จริง ๆ แล้วผมกลัว
ในตอนนี้
บนเวทีนี้
ผมรู้สึกกลัว
ในชีวิตของผม ผมไม่ได้เจอผู้คน
ประเภทที่พร้อมยอมรับว่าตัวเองกลัวมากนัก
และผมว่ามันเกิดขึ้นเพราะว่าลึก ๆ แล้ว
พวกเขารู้ว่ามันแพร่กระจายได้เร็วแค่ไหน
เห็นไหมครับ ความกลัว ก็เป็นเหมือนกับโรคโรคหนึ่ง
เมื่อพวกมันขยับเขยื้อน พวกมันก็ลามไม่ต่างจากไฟป่า
แต่เกิดอะไรขึ้นล่ะ
แม้จะเป็นตอนที่ต้องเผชิญกับความกลัว
คุณก็ยังทำในสิ่งที่คุณต้องทำอยู่ดี
มันเรียกว่า ความกล้าหาญ
เช่นเดียวกับความกลัว
ความกล้าหาญนั้นติดต่อได้
เห็นไหมครับ ผมมาจาก อีสต์เซนต์หลุยส์ รัฐอิลลินอยส์
มันเป็นเมืองเล็ก ๆ
ที่อยู่ตรงข้ามแม่น้ำมิสซิสซิปปี ฝั่งเซนต์หลุยส์ รัฐมิสซูรี
ผมอาศัยอยู่แถว ๆ เซนต์หลุยส์ มาตลอดชั่วชีวิตของผม
เมื่อไมเคิล บราวน์ จูเนียร์
วัยรุ่นธรรมดา ๆ คนหนึ่ง
ถูกตำรวจยิงในปี ค.ศ. 2014 ในเฟอร์กูสัน มิสซูรี
ซึ่งเป็นชานเมืองอีกแห่งหนึ่ง ที่อยู่ตอนบนของเซนต์หลุยส์
ผมจำได้ถึงตอนที่คิดว่า
เขาไม่ใช่คนแรก
และเขาก็จะไม่ใช่วัยรุ่นคนสุดท้าย ที่ต้องเสียชีวิตจากการบังคับใช้กฎหมาย
แต่เห็นไหมครับว่า การตายของเขานั้นต่างออกไป
ในตอนที่ไมค์ถูกฆ่าตาย
ผมจำได้ถึงเหล่าผู้มีอิทธิพล ที่พยายามใช้ความกลัวเป็นอาวุธ
ปฏิกิริยาของตำรวจต่อชุมชน ที่กำลังไว้ทุกข์อยู่นั้นคือการใช้กำลัง
เพื่อปลูกฝังความกลัว
ความกลัวกองกำลังตำรวจ
กลัวการถูกขังคุก
กลัวการถูกปรับ
แม้แต่สื่อเองก็ยังพยายามทำให้เรากลัวกันเอง
ผ่านการปั่นเรื่องราวของพวกเขา
และทุกสิ่งทุกอย่างก็ได้ผลเมื่อก่อน
แต่อย่างที่ผมบอกไป ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
การตายของไมเคิล บราวน์ และการปฏิบัติต่อชุมชนที่ตามมานั้น
นำไปสู่การประท้วงมากมายทั้งในและ บริเวณใกล้เคียงเฟอร์กูสัน และเซนต์หลุยส์
ในตอนที่ผมออกไปร่วมการประท้วงเหล่านั้น ประมาณวันที่สี่หรือวันที่ห้า
ผมไม่ได้ทำไปเพราะความกล้า
ผมทำไปเพราะความรู้สึกผิด
เห็นไหมครับ ผมเป็นคนผิวดำ
ผมไม่แน่ใจว่าพวกคุณสังเกตกันไหม
(เสียงหัวเราะ)
แต่ผมไม่สามารถนิ่งเฉยอยู่ที่เซนต์หลุยส์ ที่ห่างออกไปจากเฟอร์กูสันแค่ไม่กี่นาที
โดยไม่ไปดูไม่ได้
ผมจึงลุกขึ้นเพื่อไปดูให้เห็นกับตา
เมื่อผมไปถึงที่นั่น
ผมก็พบกับบางสิ่งที่น่าประหลาดใจ
ผมพบกับความโกรธเคือง ที่มีอยู่เต็มไปหมด
แต่สิ่งที่ผมเห็นมากกว่าคือความรัก
ผู้คนที่รักตัวเอง
รักชุมชนของตัวเอง
และมันก็สวยงาม
จนกระทั่งตำรวจโผล่มา
ในตอนนั้น อารมณ์ใหม่ก็แทรกขึ้นมา ท่ามกลางบทสนทนานั้น
ความกลัว
ตรง ๆ นะ ผมจะไม่โกหกคุณ
ในตอนที่ผมเห็นยานพาหนะหุ้มเกราะพวกนั้น
