Bir kadın olarak başarısız oluyorum,
bir feminist olarak başarısız oluyorum.
Cinsiyet eşitliğiyle ilgili tutkulu fikirlerim var,
ancak "feminist" etiketini özgürce kabul etmek iyi feministlere
karşı adil olmayacak diye endişeleniyorum.
Ben bir feministim, ama oldukça kötüsü.
Bu yüzden kendime Kötü Feminist adını veriyorum.
Ya da en azından bir yazı yazdım
ve sonra bir kitap yazdım, adı "Kötü Feminist" olan.
Sonra röportajlarda insanlar bana Kötü Feminist demeye başladı.
(Gülüşmeler)
Böylece biraz kendi içimde bir espri ve gönüllü bir provokasyon
olarak başlayan şey
konu hâline geldi.
Bir adım geri geleyim.
Gençliğimde,
ekseriyetle ergenliğimde ve 20'lerimde
feministlerin kıllı, öfkeli, erkeklerden nefret eden,
cinsellikten nefret eden kadınlar olduğuyla ilgili garip düşüncelerim vardı --
sanki bunlar kötü şeylermiş gibi.
(Gülüşmeler)
Bu günlerde dünyada kadınlara nasıl davranıldığına bakıyorum
ve özellikle öfke tamamen mantıklı bir cevap gibi geliyor.
Ancak o zamanlar,
feminist olduğumu ortaya attığımda
insanların kullandığı tondan dolayı endişeleniyordum.
Feminist etiketi bir suçlamaydı,
bir "F" kelimesiydi ve hoş olmayanı.
Kurallara göre oynamayan,
çok fazla şey bekleyen,
erkeklerle eşit -- (Öksürük) -- daha üstün olduğuma
inanmaya cüret ederek kendini fazlaca iyi gören bir kadın olarak görüldüm.
O asi kadın olmak istemezsiniz,
ta ki o kadın olduğunuzu fark edinceye dek
ve başka biri olmayı düşünemezsiniz.
Yaşlandıkça, gerçekten bir feminist
olduğumu kabul etmeye başladım ve gururluydum da.
Belli gerçeklerin aşikâr olduğunu kabul ettim:
Kadınlar erkeklerle eşittir.
Eşit iş için eşit ücreti hak ediyoruz.
Dünyada istediğimiz gibi serbestçe dolanma hakkımız var,
taciz veya şiddet olmadan.
Doğum kontrolü ve üreme sağlığı hizmetlerine
kolay, ucuz erişim hakkımız var.
Kendi bedenlerimizle ilgili seçimler yapma hakkımız var,
kanunların gözetimi veya evanjelist doktrinden bağımsız olarak.
Saygıya hakkımız var.
Daha fazlası var.
Kadınların ihtiyaçları hakkında konuştuğumuzda,
yaşadığımız diğer kimlikleri de düşünmek zorundayız.
Sadece kadın değiliz.
Farklı bedenleri,
cinsiyet dışavurumları, inançları, cinsellikleri, sosyal tabakaları,
yetenekleri ve daha pek çok şeyi olan insanlarız.
Bu farklılıkları ve bizleri
nasıl etkilediğini hesaba katmak zorundayız,
ortak yanlarımızdan sorumlu olduğumuz kadar.
Böyle bir dâhil etme olmadan, feminizmimiz bir şey değil.
Bu gerçeklerin aşikâr olduğunu kabul ettim, ama açıkça söylemeliyim:
Darmadağınım.
Tezatlarla doluyum.
Pek çok şekilde feminizmi yanlış yaşıyorum.
Başka bir itirafım var.
Arabayla işe giderken, çok yüksek sesle sert rap dinliyorum.
(Gülüşmeler)
Sözleri kadınları küçümsediği hâlde --
bu sözler beni derinden incitiyor --
klasik Yin Yang Twins şarkısı "Salt Shaker" --
inanılmaz.
(Gülüşmeler)
"Islak tişörtünle devam et.
Salla sürtük, ta ki ağrıyıncaya kadar deven!"
(Gülüşmeler)
Bir düşünün.
(Gülüşmeler)
Şiir, değil mi?
Müzik seçimlerimle tamamen mahcup oluyorum.
(Gülüşmeler)
Kesinlikle erkek işine inanıyorum,
bunlar yapmak istemediğim her şey, şunlar dâhil --
(Gülüşmeler) --
bütün ev işleri,
bunun yanında, böcek öldürme, çöpü götürme, çimlerin bakımı ve araç tamiri.
Bunları hiçbir şekilde istemiyorum.
(Gülüşmeler)
Pembe en sevdiğim renk.
Moda dergileri ve güzel şeylerden hoşlanıyorum.
