Όταν, το 1960, φοιτητής ακόμη,
πήρα μια ταξιδιωτική υποτροφία
για να μελετήσω τη στέγαση στη Βόρεια Αμερική.
Ταξιδέψαμε στη χώρα.
Είδαμε υψηλά κτίρια δημόσιας στέγασης
σε όλες τις μεγάλες πόλεις:
στη Νέα Υόρκη, στη Φιλαδέλφεια.
Όσοι δεν είχαν επιλογή ζούσαν εκεί.
Στη συνέχεια ταξιδέψαμε από προάστιο σε προάστιο
κι επέστρεψα σκεπτόμενος:
οφείλουμε να αναπροσδιορίσουμε την πολυκατοικία.
Πρέπει να υπάρχει άλλος τρόπος για να γίνει αυτό.
Δεν μπορούμε να συντηρήσουμε τα προάστια,
οπότε ας σχεδιάσουμε ένα κτίριο
το οποίο να παρέχει τις ιδιότητες ενός σπιτιού
σε κάθε κτιριακή μονάδα.
Το περιβάλλον θα ήταν γεμάτο κήπους,
θα ερχόταν σε επαφή με τη φύση,
θα είχε δρόμους αντί για διαδρόμους.
Την προκατασκευάσαμε ώστε να επιτυγχάναμε οικονομία
και ορίστε πώς είναι, σχεδόν 50 χρόνια αργότερα.
Είναι ένα πολύ ελκυστικό μέρος για να ζεις.
Τώρα είναι ένα κτίριο πολιτιστικής κληρονομιάς,
αλλά δεν εξαπλώθηκε.
Το 1973, πρωτοταξίδεψα στην Κίνα.
Ήταν η εποχή της «Πολιτιστικής Επανάστασης»
Ταξιδέψαμε στη χώρα
και συναντηθήκαμε με αρχιτέκτονες και σχεδιαστές.
Αυτό είναι το Πεκίνο τότε
-ούτε ένα υψηλό κτίριο
στο Πεκίνο ή τη Σανγκάη.
Η πόλη Σεντζέν δεν υπήρχε καν σαν πόλη.
Δεν υπήρχαν σχεδόν καθόλου αυτοκίνητα.
Τριάντα χρόνια μετά,
αυτό είναι το Πεκίνο, σήμερα.
Αυτό είναι το Χονγκ Κονγκ.
Εάν είστε πλούσιοι, ζείτε εκεί,
εάν είστε φτωχοί, ζείτε εκεί,
όμως υπάρχει υψηλή πυκνότητα και δεν είναι μόνο η Ασία.
Στο Σάο Πάολο, μπορείτε να ταξιδέψετε
με ένα ελικόπτερο για 45 ολόκληρα λεπτά,
βλέποντας αυτά τα υψηλά κτίρια να αναλώνουν
το περιβάλλον χαμηλών κτισμάτων του 19ου αιώνα.
Μαζί με αυτό, έρχεται και η συμφόρηση,
χάνουμε και την ευκολία μετακίνησης και ούτω καθεξής.
Έτσι, πριν από λίγα χρόνια, αποφασίσαμε να πάμε πίσω
και να αναθεωρήσουμε το Ενδιαίτημα.
Θα μπορούσαμε να το κάνουμε πιο προσιτό οικονομικά;
Θα μπορούσαμε να επιτύχουμε αυτήν την ποιότητα ζωής
στις πυκνότητες που επικρατούν σήμερα;
Συνειδητοποιήσαμε λοιπόν, ότι βασικά σχετίζεται με το φως,
με τον ήλιο, τη φύση,
τον φρακταλισμό.
Μπορούμε να ανοίξουμε την επιφάνεια του κτιρίου,
ώστε να έρχεται σε περισσότερη επαφή με τον εξωτερικό χώρο;
Επινοήσαμε μια σειρά από μοντέλα:
οικονομικά μοντέλα, φθηνότερα στην κατασκευή και πιο συμπαγή·
μεμβράνες στέγασης
με τις οποίες οι άνθρωποι θα μπορούσαν να σχεδιάσουν το σπίτι τους
και να δημιουργήσουν τους δικούς τους κήπους.
