij SANCCOB met groot succes gebruikt,
dus begonnen ze hem te gebruiken tijdens de Treasureredding.
Maar halfweg de reddingsoperatie was hij op.
In paniek belde Estelle uit SANCCOB de student op
en zei: "Alsjeblieft, je moet er bijmaken."
Hij in allerijl naar het lab
om genoeg te maken om de rest van de vogels schoon te krijgen.
Dat is nou het coolste:
dat een tiener
een product bedacht
dat het leven van duizenden dieren
hielp redden.
Wat is er gebeurd met die 20.000 besmeurde pinguïns?
Had Silvia Gaus toch gelijk?
Moeten we alle door olie besmeurde
vogels routinematig euthanaseren
omdat de meeste van hen toch dood gaan?
Ze had het goed fout.
Na een half miljoen uur
van slopende vrijwilligersarbeid,
werd meer dan 90 procent van die besmeurde pinguïns
met succes terug vrijgelaten.
We weten uit follow-up studies
dat ze net zo lang leefden
als nooit besmeurde pinguïns
en bijna net zo succesvol broedden.
Bovendien werden ongeveer 3.000 pinguïnkuikens
gered en met de hand opgevoed.
We weten van langetermijnmonitoring
dat meer van deze met de hand grootgebrachte kuikens
overleven naar volwassenheid en vruchtbare leeftijd
dan door ouders opgevoede kuikens.
Gewapend met deze kennis
heeft SANCCOB een project opgezet om kuikens te redden.
Elk jaar redden ze verlaten kuikens en brengen ze groot.
Ze hebben een zeer indrukwekkende slaagkans
van 80 procent.
Dat is van cruciaal belang
omdat een jaar geleden
de Afrikaanse pinguïn tot bedreigde soort werd uitgeroepen.
Ze zouden in minder dan 10 jaar
kunnen uitsterven
als we nu niet iets doen om hen te beschermen.
Wat heb ik geleerd
van deze intense en onvergetelijke ervaring?
Persoonlijk heb ik geleerd
dat ik in staat ben tot zo veel meer dan ik ooit voor mogelijk had gehouden.
Ik leerde dat één persoon
een groot verschil kan maken.
Kijk maar eens naar die 17-jarige.
Als we samenkomen
en werken als één team,
kunnen we buitengewone dingen bereiken.
En werkelijk deelhebben aan iets
zo veel groter dan jezelf
is de meest lonende ervaring
die je mogelijk kan hebben.
Ik wil jullie graag verlaten met een laatste gedachte
en een uitdaging, als je wil.
Mijn missie als pinguïndame
is sensibiliseren en geld inzamelen
om pinguïns te beschermen.
Maar waarom zou iemand van jullie zich zorgen moeten maken over pinguïns?
Je moet ermee inzitten
omdat ze een indicatorsoort zijn.
Simpel gezegd, als pinguïns sterven,
betekent dat dat onze oceanen sterven,
waar we uiteindelijk allemaal door zullen worden beïnvloed.
Omdat, zoals Sylvia Earle zegt,
"de oceanen ons life-supportsysteem zijn."
De twee belangrijkste bedreigingen voor de pinguïns
zijn vandaag overbevissing en opwarming van de aarde.
Dit zijn twee dingen
waaraan ieder van ons
iets kan doen.
Als we elk ons deel doen,
kunnen we samen een verschil maken,
en kunnen we het uitsterven van pinguïns helpen tegen te gaan.
Mensen waren altijd al de grootste bedreiging voor pinguïns,
maar we zijn nu hun enige hoop.
Dank u.
(Applaus)