The Bachelor (Bekâr)'ı ve romantik komedileri izliyorum.
Peri masallarının gerçeğe dönüştüğüyle ilgili saçma fantezilerim var.
Bazı kural ihlallerim daha görünür.
Eğer bir kadın kocasının adını almak isterse,
o onun seçimi ve ben onu yargılayamam.
Eğer bir kadın çocuklarını büyütmek için evde oturmak isterse,
o seçimi de kabul ederim.
Sorun, o seçimle kendini ekonomik olarak hassas hâle getirmesi değil;
sorun, toplumumuzun kadınları seçim yaptıklarında
ekonomik olarak hassas hâle getirecek şekilde düzenlenmiş olması.
Hadi bununla başa çıkalım.
(Alkış)
Beyaz, orta ve üstü sınıf heteroseksüel kadınları
desteklemek için tarihsel olarak farklı renkten,
çalışan sınıfa dâhil, eşcinsel ve cinsiyet değiştiren kadınların
ihtiyaçlarını görmezden gelen veya saptıran ana akım feminizmi reddediyorum.
Dinleyin, eğer bu iyi feminizmse -- ben çok kötü bir feministim.
(Gülüşmeler)
Bir de şu var:
Bir feminist olarak çok fazla baskı hissediyorum.
Ortada görünen feministleri baş tacı etme eğilimimiz var.
Mükemmel poz vermelerini bekliyoruz.
Bizi hayal kırıklığına uğrattıklarında,
onları zevkle üzerine koyduğumuz kaideden atıyoruz.
Söylediğim gibi, darmadağınım --
beni oraya koymayı denemeden önce
kaideden düşmüş olarak farz edin.
(Gülüşmeler)
Pek çok kadın,
özellikle çığır açan kadınlar ve endüstri liderleri
feminist olarak yaftalanmaktan korkuyorlar.
Ayağa kalkıp şöyle demekten korkuyorlar: "Evet, ben bir feministim.",
o etiketin anlamından korktuklarından,
gerçekçi olmayan beklentilere uygun olarak yaşayamamaktan korktuklarından.
Örneğin, Beyoncé ya da ona verdiğim ismiyle Tanrıça'yı ele alın.
(Gülüşmeler)
Son yıllarda göze çarpan bir feminist olarak ortaya çıktı.
2014 MTV Video Müzik Ödülleri'nde,
3 metre yüksekliğindeki "feminist" kelimesinin önünde performans gösterdi.
Bu pop yıldızının açıkça feminizmi kucaklamasını,
genç kadınlara ve erkeklere feminist olmanın
kutlanacak bir şey olduğunu
belirtmesini görmek olağanüstü bir manzaraydı.
Zaman geçtikten sonra, kültür eleştirmenleri Beyoncé'nin gerçekten feminist
olup olmadığını sonu gelmez bir şekilde tartışmaya başladılar.
Onun feminizmini puanladılar,
yetişkin, başarılı bir kadının sözlerini sadece kabul etmek yerine.
(Gülüşmeler)
(Alkış)
Feministlerden mükemmeliyet talep ediyoruz,
çünkü hâlâ çok şey için savaşıyoruz,
çok şey istiyoruz,
kahretsin çok fazlasına ihtiyacımız var.
Mantıklı, yapıcı eleştirinin çok ötesine gidiyoruz,
herhangi bir kadının feminizmini parçalarına ayırıncaya kadar,
geriye bir şey kalmayıncaya dek paramparça edinceye kadar.
Bunu yapmamız gerekmiyor.
Kötü feminizm ya da aslında daha kapsamlı feminizm bir başlangıç noktası.
Ama daha sonra ne olacak?
Kusurlarımızı kabul etmekten, sorumlu tutulabilmeye gideceğiz
veya işin üstesinden gelmeye ve biraz cesur olmaya.
Eğer küçümseyici müzik dinlersem,
sanatçıların sonsuz arzla katkı sağlamaktan
mutlu olacağı bir talep yaratırım.
Bu sanatçılar şarkılarında kadınlar için
nasıl konuştuklarını değiştirmeyecekler,
ta ki biz sonucunu etkileyerek o değişimi talep edene dek.
Bu kesinlikle zor.
Neden bu kadar güç olmak zorunda?
(Gülüşmeler)
Daha iyi olan seçimi yapmak zor
ve daha az olanı haklı göstermek kolay.
Ama,
daha kötü seçimleri savunursam,
kadınların eşitliğe ulaşmasını zorlaştırırım,
hepimizin hak ettiği eşitliğe
ve ona sahip olmak zorundayım.
Yeğenlerimi düşünüyorum, yaşları üç ve dört.
Çok cesur olan muhteşem ve dik başlı,
parlak zekâlı kızlar.
