ในปีค.ศ. 1960 ตอนผมยังเป็นนักศึกษา
ผมได้ทุนทัศนศึกษา
ไปเรียนเรื่องที่อยู่อาศัย ในอเมริกาเหนือ
เราท่องเที่ยวไป
เราเห็นที่อยู่อาศัยเป็นอาคารสูงๆ
ในเมืองสำคัญทั้งหมด
นิวยอร์ค ฟิลาเดลเฟีย
คนที่ไม่มีทางเลือกอาศัยอยู่ที่นั่น
แล้วเราก็เที่ยวไปจากชานเมืองหนึ่ง
ไปยังอีกแห่งหนึ่ง แล้วก็กลับมาคิดว่า
เราจะต้องคิดประดิษฐ์อาคารที่พักขึ้นมาใหม่
จะต้องมีวิธีอื่นอีก ในการทำสิ่งนี้
เราไม่สามารถทำให้ชานเมืองยั่งยืนได้
ดังนั้น เรามาออกแบบอาคาร
ที่ให้คุณภาพแบบที่เป็นบ้าน
ให้แก่แต่ละหน่วยกันเถอะ
ถิ่นที่อยู่อาศัย ทั้งหมดจะเกี่ยวกับสวน
สัมผัสกับธรรมชาติ
เป็นถนน แทนที่จะเป็นทางเดินยาว
เราทำเป็นบ้านสำเร็จรู เพื่อเป้าหมายประหยัด
และเวลาผ่านไป เกือบจะ 50 ปีต่อมา
มันเป็นสถานที่ที่น่าอยู่มาก
ปัจจุบัน มันเป็นอาคารที่เป็นมรดกว้ฒนธรรม
แต่มันก็ไม่ได้แพร่หลายไปในวงกว้าง
ในปี 1973 ผมได้เดินทางไปจีนเป็นครั้งแรก
มันเป็นการปฏิวัติทางวัฒนธรรม
เราเที่ยวไปในประเทศ
ได้พบปะกับสถาปนิก และคนวางแผน
นี่เป็นกรุงปักกิ่งในตอนนั้น
ไม่มีอาคารสูงแม้แต่หลังเดียว
ในกรุงปักกิ่งและเซี่ยงไฮ้
แม้เซี่ยงไฮ้ ก็ไม่ได้อยู่ในฐานะเมืองใหญ่
เกือบไม่มีรถยนต์เลย
สามสิบปีต่อมา
นี่คือปักกิ่งในปัจจุบัน
นี่คือฮ่องกง
ถ้าคุณรํ่ารวย คุณอาศัยอยู่ตรงนั้น
ถ้าคุณยากจน คุณอยู่ตรงนั้น
แต่ความหนาแน่นสูง และไม่ใช่แค่เอเซีย
ซาล เปาโล คุณเดินทางไปได้
โดยเฮลิคอปเตอร์ ใช้เวลา 45 นาที
ได้เห็นอาคารสูงๆพวกนั้น กลืนกิน
อาคารแวดล้อมที่ไม่สูงของศตวรรษที่ 19
และพร้อมกันนั้น ความแออัดก็เข้ามา และเราก็
เสียความสามารถในการเคลื่อนที่ และอื่นๆไป
เมื่อสองสามปีก่อน ผมจึงตัดสินใจกลับไปคิด
อีกครั้ง ในเรื่องถิ่นที่อยู่ (Habitat)
เราจะทำให้คนพอที่จะซื้อมันได้ หรือไม่
เราจะบรรลุคุณภาพชีวิตนี้ได้จริง
ในเมืองที่หนาแน่นในปัจจุบันนี้ได้หรือไม่
และเราก็ตระหนักว่า โดยพื้นฐานแล้ว
มันเกี่ยวข้องกับ แสง ดวงอาทิตย์ ธรรมชาติ
และมันเกี่ยวข้องกับการแยกตัวประกอบ
เราจะเปิดพื้นผิวของอาคารนั้น
เพื่อให้มันได้สัมผัสกับภายนอก ได้หรือไม่
เราก็คิดได้หลายๆรูปแบบ ได้แก่
แบบประหยัด สร้างได้ถูกกว่า และกระชับกว่า
เป็นเยื่อหุ้มของที่อยู่อาศัย