แล้วก็อุปกรณ์ทั้งหมด
แล้วก็ปืนทั้งหมด
แล้วก็ตำรวจทั้งหมด
ผมขวัญผวาเป็นอย่างมาก
อยู่ในใจ
และเมื่อผมมองไปรอบ ๆ ฝูงชนนั้น
ผมก็มองเห็นผู้คนมากมายที่ รู้สึกเช่นเดียวกับผม
แต่ผมก็ยังเห็นผู้คนที่มี บางสิ่งที่ต่างออกไปอยู่ในตัวพวกเขา
มันคือความกล้าหาญ
เห็นไหมครับ คนพวกนั้นตะโกน
และพวกเขาก็กรีดร้อง
และพวกเขาก็ไม่ได้มีทีท่าจะล่าถอยจากตำรวจ
พวกเขาผ่านจุด ๆ นั้นไปแล้ว
แล้วผมก็รู้สึกว่าบางอย่างในตัวผมเปลี่ยนไป
ผมเลยตะโกน ผมเลยกรีดร้อง
และผมก็สังเกตว่าผู้คนรอบ ๆ ตัวผม กำลังทำสิ่งเดียวกัน
แล้วก็ไม่มีอะไรเหมือนกับความรู้สึกนั้นเลย
ผมเลยตัดสินใจว่าผมอยากทำอะไรมากกว่านั้น
ผมกลับไปบ้าน และคิดว่า ผมเองก็เป็นศิลปิน ผมสร้างอะไรไปเรื่อย
ดังนั้น ผมจึงเริ่มสร้างสิ่งต่าง ๆ ที่เฉพาะเจาะจงกับการประท้วงนั้น
สิ่งที่จะเป็นอาวุธได้ในสงครามแห่งศรัทธา
สิ่งที่จะทำให้ผู้คนมีสิทธิ์มีเสียง
และสิ่งต่าง ๆ ที่จะเสริมกำลังพวกเขา ต่อไปตามเส้นทางบนถนนข้างหน้า
ผมทำโครงการหนึ่ง ที่ซึ่งผมถ่ายรูป มือของผู้เข้าร่วมการประท้วง
แล้วติดมันไปทั่วอาคารต่าง ๆ ที่มีแผ่นไม้กระดานปิดอยู่
และร้านค้าในชุมชน
เป้าหมายของผมคือการเพิ่มความตระหนัก และเพื่อเพิ่มขวัญกำลังใจ
และผมก็คิด อย่างน้อยที่สุดก็สักนาที
ว่ามันได้ทำหน้าที่นั่นแล้ว
จากนั้นผมก็คิดว่า ผมต้องการ ยกระดับเรื่องราวของผู้คนเหล่านี้
ที่ผมกำลังจ้องมองอยู่ขึ้นมา ในตอนที่พวกเขามีความกล้า
และผมกับเพื่อน
กับผู้กำกับคู่หูของผม ซาบาฮ์ โฟลายาน
ก็ทำแบบนั้นผ่านสารคดีของเรา
"ถนนของใคร"
ผมกลายเป็นเหมือนกับทางเชื่อม
ให้กับความกล้าหาญทั้งหมดที่ผมได้รับมา
และผมก็คิดว่านั่นคือส่วนหนึ่ง ของงานของเราในฐานะศิลปิน
ผมคิดว่าเราควรจะต้องเป็นผู้ส่งต่อ ความกล้าหาญผ่านงานที่เราทำ
และผมคิดว่าเราคือกำแพง ที่กั้นระหว่างคนทั่วไป
กับผู้คนที่ใช้อำนาจของพวกเขาในการกระจาย ความหวาดกลัวและความเกลียดชัง
โดยเฉพาะในช่วงเวลาแบบนี้
ดังนั้น ผมจะขอถามพวกคุณว่า
พวกคุณทุกคนเป็นผู้พร้อมลงมือหรือเปล่า
แบบว่า เป็นผู้นำทางความคิดน่ะ
คุณจะทำอะไร
กับสิ่งต่าง ๆ ที่คุณได้รับ
ในการปลดแอกเราจากความกลัว ที่ผูกมัดเราไว้ในทุก ๆ วัน
เพราะว่า เห็นไหม ผมน่ะกลัวอยู่ทุกวัน
ผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ามีเวลาไหน ที่ผมไม่กลัวบ้าง
แต่ผมเข้าใจแล้วว่าความกลัว ไม่ได้แทรกซึมเข้ามาในตัวผมเพื่อให้ผมอ่อนแอ
มันอยู่ในตัวผมเพื่อปกป้องผม
และเมื่อผมเข้าใจว่า จะใช้ความกลัวนั้นอย่างไร
ผมก็พบกับพลังของผม
ขอบคุณครับ
(เสียงปรบมือ)