Değer verildikleri bir dünyada gelişip büyümelerini istiyorum,
zira çok güçlü varlıklar.
Onları düşünüyorum
ve birden daha iyi seçimi yapmak çok daha kolay hâle geliyor.
Hepimiz daha iyi seçimler yapabiliriz.
Bir televizyon programı, Game of Thrones (Taht Oyunları),
kadınlara karşı cinsel şiddeti spor gibi gösterdiği
zaman kanalı değiştirebiliriz.
Kadınlara bir hiç gibi davranan
şarkıları duyduğumuzda radyo istasyonunu değiştirebiliriz.
Filmler kadınlara dekoratif objelerden daha fazlası
olarak davranmadığı zaman,
bilet paralarımızı başka bir yerde harcayabiliriz.
Sporcuların partnerlerine kum torbası gibi
davrandığı profesyonel sporları desteklemeyi bırakabiliriz.
(Alkış)
Başka şekilde, erkekler -- ve özellikle heteroseksüel beyaz erkekler --
şöyle diyebilirler, "Hayır, hem katılmcı,
hem de karar verici olarak adil sayıda kadın dâhil edinceye kadar,
sizin derginizde yayınlamayacağım veya projenizde
yer almayacağım veyahut sizinle çalışmayacağım.
Yayınınız veya organizasyonunuz her türlü
farklılığa karşı daha kapsayıcı oluncaya dek sizinle çalışmayacağım."
Aramızda yetersiz temsil edilenler
böyle projelerde yer almak için
davet edildiklerinde, cam tavandan geçmek için
daha fazlamız davet edilene dek dâhil olmayı reddedebiliriz
ve artık sembolik olmayız.
Bu çabalar olmadan,
bu görüşleri savunmadan,
başarılarımızın çok az anlamı olacak.
Bu küçük cesur davranışlarda bulunabiliriz
ve umut ederiz ki, seçimlerimiz güce sahip insanlara doğru yönelir --
editörler, film ve müzik yapımcıları,
genel müdürler, yasa koyucular --
sürekli, anlamlı değişimler yaratmak için
daha büyük, daha cesur seçimler yapan insanların.
Feminizmimize cesurca sahip çıkabiliriz --
iyi, kötü ve ikisinin arasında bir yerde.
Kitabım Kötü Feminist'in son satırı şöyle diyor,
"Hiç feminist olmamaktansa kötü bir feminist olurum daha iyi."
Bu pek çok sebepten dolayı doğru,
ama en başta, bunu söylüyorum, çünkü bir zamanlar
sesim benden çalınmıştı
ve feminizm sesimi geri almama yardımcı oldu.
Bir olay oldu.
Ona olay diyorum, ki olanların yükünü taşıyabileyim.
Bazı oğlanlar beni kırdı,
çok gençken, erkeklerin bir kızı
kırmak için neler yapabileceğini bilmiyordum.
Bana hiçbir şeymişim gibi davrandılar.
Hiçbir şey olduğuma inanmaya başladım.
Sesimi çaldılar ve onun sonrasında
söylediğim hiçbir şeyin
önemi olabileceğini inanmaya cesaret etmedim.
Ancak --
yazı yazıyordum.
İşte kendimi yazarak toparladım.
Daha güçlü bir versiyonum olarak kendimi yazdım.
Benimki gibi bir hikâyesi
olan birini anlayabilecek ve bana benzeyen
kadınların sözlerini okudum,
kahverengi bir deriyle dünyada hareket etmenin nasıl olduğunu anladım.
Hiçbir şey olmadığımı gösteren kadınların sözlerini okudum.
Onlar gibi yazmayı öğrendim
ve sonra kendim olarak yazmayı öğrendim.
Tekrar sesimi buldum
ve sesimin son derece güçlü olduğuna inanmaya başladım.
Yazma ve feminizm sayesinde şunu da anladım.
Eğer biraz daha cesur olsaydım,
diğer bir kadın beni duyabilir, görebilir ve hiçbirimizin dünyanın
bize söylemeye çalıştığı gibi hiçbir şey olmadığını fark edebilirdi.
Bir yandan
her şeyi başarma gücünü elimde tutuyorum.
Diğer yandan,
sadece bir tek kadın olduğuma dair mütevazı gerçeği elimde tutuyorum.
Kötü bir feministim,
iyi bir kadınım,
nasıl düşündüğüm, ne söylediğim ve ne yaptığım
konusunda daha iyi olmaya çalışıyorum,
beni insan yapan her şeyi terk etmeden.
Umut ederim ki, hepimiz aynısını yapabiliriz.
Umut ederim ki, hepimiz biraz daha cesur olabiliriz,
öylesine bir cesarete en çok ihtiyacımız olduğunda.
(Alkış)