ซึ่งผู้คนสามารถออกแบบบ้านของตนเองได้
และสร้างสรรค์สวนของเขาเองได้ และแล้ว
เราก็ตัดสินใจเอากรุงนิวยอร์ค เป็นกรณีทดลอง
เรามองดูบริเวณตํ่าลงมาในเขตแมนฮัตตัน
เราทำแผนที่บริเวณอาคารทั้งหมด ในแมนฮัตตัน
ซ้ายมือเป็นแมนฮัตในปัจจุบัน สีนํ้าเงินเป็น
ที่พักอาศัย แดงเป็นตึกสำนักงาน ร้านค้าปลีก
ด้านขวามือ เราปรับแต่งใหม่
อาคารสำนักงานก่อขึ้นเป็นฐาน
แล้วสูง 75 ชั้นเหนือขึ้นไป
เป็นห้องพัก
มีถนนบนอากาศที่ชั้น 25
เป็นถนนชุมชน
ที่แสงผ่านได้
มีสวนและที่เปิดโล่ง
ให้กับชุมชน
เกือบทุกหน่วยมีสวนส่วนตัวของมันเอง
และที่ว่างชุมชนล้อมรอบ
และสำคัญที่สุด แสงผ่านได้และ เปิด
ไม่มีรูปแบบของกำแพง หรือสิ่งกีดขวางในเมือง
และแสงซึมผ่านในทุกๆที่
และในสองหรือสามปีที่แล้ว
เป็นครั้งแรกที่เราได้ตระหนักอย่างแท้จริง
ในเรื่องคุณภาพชีวิตของถิ่นที่อยู่อาศัย
ในโครงการชีวิตจริง ทั่วทวีปเอเซีย
นี่อยู่ในควินฮวงเดา (Qinhuangdao) ในจีน
ที่พักรายได้ระดับกลาง ที่มีกฎหมายท้องถิ่น
ระบุว่าทุกๆห้องพัก ต้องได้รับ
แสงแดดสามชั่วโมง วัดในฤดูหนาวช่วงที่
ดวงอาทิตย์ห่างจากเส้นศูนย์สูตรมากที่สุด
และภายใต้การก่อสร้างในสิงคโปร์
ที่อยู่อาศัยของคนรายได้ระดับกลาง สวน
ถนนชุมขน และสวนสาธารณะ และอื่นๆ
และในกรุงโคลัมโบ
และผมอยากจะกล่าวถึงปัญหาอีกเรื่องหนึ่ง
ซึ่งก็คือการออกแบบที่สาธารณะ
ร้อยปีหลังจากที่เราเริ่มการสร้าง
อาคารสูง
เราก็ยังไม่เข้าใจว่า
อาคารสูงๆนั้น กลายมาเป็น
ส่วนประกอบย่อย ในการทำให้เกิดเมืองใหญ่
ในการสร้างพื้นที่สาธารณะขึ้นมา ได้อย่างไร
ในสิงคโปร์ เราได้งานอย่างหนึ่ง
พื้นที่ 10 ล้าน ตารางฟุต ความหนาแน่นสูงสุด
นำความคิดเรื่อง นอกบ้านและในบ้าน
การเดินเล่นและสวนสาธารณะ มาบูรณาการ
กับชีวิตคนเมืองที่เข้มข้น
มันจึงเป็นที่โล่งนอกบ้าน และที่โล่งในบ้าน
และคุณก็ย้ายจากที่หนึ่ง ไปยังอีกที่หนึ่ง
และก็มีการสัมผัสกับธรรมชาติ
และที่แน่ๆ ในทุกระดับของโครงสร้าง
สวนสาธารณะ และพื้นที่เปิดโล่ง
บนหลังคาของเวที
ปีนขึ้นไปบนหอสูง
และท้ายสุด บนหลังคา เป็นสวนระฟ้า
ขนาดสองเอเคอร์ครึ่ง ทางวิ่ง ร้านอาหาร
และสระว่ายนํ้าที่ยาวที่สุดของโลก
และเรื่องทั้งหมดนี้เล่าให้ฟังได้ ในห้านาที
ขอบคุณครับ
(เสียงปรบมือ)