Korkuyorum.
Şimdi,
bu sahnede,
korkuyu hissediyorum.
Hayatımda, korktuğunu kolayca
itiraf edecek pek fazla insan tanımadım.
Bence bunun derinlerdeki nedeni,
onun kolayca yayıldığını biliyor olmaları.
Korku bir hastalık gibidir.
Hareket ettiğinde, süratle yayılır.
Ancak, bu korku karşısında bile
yapmanız gerekeni
yaptığınızda ne olur?
Buna cesaret denir.
Ve korku gibi,
cesaret de bulaşıcıdır.
Ben Doğu St. Louis, Illinois'liyim.
Doğu St.Louis,
Mississippi Nehri karşısında yer alan küçük bir şehir.
Bütün hayatım boyunca St. Louis çevresinde yaşadım.
Michael Brown, Jr.,
sıradan bir gençken,
2014 yılında St. Louis'in kuzeyindeki Missouri, Ferguson'da bir banliyöde
polis tarafından vurularak öldürüldü.
Düşünüyorum da,
o ilk değil
ve polisin canını alacağı son genç çocuk olmayacak.
Ama biliyorsunuz, onun ölümü farklıydı.
Mike öldürüldüğünde,
korkuyu bir silah olarak kullanmaya çalışan güçleri hatırlıyorum.
Yas içindeki bir topluluğa polisin müdahalesi, korkuyu empoze etmek için
kuvvet kullanmak oldu:
askeri polis korkusu,
hapis cezası,
para cezası.
Hatta Medya birbirimizden korkmamıza da uğraştı,
hikayeler uydurma yoluyla.
Bunların hepsi geçmişte işe yaradı.
Ancak, söylediğim gibi, bu defa farklıydı.
Michael Brown'ın ölümü ve sonrasında toplumun yaklaşımı,
Ferguson ve St.Louis çevresinde bir dizi protestoya yol açtı.
Dördüncü veya beşinci gün o protestolara gittiğimde,
cesaretten dolayı değildi;
suçluluktan dolayı idi.
Gördüğünüz gibi zenciyim.
Hepiniz fark ettiniz mi bilmiyorum.
(Gülüşmeler)
Ancak, Ferguson'dan dakika mesafesindeki St. Louis'te oturamadım
ve görmeye gittim.
Miskinliği bırakıp bakmaya gittim.
Oraya gittiğimde,
şaşırtıcı bir şey gördüm.
Öfke; çok fazlaydı.
Ancak daha fazla gördüğüm şey sevgiydi.
Kendilerini seven insanlar.
Toplumlarını seven insanlar.
Çok güzeldi ama --
polis gelinceye kadar.
O zaman konuşmaya yeni bir duygu dahil oldu:
korku.
Şimdi yalan söylemeyeceğim;
o zırhlı araçları gördüğümde,
tüm o teçhizatı,
tüm o silahları
ve tüm o polisleri gördüğümde,
dehşete düşmüştüm --
şahsi olarak.
Ve o kalabalığa baktığımda,
aynı şeyleri hisseden çok insan olduğunu gördüm.
Ama içlerinde başka bir şey olan insanları da gördüm.
Cesaret.
O insanlar bağırdılar
ve çığlık attılar
ve polis yüzünden vazgeçecek değillerdi.
O noktayı geçmişlerdi.
O zaman içimde bir şeyin değiştiğini hissettim.
Bu yüzden bağırdım ve çığlık attım,
etrafımdaki herkesin de aynı şeyi yaptığını fark ettim.
O duygu gibi bir şey yoktu.
Daha fazlasını yapmaya karar verdim.
Eve gittim, düşündüm ki: Ben bir sanatçıyım. Ivır zıvır yaparım.
Protesto için özgün bir şeyler yapmaya başladım,
ruhsal bir savaşta silah olabilecek şeyler,
insanlara ses olabilecek şeyler
ve önlerindeki yol için onları güçlendirecek şeyler.
Protestocuların ellerinin resimlerini çektiğim bir proje yaptım
ve onları tahtalarla kapatılmış binalara ve
dükkanlara yapıştırdım.
Amacım farkındalığı ve morali artırmaktı.
Ve sanırım, en azından bir dakika için,
bunu yaptım.
O zaman düşündüm ki, bu insanların hikayelerini yüceltebilirim.
Cesaretli olmayı izliyordum.
Ve ben ve arkadaşım
ve film yapımcısı ortak Sabaah Folayan
bizim belgeselimizle bunu yaptık,
ismi "Kimin Sokakları?"
Bana verilen
tüm bu cesaret için bir çeşit kanal oldum.
Ve bence bu sanatçılar olarak işimizin bir parçası.
Bence yaptığımız işte cesaretin aktarıcıları olmalıyız.
Ve bence biz, normal insanlar ile,
korku ve nefreti yaymak için güçlerini kullanan insanlar arasındaki duvarız,
özellikle de böyle zamanlarda.
Size soracağım.
Hepiniz yol gösterenlersiniz,
düşünce liderlerisiniz:
Bizi her gün saran korkudan
bizi kurtarmak için,
size verilen yeteneklerle ne yapacaksınız?
Çünkü her gün korkuyorum.
Korkmadığım zamanı hatırlamıyorum.
Ancak, korkunun bana zarar vermek için değil,
beni korumak için yerleştirildiğini
ve o korkuyu nasıl kullanacağımı anladığımda,
kendi gücümü buldum.
Teşekkürler.
(Alkışlar)