Μετά αποφασίσαμε να πάρουμε τη Νέα Υόρκη ως πεδίο μελέτης
κι επικεντρωθήκαμε στο κέντρο του Μανχάταν.
Χαρτογραφήσαμε όλη την οικιστική περιοχή στο Μανχάταν.
Στα αριστερά, απεικονίζεται το Μανχάταν σήμερα:
μπλε για κατοικίες, κόκκινο για κτίρια γραφείων, κίτρινο για καταστήματα.
Στα δεξιά, το αναδιαρθρώσαμε:
τα κτίρια γραφείων σχηματίζουν τη βάση
και εν συνεχεία, ανεβαίνοντας 75 ορόφους πιο πάνω
βρίσκονται τα διαμερίσματα.
Υπάρχει ένας δρόμος εναέρια στο 25ο επίπεδο,
ένας συνοικιακός δρόμος.
Είναι διαπερατός.
Υπάρχουν κήποι και ανοιχτοί χώροι
για την κοινότητα,
σχεδόν κάθε διαμέρισμα έχει το δικό του ιδιωτικό κήπο
και δημοτικό χώρο τριγύρω.
Το πιο σημαντικό, είναι διαπερατός, ανοικτός.
Δεν σχηματίζει τοίχο ή εμπόδιο στην πόλη
και το φως διεισδύει παντού.
Τα τελευταία 2 ή 3 χρόνια,
για πρώτη φορά, πραγματικά
συνειδητοποιούμε την ποιότητα ζωής του Ενδιαιτήματος
σε πραγματικές μελέτες σε ολόκληρη την Ασία.
Αυτό είναι το Κουινχουανγκντάο, στην Κίνα:
μεσαίου εισοδήματος στέγαση όπου υπάρχει κανονισμός
που λέει ότι κάθε διαμέρισμα θα πρέπει να λαμβάνει
τρεις ώρες ηλιακού φωτός.
Αυτό μετράται κατά το χειμερινό ηλιοστάσιο.
Επίσης, υπό κατασκευή στη Σιγκαπούρη,
έχουμε ξανά, μεσαίου εισοδήματος στέγαση, κήπους,
συνοικιακούς δρόμους και πάρκα και ούτω καθεξής.
Στο Κολόμπο της Σρι Λάνκα, επίσης.
Θα ήθελα να θίξω ένα ακόμη θέμα,
το οποίο είναι ο σχεδιασμός της δημόσιας σφαίρας.
Εκατό χρόνια αφότου ξεκινήσαμε να οικοδομούμε
με υψηλά κτίρια,
δεν έχουμε ακόμη κατανοήσει
πώς το υψηλό κτίσμα
γίνεται ένα δομικό στοιχείο στην κατασκευή μίας πόλης,
στη δημιουργία της δημόσιας σφαίρας.
Στη Σιγκαπούρη, μας δόθηκε μια ευκαιρία:
929.030 τετραγωνικά μέτρα, με πολύ μεγάλο βαθμό πυκνοκατοίκησης.
Υιοθετώντας την ιδέα του υπαίθριου και του εσωτερικού χώρου,
χώροι για περιπάτους και πάρκα ενσωματώθηκαν
με την έντονη αστική ζωή.
Έτσι, υπάρχουν εξωτερικοί και εσωτερικοί χώροι,
και μετακινείστε από τον έναν στον άλλον
και υπάρχει επαφή με τη φύση,
και κυρίως, σε κάθε επίπεδο της κατασκευής
υπάρχουν δημόσιοι κήποι και ανοιχτός χώρος:
στην οροφή της βάσης του συγκροτήματος,
καθώς ανεβαίνουμε τους πύργους
και τέλος, στην οροφή, στο «πάρκο του ουρανού»,
όπου υπάρχουν 10 στρέμματα μονοπάτια για τρέξιμο, εστιατόρια
και η πιο μακριά πισίνα του κόσμου.
Αυτά είναι όλα όσα μπορούσα να σας πω μέσα σε πέντε λεπτά.
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)